Auteur: Koen Edeling

Het is bijna wonderbaarlijk dat de programmeurs van Jazzpodium de Tor nog jazzmusici kunnen...

Wellicht was de meivakantie er debet aan dat er slechts 35 reserveringen waren binnengekomen voor het concert van afgelopen vrijdag in Jazzpodium de Tor. Voor wie er wél was, bleek de gang naar dit langstlevende vaderlandse jazzpodium een goede keuze, want wat wás het weer genieten geblazen. Dit laatste in letterlijke zin, want de combinatie van hout- en koperblaasinstrumenten vormt altijd een fraaie klankencombinatie, zeker indien de instrumentalisten van dermate hoge klasse zijn als Arjan Stam en Ewout Dercksen.

“Een ouderwets bomvolle Tor”, zo stelde spreekstalmeester Willem Habers tevreden vast. Dat heb je...

Vanaf de eerste noten van het openingsstuk, Baila el Son, zat de sfeer er al in. De ritmische pulsen maakten de luisterervaring aanstekelijk opzwepend, natuurlijk mede dankzij slagwerker Enrique Firpi (uit Uruguay).

Dizzy Gillespie, de man om wie het deze avond ging, was hier in levenden lijve en wel op 7 januari 1988, vrijwel precies vijf jaren voor zijn sterfdag († 6 januari 1993). Achtendertig jaren later waren er zelfs enkele ooggetuigen van destijds aanwezig, maar ook enkelen die alsnog de (resterende) haren uit het hoofd trokken, dat ze er toen niet bij geweest waren.

Meestal houdt Willem Habers de inleiding, maar door zijn afwezigheid viel de eer te beurt aan...

Op deze avond was er sprake van een dubbele opstelling. “Overdwars” zou pas na de pauze aan de orde zijn, er werd “frontaal” begonnen, echter zonder podium. Dat maakte de bewegingsvrijheid voor het optredende North Sea String Quartet en de mogelijkheid de meegenomen requisieten te verplaatsen groter.

Een trio, zonder drums noch schetterend koper, dat zou toch vragen om een “overdwars”- opstelling, zou je kunnen denken. Niets bleek minder waar, afgelopen vrijdagavond: er werd gewoon “frontaal” gemusiceerd, om twee redenen. Het concert was uitverkocht én men wilde niet onnodig gaan slepen met de kwetsbare vleugel. Feit bleef dat het aangenaam was voor de trommelvliezen, ik wil het zelfs gehoor-zaam noemen: een optreden met een uiterst aanvaardbaar aantal decibellen.

Het aantal concerten in “overdwars- opstelling” is de laatste tijd in de meerderheid, ook zo...

Een verre van alledaags concert op Jazzpodium de Tor had een minder dan gemiddeld aantal bezoekers getrokken. De liefhebbers van poëzie en jazz kwamen echter ruimschoots aan hun trekken.

Wat zou de wereld er mooier uitzien als mensen aan weerszijden van grenzen muziek zouden maken in...

De cryptische naam van het kamerjazz-trio Dig d’Diz werd al vrij snel verklaard: het was een afkorting van Drie Is Goedkoper: De Drummer Is Ziek, al liet men de laatste letter voor meer interpretaties open (ziek/ zat/ zoek…). Misschien was er zelfs gedacht aan het woord zangeres, want deze was gevoegd bij het trio, in de persoon van Francien van Tuinen.

Wie zich -zoals ondergetekende- had ingesteld op een rustig avondje, met muziek in de stijl van Modern Jazz Quartet (met Milt Jackson), kwam bedrogen uit. Al vrij snel werd duidelijk dat Miro Herak zich ontpopte als vierstokkig monster, die achteroverleunen niet zou dulden.

Amper twee jaren geleden, in december 2023, mochten we al eens kennis maken met vocalist Jurjen Donkers, die vier dezelfde instrumentalisten als vrijdagavond meenam. Bijna dezelfde, ware het niet dat pianist Robert Koemans nu vervangen was door Miguel Rodriguez.

Terwijl elders in de stad een klassiek concert werd gegeven voor een nagenoeg volle zaal, had...