Dat het weer een ouderwets volle bak was, zat erin. Een “affiche” dat er mocht zijn: zanger Humphrey Campbell, pianist Bert van den Brink, gitarist Peter Niewerf en bassist Ruud Ouwehand. Dat moest gewoon goed worden. En dat werd het.
Er werd geopend met twee instrumentaaltjes. Drie mannen aan het werk die hun instrument laten doen wat ze in hun hoofden en harten hebben. Dat was mooi, speels, geestig en geheel eigen. Van den Brink stop je niet zo gauw in een vakje. Komt zo’n associatie bij je op, dan is hij al weer verder. Hij maakt muziek waarin steeds zijn brede muzikale achtergrond doorklinkt. Mooie harmonieën, elegante begeleider en boeiende solist. Een avondje waar je er graag eens voor gaat zitten om te horen wat daar allemaal aan die piano gebeurt.
Humphrey Campbell (beide mannen zijn van 1958 trouwens) was vanaf minuut één hoorbaar en zichtbaar voornemens er een swingend jazzfeest van te maken. En dat lukte hem met gemak. Binnenkomertje met Steve Wonders’ You are the Sunshine of my heart. Tamelijk plat liedje dat door het kwartet echter monter werd uitgewerkt.
De toon was gezet, de stemming zat erin. Wat volgde was een reeks standards, met nogal wat knipogen naar de zelfde conservatoriumopleiding in Hilversum die enkelen op het podium, maar ook in het publiek hadden genoten. Zo kwam ook Ineke Heiliger het groepje op het podium versterken om zingend wat leerstof uit de jaren ’80 op te halen. En werden we weer eens geattendeerd op de rol van het verse in een liedje. Leuk spelletje: eerst het verse en dan raden welk refrein volgt. Bij Pennies from Heaven hadden ze het in het midden gestopt. Uiteraard ook met verse, een mooi vertolkte Stardust met daarin heel beste solo van Peter Niewerf. De stem van Campbell doet het ene moment denken aan die van Nat King Cole, dan weer aan die van Jon Hendricks. Maar steeds is er humor en plezier in wat hij doet.
Een avond met meer speelse verrassingen. Spontaan kreeg youngster Marijn Ouwehand een feature met de beslist niet makkelijke ballad Lush Life. Mooi en overtuigend neergezet.
En zong hij een aanstekelijk deuntje uit de ouwe doos over ‘Duifies’. De zaal moest volgen met “Op een mooie Pinksterdag” (Twentse Harry Bannink trots). Niet met de gebruikelijke onderdrukte schaamte en tenenkrommende tegenzin, maar uit volle borst, uitgedaagd en aangemoedigd door zoveel fijne en vrolijke muziek op het podium. Met een speels uitgewerkte It’s only a papermoon als toegift, konden we met een fijn gevoel de mooie herfstnacht in.
Kortom, een jazzfeest in de beste tradities van De Tor!
