Na het Koningsnachtconcert in Mystiek theater waren jazzliefhebbers (voor zover niet bij het Jazzfest in Gronau, andere jaren werd daar nog wel eens rekening mee gehouden!) weer terug op de vertrouwde stek aan de Walstraat. Een trio maakte daar zijn opwachting. Twee generatiegenoten: gitarist Reinier Baas wordt volgende maand 39 en saxofonist Ben van Gelder is al een half jaar 35. Ruim twee keer zo oud is echter de nestor van dit trio: drummer Han Bennink, die vorige maand maar liefst 82 werd. Enige sprake van een (lees verder:)
Al eind november 2020 verscheen het album NOLA van het jazzkwartet RED, geïnspireerd door het Mekka van de jazz: New Orleans. Van de dertien stukken die op dit album staan, werden er vrijdagavond zeven uitgevoerd, aangevuld met nog eens acht andere composities. Alles gearrangeerd door trompettiste Ellister van der Molen en Hammondorganist Bob Wijnen, die geblesseerd bleek. Ook vaste drummer Wouter Kühne ontbrak en was nu vervangen door Sander Smeets. Op Hammond SK1 (het eerste “ultra-draagbare” orgel in zijn geschiedenis, met een gewicht van nog geen 7 kilo) was te elfder ure (lees verder:)
Een onvervalste “Heintje Davids”-act pleegde Rein de Graaff afgelopen vrijdag. Had hij op 1 maart 2019 zijn afscheidsconcert gegeven, was hij er gewoon weer, op zijn 81e. Tel daarbij de 77 lentes van Eric Ineke op, de 69 van Scott Hamilton en de “slechts” 57 van Marius Beets, stond daar toch wel 284 levensjaren aan jazzmuziek te spelen, gemiddeld dus 71. De ruime ervaring droop ervan af op dit grijs-maar-o-zo-wijs-concert, dat gelukkig niet met de kolkende feestvierende mensenmassa (lees verder:)
Was vrijdagavond de Tor-bühne gereserveerd voor K3? Nee: het was R2, Ronald en Rob, oftewel crooner Ronald Douglas en zijn inmiddels vaste pianist Rob van Bavel. Geen onbekenden op dit jazzpodium: in 2021 speelde laatstgenoemde nog in Mystiek Theater, in 2018 met John Engels, in 2015 met Eric Ineke en eerder in hetzelfde jaar met zijn trio. Ook in 2014 was hij al van de partij, toen met Marjorie Barnes.
Ook Ronald Douglas is een graag en regelmatig geziene gast bij de Tor, al is zijn laatste concert toch alweer ruim vijf jaren geleden: 2019 en twee jaren daarvoor. Zijn eerste concert hier was echter al op 10 december 1993, waarmee de teller totaal op een zestiental komt te staan. Gerekend vanaf 1993 is dat bijna een (flink stuk van een) leven en (lees verder:)
Een kleine 35 jaar geleden werd de Dual City Concert Band (met één van de founders nog steeds midvoor op de eerste blazersrij) opgericht. Dual City was een knipoog naar een serieuze poging om de steden Enschede en Hengelo samen te voegen onder de Donald Duck-achtige werknaam ‘Dubbelstad’. Die samenvoeging is dus niet gelukt en al kwam de DCCB best wel eens in Hengelo, Enschede en met name Jazzpodium De Tor werd en bleef de thuishaven. Aan de naam werd niet meer gesleuteld, men kon nooit weten …
Vrijdag 5 april stonden ze weer in de Tor geprogrammeerd, maar helaas, het concert bleek al weken tevoren uitverkocht. Twee dagen later was er een tweede voorstelling, met dezelfde bezetting en dezelfde gastsolisten. In de theaterzaal van de Zutphense Hanzehof dan wel. Enschede en Zutphen, waarom ook niet.
De verleiding is groot om vooral de locaties te vergelijken. Wie in ruim 20 jaar vertrouwd is geraakt met de DCCB-sound in de zo klassieke jazzclub omgeving van De Tor moet even wennen aan de veroordeling tot een genummerde pluchen stoel in de overigens alleraardigste theaterzaal. Het voorafgaand wachten in de foyer is op zich al zoiets. Och, wat is de Tor toch uniek. Maar nu dan toch de muziek, daar kwamen we voor.
Een programma van tien stukken, door een pauze weer terug in die foyer, met bar trouwens, in tweeën geknipt. Allemaal composities van de Italiaanse pianist Enrico Pieranunzi, alle gearrangeerd door de Belgische trompettist Bert Joris. Die stukken hadden ze al eerder met elkaar gedaan, alle voorkomend op twee gezamenlijke cd’s: ‘The Music of Enrico Pieranunzi” (2015) met het Brussels Jazz Orchestra en ‘Chet Remembered’ (2023) met de Frankfurt Radio BB. Aan de DCCB om die stukken ook zo maar even te doen. Da’s goed gelukt.
Wat meteen opviel was het uitstekende, transparante geluid. Piano, bas en drums klonken zoals je het wil horen en de blazers daarnaast vulden aan tot een breed bigbandgeluid waarbij de verschillende secties goed waren uitversterkt. Na de pauze in weerwil van de genummerde plaatsen achterin de zaal gaan zitten en daar klonk het helemaal top, zoals ik de band eigenlijk nog nooit had gehoord. Een ‘concert’-band. Heel mooi.
Bert Joris
De liedjes waren vooral charmant, ook bij een eerste kennismaking goed te volgen en Pieranunzi soleerde er lustig en onderhoudend op los. Joris deed (samen met Ewout Derksen trouwens) de aankondigingen en liet de thema’s met zijn trompet of bugel goed uitkomen. Zijn solowerk was ook al lief en dromerig. Koen Edeling typeerde het Enschedese concert als ‘in een mellow mood’. Dat was in Zutphen weinig anders. Af en toe kon één van de DCCB-leden naar de solistenmicrofoon, bijna alle saxofonisten kregen zo wel de beurt, zo ook trombonist Matthias Konrad, al bleef het merendeel van het solospel wel zeer voorbehouden aan de twee gastspelers. Een wat bescheiden DCCB dus eigenlijk.
In het laatste stuk, de vette ‘Brown Cat Dance’, kon de band toch nog even uitpakken!
O ja, en niet te vergeten weer zo’n fantastisch gestreken bassolo van Taeke Stol, met Parker-citaten en al – in up tempo dus. Nou zit je in zo’n concertzaal niet gauw met elkaar te praten, maar de bekende grappen dat de bassolo tijd is voor een goed gesprek, gaat bij Stol al helemaal niet op.
Na nummertje tien nog een toegift en wat voor één. Niet een gemakzuchtige herhaling of een flodderig bluesje, maar een wonderschone ‘Within the house of night’. Een mooi gearrangeerde feature voor de kopersectie en met name de trombones, inclusief een demo van Gert Nijenbanning hoe laag een bastrombone kan komen. Laag dus!
Genieten daar achter in die zaal.
Kortom, een zondagmiddag met groot muzikaal vermaak en qua sound klonk het opperbest. Maar ja, een theater is geen jazzclub, en na nog één kopje thee veel te fris in de kop op hoes opan.
Dual City Concert Band (kortweg: DCCB) maakte haar reputatie als een van de betere bigbands vrijdagavond meer dan waar. Op zichzelf is het al knap om -al sinds enige tijd- zonder dirigent de boel bij elkaar te houden, daar werd op deze avond nog een extra troef aan toegevoegd. Als een kameleon paste de band de klank aan aan het repertoire, dat kwam uit de koker van de internationale sterpianist Enrico Pieranunzi. Toegegeven, zijn stukken nodigen uit om met de nodige subtiliteit te omgeven, maar dat moet je (lees verder:)
