TOR-Recensies

“Een ouderwets bomvolle Tor”, zo stelde spreekstalmeester Willem Habers tevreden vast. Dat heb je al gauw, met een bigband als Dual City Concert Band (DCCB), aangevuld met een vijfmans-formatie als VLOT en veel publiek. De zaal was echter voorts volgepropt met...

Vanaf de eerste noten van het openingsstuk, Baila el Son, zat de sfeer er al in. De ritmische pulsen maakten de luisterervaring aanstekelijk opzwepend, natuurlijk mede dankzij slagwerker Enrique Firpi (uit Uruguay).

Dizzy Gillespie, de man om wie het deze avond ging, was hier in levenden lijve en wel op 7 januari 1988, vrijwel precies vijf jaren voor zijn sterfdag († 6 januari 1993). Achtendertig jaren later waren er zelfs enkele ooggetuigen van destijds aanwezig, maar ook enkelen die alsnog de (resterende) haren uit het hoofd trokken, dat ze er toen niet bij geweest waren.

Jazzpodium de Tor, vrijdagavond 20 maart 2026: Concert door Jan Wessels (trompet, bugel en zang), Marcel Booij (contrabas, vervanger van Ruud Ouwehand), Bert van den Brink (piano) en Marijn Ouwehand (zang). Programma: herinterpretaties van Nederlandstalige klassiekers.

Meestal houdt Willem Habers de inleiding, maar door zijn afwezigheid viel de eer te beurt aan coördinator van dienst Bertus, die kort maar puntig de vrijwilligers het eerste applaus deed toekomen en tevens een kwinkslag naar de desbetreffende provincie niet kon...

Op deze avond was er sprake van een dubbele opstelling. “Overdwars” zou pas na de pauze aan de orde zijn, er werd “frontaal” begonnen, echter zonder podium. Dat maakte de bewegingsvrijheid voor het optredende North Sea String Quartet en de mogelijkheid de meegenomen requisieten te verplaatsen groter.

Een trio, zonder drums noch schetterend koper, dat zou toch vragen om een “overdwars”- opstelling, zou je kunnen denken. Niets bleek minder waar, afgelopen vrijdagavond: er werd gewoon “frontaal” gemusiceerd, om twee redenen. Het concert was uitverkocht én men wilde niet onnodig gaan slepen met de kwetsbare vleugel. Feit bleef dat het aangenaam was voor de trommelvliezen, ik wil het zelfs gehoor-zaam noemen: een optreden met een uiterst aanvaardbaar aantal decibellen.

Het aantal concerten in “overdwars- opstelling” is de laatste tijd in de meerderheid, ook zo afgelopen vrijdag. De bezetting was dan ook niet groter dan een trio en dit gegeven vraagt om een niet al te groot podium, dus de keuze voor deze setting was begrijpelijk. Het...

Een verre van alledaags concert op Jazzpodium de Tor had een minder dan gemiddeld aantal bezoekers getrokken. De liefhebbers van poëzie en jazz kwamen echter ruimschoots aan hun trekken.

Wat zou de wereld er mooier uitzien als mensen aan weerszijden van grenzen muziek zouden maken in plaats van oorlog voeren. Twee Belgen, een Nederlander en een Duitser leverden vrijdagavond het levende bewijs en een honderdtal jazzliefhebbers waren er getuige van....

Op deze vrijdagavond 5 december pakken de meeste mensen cadeautjes van de goedheiligman uit, onder het genot van kruidnoten. Anderen gaan naar De Tor en komen daar luisteren naar één groot cadeau. Vanavond staat er een primeur op het programma: Salud – een muzikale toost van Ewout Dercksen ter gelegenheid van zijn nieuwe cd, samen met de Dual City Concert Band.

De cryptische naam van het kamerjazz-trio Dig d’Diz werd al vrij snel verklaard: het was een afkorting van Drie Is Goedkoper: De Drummer Is Ziek, al liet men de laatste letter voor meer interpretaties open (ziek/ zat/ zoek…). Misschien was er zelfs gedacht aan het woord zangeres, want deze was gevoegd bij het trio, in de persoon van Francien van Tuinen.

Wie zich -zoals ondergetekende- had ingesteld op een rustig avondje, met muziek in de stijl van Modern Jazz Quartet (met Milt Jackson), kwam bedrogen uit. Al vrij snel werd duidelijk dat Miro Herak zich ontpopte als vierstokkig monster, die achteroverleunen niet zou dulden.