Auteur: Hans Arnoldy

Kopen!

Vrijdag, 18 december: laatste concert van 2015. Wat een feest! Op het podium de 18-persoonsformatie New Sound Jazz Machine. Vijf trompetten, vier trombones, vijf saxen (‘houten’) en een vierpersoons ritmesectie. Lekker luid, maar een beste geluidsbalans, verzorgd door knoppenman Bas Ouwehand. Hij kreeg deze avond vanwege zijn inzet voor de cultuur in Twente – en niet in de laatste plaats voor de Tor natuurlijk – het Zilveren Torretje. Welverdiend, Bas! Terug naar de band. We zijn in De Tor wel wat bigbands gewend, maar die NSJM is in dat rijtje toch wel een heel kek stelletje. Leuk om naar te kijken, op de één of andere manier is er veel te zien op het podium – ik schreef het al eerder: mijn luisterplezier lijdt er altijd toch wat onder als ik naar een stelletje sacherijnen moet zitten kijken. Nou, hier is dat echt anders – een relaxte presentatie en bovenal heel beste muziek. Natuurlijk, de band telt prima muzikanten, maar het verschil wordt toch wel zeer gemaakt door de leuke composities en vooral ook door de frisse arrangementen. De man daarachter is (in deze band) bassist Joris Bolhaar. Bijna alle stukken zijn van zijn hand, en de arrangementen in elk geval. Vooral die laatste zijn oorspronkelijk en verrassend. Zonder gezocht over te komen. Integendeel, het klinkt allemaal heel natuurlijk en consistent. Zes stukken voor de pauze. “How was your...

Lees meer

‘Kapitein’ Ack van Rooyen

Kapitein Zeppos. Dat was een Vlaamse tv-serie toen ik nog klein was. Werd uitgezonden op zondag vlak voor Studio Sport, als dat toen ook al zo heette. In zwart/wit nog. Pas nu, vijftig jaar later, realiseer ik me waarom die man ‘kapitein’ werd genoemd: hij verplaatste zich in een rijdend vaartuig, of een varende auto, zo je wilt. Was ik allemaal al lang vergeten. Behalve het muziekje van die serie. Opgewekte trompetklanken die je op voorhand in de juiste stemming brachten om het volgende avontuur van Zeppos te ondergaan. De familie zong het naar beste kunnen steeds zachtjes mee....

Lees meer

Surprise-avond met Herman Nijkamp

Slecht weer, donker. Herfst, wind, regen. Moest me er echt toe zetten deze vrijdagavond 20/11 de deur nog uit te gaan. Om in De Tor alweer een zanger/trompettist te gaan aanschouwen/beluisteren. Vorige week Jan Wessels met de Dual City Concert Band, nu Herman Nijkamp. Rest van de line up: t.b.a.. Ook dat nog. T-b-a, waar staat dat eigenlijk voor? Ik ging er in ieder geval vanuit dat het groepje bij het maken van de afspraak nog niet op orde was. Aangezien een paar honderd meter verder ook nog eens de/het New Cool Collective te bekijken was, vroeg ik me stellig af of dit wel de goede keuze was. Het zou wel heel wat moeten worden om straks met enig blij gevoel weer huiswaarts te keren. Eerst die line up maar: naast Herman Nijkamp (trompet/bugel/zang – in willekeurige volgorde), Marius van den Brink op piano – vorige week ook in De Tor, met Jan Wessels – Oeds Bouwsma op bas en Pieter Bast, drums. Herman had zijn kwartet uit alle windstreken samengesteld: resp. Amsterdam, Leeuwarden en Den Bosch. Hadden de mannen ooit eerder samengespeeld? Nee, nooit. Gerepeteerd? Nauwelijks, daarnet even de nummers doorgesproken. Verder maar zien. Da’s het leuke van jazz. Zo moet het maar gaan. En daar ging het. Voor de pauze was het wat wennen, in de tweede helft viel het steviger in elkaar. Nijkamp had ik vaker horen...

Lees meer

New Sound Jazz Machine: top slot

Twee gedachten, die wat mij betreft samengevoegd mogen worden: het Tor-seizoen was al afgesloten maar ging dankzij de enthousiaste leiding van Marc van Wessel onder de titel ‘Summertime in de Tor’ gewoon door. Wat nou, afgesloten, of toch eigenlijk nog niet? Een aantal van die ‘Summertime-concerten’ deed niet onder voor het doorgaans hoge gehalte van het echte seizoen. Dus jongens, laat dat seizoen nou gewoon wat langer duren. Dit voelt een beetje half, of second best. Ten onrechte, zoals vrijdagavond 11 juni bleek. Maar voor alle duidelijkheid, dit was nu toch echt het laatste concert van dit seizoen. En dat mocht er zijn! Een heel passend slot van een sterk en regelmatig blij verrassend seizoen. De New Sound Jazz Machine, een vorig jaar door Joris Bolhaar (24) opgerichte big band vormde de seizoensuitsmijter. Dat was me dan ook wel een klap. Wat een frisse band, wat een speelplezier, de energie spatte er vanaf! Niet zelden zit je als publiek tegen een bigband aan te kijken met de nodige verveelde of humeurige gezichten. Wachten tot ze weer mogen inzetten. Overigens had zelfs een orkest als dat van Duke Ellington daar last van. Onderuitgezakte (top)muzikanten met een houding van ‘het kan me niet snel genoeg afgelopen zijn’. Onbegrijpelijk. Muziek is toch ook entertainment. Deze band oogt bepaald niet zo. De club heeft er een concert lang zichtbaar plezier in. Het optreden...

Lees meer

Over Straight Ahead en meer….

Vrijdag Tor-avond, 22 mei 2015 Wat moet je nou met zo’n avond? De bigband Straight Ahead uit de Achterhoek, geklemd tussen die weergaloze session van afgelopen woensdag en aan de vooravond van de bigbandcontest in Hengelo met maar liefst 15 deelnemende bb’s. En dan is het ook nog eens zalig zomerweer en honderd meter verderop de opening van het Memphis Heart ’n Soul-festival. Een handje vol getrouwen, aangevuld met familieleden van de band koos er toch maar voor de avond in de Walstraat te verpozen. Och, Straight Ahead is in elk geval weer eens een ander clubje en uiteraard zitten er hier en daar weer bekenden in. Het wereldje van de muziek is klein, immers. Maar eerst even terug naar woensdag 20/5. Altsaxofonist Benjamin Herman was gastsolist tijdens de periodieke ArteZ-session in De Tor. Met complimenten overigens aan Marijn Ouwehand, die de organisatie hiervan de afgelopen drie jaren voor zijn rekening had genomen. Wat een mooie finale voor hem. Dat Ben Herman kan spelen was geen nieuws. Gelukkig hebben we hem vaker in De Tor. Als gebruikelijk strak in het pak, messcherpe vouw in de broek, jasje strak dichtgeknoopt (mag ik om voor de hand liggende redenen niet van mijn wederhelft) en om wat voor reden ook de hele avond met een hoedje op. Hij had er lol in, zo moet je aannemen, want zonder enige terughoudendheid leverde hij zijn...

Lees meer

De Tor op avontuur

Gebeurt niet vaak, een afwijking op de onvolprezen programmering. Maar vrijdag 24 april moest tot na de pauze gewacht worden op de geafficheerde baritonsaxofoniste Tini Thomsen en haar mannen. Ze waren niet te laat of zo, maar de act die voor vorige week gepland stond, The More Socially Relevant Jazz Music Ensemble, was er nu voor de pauze. Beide bands speelden zo weliswaar korter dan als ze de hele avond tot hun beschikking hadden gehad, het totaal won aan attractie door twee zo verschillende genres. Eén van de leuke dingen van de jazz, het zo brede spectrum van invloeden en stijlen: alles kan. Er is altijd wel wat van je gading bij. Maar je moet het wel even ontdekken. 24/4 werd daartoe een mooie gelegenheid. Gekomen om de funk-band van Tini live aan het werk te horen, was er eerst de formatie met die lange naam. Na de jaren ’60 is die wijze van naamgeving voor bandjes wat in onbruik geraakt, maar gitarist Reinier Baas (overigens van ver na die tijd) timmert met zijn bijzondere ensemble al weer een jaar of vijf onder dat lange label aan de weg. Ook al ongebruikelijk is de bezetting: basklarinet en twee altsaxofoons, bespeeld door respectievelijk Joris Roelofs, Ben van Gelder en Maarten Hogenhuis, verder genoemde Reinier Baas (gitaar), Sean Fasciani (bas) en Mark Schilders (slagwerk). Zonder uitzondering mannen die hun instrument prima beheersen....

Lees meer

Eclipse

Wat een contrast. Twee dagen eerder afgeladen vol in De Tor. Kon geen kip meer bij – behoudens een enkele haan. Te vol eigenlijk. Nou neemt zo’n Metropole Orkest wel wat vierkante meters in beslag, maar het aantal toeschouwers overtrof toch vele malen het aantal muzikanten. Tof concert. Wat een band! En wat een heerlijke play list die avond! Er waren er nogal wat die vonden dat De Tor eigenlijk te klein is voor zo’n concert. Zeer mee oneens. Alsjeblieft, laat dit toch vooral een jaarlijks terugkerend feestje zijn. Zoveel sfeer, zo’n power. Toch uniek om die muziek als publiek van zo dichtbij te kunnen beleven. Ik hoorde dat de bandleden die avond niet anders beleefd hadden. Was een super gig! En zo stond tenorsaxofonist Sjoerd Dijkhuizen twee dagen later weer op het podium van De Tor, dit keer met een gelegenheidsformatie verder bestaande uit Berend van den Berg (piano), Frans van Geest (bas) en Hans Braber (drums). Even leek het of het aantal orkestleden het aantal bezoekers – behoudens de onvolprezen vrijwilligers – zou gaan overtreffen, maar gelukkig trok dat toch nog wat aan. Een uitzonderlijke Vrijdag Jazzavond Tor wat dat betreft. Op het podium in elk geval vier muzikanten met klinkende c.v.’s, vakmannen op hun instrument en indrukwekkende staten van dienst. Mooie sound haalt die Dijkhuizen uit zijn tenor. Met zijn toegankelijke solowerk elke keer een plezier...

Lees meer

Desire

Op je rug. Starend naar het blauw boven je. De variëteit aan wolken, wolkjes en windvegen toont beelden van wat je er maar van maken kan. Formaties die vervliegen, hergroeperen en nieuwe inspiratie verschaffen voor volgende fantasieën. De verbeelding. Alles mag, niets moet. Zoiets zou het kunnen zijn. Kijken en luisteren naar het Yuri Honing Acoustic Quartet, vrijdagavond 6 maart 2015 in Jazzpodium De Tor. Niks geen straffe swing, niks geen uitdagende aaneenrijging van blue notes. Was dat dan nog wel jazz? Kan het schelen. Het was geïmproviseerde muziek. Hooguit gespeeld in de heel klassieke jazzconfiguratie van tenorsaxofoon, piano, contrabas en slagwerk. Door mannen die hun instrument door en door beheersen, die met hun klanken een geconcentreerde sfeer opriepen vol ruimte voor fantasie en emotie. Mijn jonge buurvrouw van de avond (ArtEZ-studente, maar dat terzijde) typeerde dat raak: “dit gaat over Gevoel”. Hierover rapporteren is maar slecht in woorden te vangen. Ruud Ouwehand zei het eigenlijk even treffend als simpel: “Prachtig”. Yuri Honing (tenorsax), Wolfert Brederode (piano), Gulli Gudmundsson (bas) en Joost Lijbaart (slagwerk) presenteerden deze avond hun in december 2014 opgenomen CD “Desire”. Na voorstellingen in het Tilburgse Paradox (HET jazzpodium van Zuid-Nederland, maar met zijn 30 jaar nog een jonkie vergeleken bij ons cluppie) en in het BIM-huis te Amsterdam, was nu De Tor aan de beurt. Zelden heb ik tijdens de pauze en na afloop zoveel...

Lees meer

Equinox

De titel van een John Coltrane-compositie ergens uit 1960. Aansprekende minor blues. Kwam pas in 1964 op de plaat (Coltrane’s Sounds, met die enge hoes) en is sindsdien eigenlijk maar weinig gecovered. Ondanks dat het de status van jazzstandard heeft. Leuk om dat nummer gisteravond weer eens te horen. Ook de naam van die titel is bijzonder. Nog eens even opgezocht: het moment dat de zon loodrecht boven de evenaar staat en dat komt maar twee keer per jaar voor: op of rond 20 maart en op of rond 23 september. Coltrane was van 23 september, de equinox van 1926. Dat alles was heel passend op het Tor-concert van vrijdag 27 februari. Een bijzonder moment waar een aantal dingen mooi bij elkaar kwam, zoiets gebeurt zo af en toe. Basis was het trio van pianist Rein de Graaff (72), met Marius Beets (48) op bas en Eric Ineke op drums (67). Pianist en slagwerker, beiden dragers van de Zilveren Tor, spelen al vele equinoxen met elkaar, er verschenen boeken over en van hen met als overeenkomst het ongelofelijk grote aantal topmuzikanten dat zij elk ooit begeleidden. Een lijstje van met wie zij niet speelden zou korter zijn. Van een gedegen ritmesectie mag je dus wel spreken met bassist Beets als zeer prettig centrum. Dat stelletje gaat als een trein. Geen omkijken naar, zou je haast zeggen. De gastsolisten vormden met...

Lees meer

Tubantia: Twente ideaal achterland voor jazz en pop

In de Twentse Courant Tubantia van zaterdag 28 februari een opiniestuk van de hand van oud Tor-voorzitter (en één van de huidige Tor-recensenten) Hans Arnoldy.  “Titel van zijn artikel: Twente ideaal achterland voor jazz en pop.”  Be good and tell it. Maar wel in die volgorde. Dat dacht ik toen ik de berichten las over het verhui­zen van de afdeling jazz en pop van Enschede naar Zwolle en, of Arnhem. Wat nou Enschede Mu­ziekstad?! Natuurlijk staat of valt dat niet met het hebben van een conservatoriumopleiding in de stad. Waar maar enkele tientallen studenten – deels ook nog afkom­stig uit Duitsland – hun hoogste muziekopleiding volgen. Maar de impact is groter dan die weinig in­drukwekkende getallen. Topoplei­dingen trekken kwaliteit, topdo­centen en getalenteerde leerlin­gen. Ze vragen om een passende infrastructuur, zoeken verbinding met bestaande podia, of creëren deze zelf. Bij de universiteit heten dat ‘spin offs’. Initiatieven voort­komend uit talenten die zich ont­wikkelen. Het jong talent dat in­spiratie en energie verschaft aan een samenleving. Terecht dus dat cultureel Twente – ja, ik schaal be­wust op – zich verontwaardigd toonde toen afgelopen maand dat nieuws over het voorgenomen be­sluit van ArtEZ Conservatorium Enschede naar buiten kwam. Maakt Enschede het predicaat ‘Muziekstad’ nog wel waar? Vooropgesteld: het staat ArtEZ volledig vrij te besluiten wat het wil, een buitenstaander als onder­getekende heeft daar geen fluit mee te maken. Het conservato­rium is immers een...

Lees meer

Volop te beleven….

Vrijdag-Tor-avond 23 januari 2015. Waar moet het hier over gaan, na zo’n verrassende avond? Over Kees Kranenburg Jr, ooit (1963!) nog de drummer van The Jumping Jewels? Over de onverwachts een nummertje meespelende top altist Nigel Hitchcock (GB)? Over de vertrouwde Tor-huisbigband de Dual City Concert Band? Of over degene waarvoor ik eigenlijk kwam: Katharina ‘Tini’ Thompsen, de power lady op baritonsaxofoon?Ja, uiteraard, dat laatste, de affiche voor deze avond, Tini. Gek dat rond haar nog steeds dat verhaal verteld moet worden dat ze een Duitse is. Woont al een derde van haar leven in Nederland, heeft hier het conservatorium gedaan, en speelt overal in de wereld waar gespeeld kan worden. Nou en, Duitse…. Is bovenal een universeel muziek makend mens. Onbevangen, energiek, put uit een breed scala van stijlen en niet te vergeten de mogelijkheden van haar instrument. Katharina op het podium houdt je aandacht vast, steeds wat te beleven. Als gebruikelijk bij de Dualconcerten voor en na de pauze drie nummertjes alleen en dan drie met de gastsolist. En tot slot natuurlijk Foot. Een groot deel van het publiek kan die toegift intussen aardig meezingen. Daarom niet minder leuk. Wat opviel is dat de band dit keer aardig wat personele wisselingen kende. Kan gebeuren. Wat het slagwerk betreft zijn die wisselingen al een tijdje aan de orde. Dit keer was het Kees Kranenburg, heel oude rot, hetgeen...

Lees meer

Feest!

Dat het weer een ouderwets volle bak was, zat erin. Een “affiche” dat er mocht zijn: zanger Humphrey Campbell, pianist Bert van den Brink, gitarist Peter Niewerf en bassist Ruud Ouwehand. Dat moest gewoon goed worden. En dat werd het.   Er werd geopend met twee instrumentaaltjes. Drie mannen aan het werk die hun instrument laten doen wat ze in hun hoofden en harten hebben. Dat was mooi, speels, geestig en geheel eigen. Van den Brink stop je niet zo gauw in een vakje. Komt zo’n associatie bij je op, dan is hij al weer verder. Hij maakt muziek waarin steeds zijn brede muzikale achtergrond doorklinkt. Mooie harmonieën, elegante begeleider en boeiende solist. Een avondje waar je er graag eens voor gaat zitten om te horen wat daar allemaal aan die piano gebeurt. Humphrey Campbell (beide mannen zijn van 1958 trouwens) was vanaf minuut één hoorbaar en zichtbaar voornemens er een swingend jazzfeest van te maken. En dat lukte hem met gemak. Binnenkomertje met Steve Wonders’ You are the Sunshine of my heart. Tamelijk plat liedje dat door het kwartet echter monter werd uitgewerkt. De toon was gezet, de stemming zat erin. Wat volgde was een reeks standards, met nogal wat knipogen naar de zelfde conservatoriumopleiding in Hilversum die enkelen op het podium, maar ook in het publiek hadden genoten. Zo kwam ook Ineke Heiliger het groepje op het podium...

Lees meer

100 is óók niets mis mee

Zit er weer op, het North Sea Jazz Festival. Editie 2014 had zondag 13/07 een waardig slot met het concert van bassist Christian McBride, “Artist in Residence”. What ever may be. Eregast of zoiets. Hij stond in elk geval alle drie de dagen op het podium. Zijn laatste bijdrage was met een pianotrio. Rising star Christian Sands (25) op piano en de meer door de jazzwol geverfde Rodney Green op slagwerk. Ondanks de voorbij geraasde driedaagse lawine van muziek gingen de mannen ervoor als betrof het een openingsconcert. Energieke, intelligente, frisse opvattingen over standaard repertoire, gedragen door stevig pluk- en strijkwerk van de meesterbassist. Met die klanken in het hoofd keer je vrolijk huiswaarts. Dat mocht ook wel want de act waar ik persé bij wilde zijn, die van zangeres Stacey Kent (evenals de Enschedese vocalist Marijn Ouwehand, trouwens: “één van mijn favoriete zangeressen”), viel me niet mee. Ze deed wat je van haar inmiddels vele CD’s kent, maar dat was het dan ook wel. O ja, goed zuiver, mooie timing, opvallende tekstbehandeling, prima articulatie, maar zo verschrikkelijk voorspelbaar. Vanochtend nog even een paar van die CD’s teruggeluisterd, en toen raakte ik weer meer bekoord dan tijdens haar concert. In de studio komen haar kwaliteiten kennelijk optimaal tot hun recht. Alleen in de paar ballads (How Insensitive, Smile en All I ask of you), wist ze mij althans te...

Lees meer

Wat een troost

Voor wie niet kan kiezen tussen de vaderlandse voetbaltrots en het North Sea Jazz Festival is gisteravond het probleem verschoven van de zondag naar de zaterdag. Geen finaleplaats. Jammer voor de jongens en van die vaderlandse voetbaltrots, maar ik kan mooi onbekommerd Stacey Kent gaan bekijken. Voor mij toch nog een aangename pleister op mijn voetbalhart. Het festivalprogramma op zaterdag wordt nu opgesierd met de “Troost-finale”. Wat een troosteloos woord überhaupt al. Om daar nu Stevie Wonder, Joss Stone of een stuk of 8 andere acts voor te laten schieten? Ik zou het niet doen. Nog een paar dagen en het driedaagse muziekspektakel in Rotterdam kan losbarsten. Graag tot daar en...

Lees meer

Not again?

Nog een nachtje slapen en dan weet ik of de geschiedenis zich gaat herhalen: de samenloop van het North Sea Jazzfestival en de finale van de WK Voetbal. Vier jaar terug gelukkig nog in alle rust (nou ja) Sonny Rollins aan het werk kunnen zien voordat het festival in tweeën uiteenviel. Zelf toen ook in dubio en uiteindelijk gaat dat ten koste van je lol in zowel het ene als in het andere. Mijn zondagkaartje had ik maar met één doel gekocht en dat was zangeres Stacey Kent aan het werk te horen. Helemaal waar, behoorlijk mainstream maar ik houd van haar timing en tekstbehandeling. Van de vele versies van “What a wonderful world” bijvoorbeeld is die van haar één van de weinige die nog tot luisteren verleidt. Als je ooit in New Orleans geweest bent, is dat een liedje dat je daarna nog maar slecht kan verdragen, zo plat en afgekloven als dat van kroeg tot kroeg ten gehore wordt gebracht. Over New Orleans gesproken: zondag speelt ook de Rebirth Brass Band. Ik zag ze ooit op straat aan het werk in NO. Hoe ontstellend inspirerend die second line beat ook in een eigentijds jasje kan klinken. Die mannen moet ik beslist ook zien. En nog wel wat groepjes. Als de voetbal dat tenminste toelaat. Wat een luxe dilemma! Wordt...

Lees meer

Full house, avond met twee gezichten

Vrijdag 16 mei: zomer, ook in Enschede. Nieuwe bigband van hoofdzakelijk conservatorium-kids… nog geen gevestigde namen dus, zou ik het enige publiek zijn vanavond? Was het reguliere Tor-seizoen ook al niet ten einde? Zaten we niet allang in een soort van nazit / toegift? Missss: de deur was bij mijn aankomst reeds op slot. Vol = vol. Slechts mijn betrouwbare voorkomen maakte dat de deurwacht van deze avond mij nog binnen liet glippen. Kon niemand meer bij. Ondanks die schitterende zomeravond, ondanks het erratum-achtige van die zomeravond-concerten. Maar wellicht dankzij het eerste optreden van “New Sound Jazz Machine”, die brandnieuwe bigband waarover elders op de Tor-website meer. Na de pauze een heel ander concept. Waarbij wederom bassist Joris Bolhaar (23) in een centrale en wederom vooral inspirerende hoofdrol. De ritmesectie (p/b/dr) was blijven zitten, het podium gehalveerd. Heel geslaagd trouwens, die stoelen opzij van het podium! Meer doen. Zoiets als vroeger in het Concertgebouw (in Amsterdam, bedoel ik), zitten op het podium, bovenop de muziek. Goed idee van de sympathieke en zo bescheiden geluidsman van de avond!!! Het trio met Mathilde van de Veen op piano, Joris op de bas en Dirk Ornée op slagwerk was die tweede helft de basis voor een uiteenlopende rij solisten. Van jong (16-jarig!) talent tot oude rotten zoals Bart Bijleveld en Bennie Waanders. Wat een mooie optocht van gevarieerde muziekjes. De solisten zag ik hun...

Lees meer

Swingen in De Stier

Het stukje van Ton Ouwehand in Tubantia lokte naar café De Stier in Eibergen. Afgelopen avond de Beets Brothers met zangeres Fay Claassen. Behalve de prima programmering trok ook het verhaal er omheen. Top muzikanten in Eibergen, of all places…. Fijne lente avond, café De Stier in de Kerkstraat snel gevonden, nul parkeerproblemen in het hart van Eibergen. Bruin café met vooral locals, een paar gasten uit de regio en zelfs een enkeling van nog verder weg. Ontspannen kroegsfeertje en het wachten was op de artiesten op het nachtclubachtige podium. Uitbater Sander Haafkes en zijn vrouw intussen druk bezig de gasten te ontvangen en het naar de zin te maken. Héé, dierbare Tor-familie uit Eibergen beloofde weer eens vaker naar Enschede terug te komen. Goed begin! Fay, Peter (pi), Marius (bas) en slagwerker Wim Holthaus togen aan het werk en voelden zich merkbaar thuis in die jazzy café-sfeer. Fay, nu woonachtig in Keulen maar met roots in Enschede (conservatorium en muziekschool – nu Kaliber), ging met plezierig gemak door de traditie van de gezongen jazz, maar interessante uitstapjes waren het Nederlandstalige (!) repertoire van Edwin Rutten en het nummer ‘Zon in Scheveningen’ van Rita en Pim uit 1959. Voor mij waren die nummers fijner dan de originelen. Een energieke Fay – dit leek ze echt leuk te vinden – de als immer swingende Beets Brothers maakten er een heerlijk...

Lees meer

Feestje aan ‘t IJ

Vrijdag 2 mei feest in het BIM-huis Amsterdam: Toon Roos viert zijn 50ste verjaardag met familie, vrienden en andere belangstellenden, waaronder verschillende TOR-gangers. Schitterende entourage in kunsttempel van glas, staal en beton aan ‘t IJ, maar van binnen warm, sfeervol en aantrekkelijk uitzicht op de nightlife skyline van de Amsterdamse binnenstad. . Voor de pauze Toon op sopraan en tenorsax met zijn huidige kwartet (Karel Boehlee keyboards, Joost van Schaik slagwerk en dit keer Frans van Geest op bas). Bekende werkjes als Dolphin Street en I fall in love too easily, maar ook eigen werk. Steeds aangename avonturen van communicatie in klank, ingezet door de bevlogen saxofonist, ondersteund door zijn goed luisterende side men. Verrassend was Toon als zanger in de Sinatra-kraker “You make me feel so young”, waar het muziekplezier vanaf spetterde. En niet minder bijzonder het duet met zijn zingende echtgenote, waarbij Toon het pianowerk voor zijn rekening nam. Na de pauze wat op de poster heette het electric concert met een prima spelende Theo de Jong op basgitaar. Tot de muzikale hoogtepuntjes van de avond hoorden de stukken met zangeres Fay Claassen. Ook gitaarman Martijn van Iterson en in de finale zanger Humphrey Campbell traden nog aan waarbij het sessie achtige sfeertje er een heus verjaardagsfeestje van maakte. De jubilerende Toon Saxofoon bleek op zijn feestje niet alleen pianist en zanger maar ook nog eens een...

Lees meer

Blije eenzame fietser op hoes op an…

Vrijdagavond Tor-avond. Weer lekker volle bak. Dual City Concert Band met gastsolist trombonist Bert Boeren. Voor mij onlosmakelijk dat jonge pikkie dat ooit bij de zwaargewichten van de DSCB aansloot. De tijd nog van mijn drumdocent, wijlen Huub Janssen. Over slagwerkers gesproken: uitstekend werk van Wim de Vries, nieuw gezicht achter de ketels in deze band. Soms even niet strak uit het boek, maar volledig gecompenseerd door drive en variatie. Extra dimensie! Topstuk voor mij was Three and One, bekend van de Thad Jones/Mel Lewis BB. Lekker saxwerk mannen, zeker van de bari! Ondanks kou en tegenwind blije eenzame fietser terug op hoes...

Lees meer
  • 1
  • 2

Welkom in de Tor

Welkom in de Tor

Binnenkort in De Tor:

Jazz in de regio:

De Tor op Radio

All That Jazzz: Iedere dinsdag van 22:00 – 24:00 uur op radio Enschede FM

Tango in De Tor

  • Geen info

Tor- Hotelarrangement

Jazzkroniek de Tor

Jazzkroniek de Tor

De on-line database met informatie over 45 jaar Jazzpodium de Tor. Klik hier>>

Tor-International

Tor i-Cal

Tor i-Cal

De agenda van Jazzpodium de Tor automatisch in je agenda op je computer, tablet of smartphone.

Tor Talk Archief

TorSocial

TorSocial

Volg Jazzpodium de Tor op Facebook en Twitter

Beheer