Wat een contrast. Twee dagen eerder afgeladen vol in De Tor. Kon geen kip meer bij – behoudens een enkele haan. Te vol eigenlijk.
Nou neemt zo’n Metropole Orkest wel wat vierkante meters in beslag, maar het aantal toeschouwers overtrof toch vele malen het aantal muzikanten. Tof concert. Wat een band! En wat een heerlijke play list die avond! Er waren er nogal wat die vonden dat De Tor eigenlijk te klein is voor zo’n concert. Zeer mee oneens. Alsjeblieft, laat dit toch vooral een jaarlijks terugkerend feestje zijn. Zoveel sfeer, zo’n power. Toch uniek om die muziek als publiek van zo dichtbij te kunnen beleven. Ik hoorde dat de bandleden die avond niet anders beleefd hadden. Was een super gig!
En zo stond tenorsaxofonist Sjoerd Dijkhuizen twee dagen later weer op het podium van De Tor, dit keer met een gelegenheidsformatie verder bestaande uit Berend van den Berg (piano), Frans van Geest (bas) en Hans Braber (drums).
Even leek het of het aantal orkestleden het aantal bezoekers – behoudens de onvolprezen vrijwilligers – zou gaan overtreffen, maar gelukkig trok dat toch nog wat aan. Een uitzonderlijke Vrijdag Jazzavond Tor wat dat betreft.
Op het podium in elk geval vier muzikanten met klinkende c.v.’s, vakmannen op hun instrument en indrukwekkende staten van dienst. Mooie sound haalt die Dijkhuizen uit zijn tenor. 
Met zijn toegankelijke solowerk elke keer een plezier om naar te luisteren. Associaties met de tenor-reuzen van vroeger, maar nooit zo dat je op één van die voorbeelden blijft hangen.
Het repertoire was niet al te sleets (op die afgekloven Blue Monk na. Mijn god, er zijn toch wel meer bluesjes te verzinnen. Zelfs Monk lijkt het in 1952 gepikt te hebben van een stuk dat 15 jaar daarvoor al op de radio gespeeld werd). En een beetje obligaat: knipogen naar het momentum, met een titel als Spring (een aardig walsje van Van den Berg) en inderdaad, refererend aan de zonsverduistering van vandaag, Eclipse. Wel van Monk, naar het schijnt.
Heel netjes allemaal. Ieder had ruimschoots soloruimte. Ondanks het goede spel van de heren en de fijne toon van Sjoerd, miste ik toch vooral de bite. Waardoor je ook als luisteraar moegestreden maar voldaan huiswaarts keert. De twee bossa achtige dingen (Señor Simon van Van den Berg en de standard You’d be so nice to come home to) en de twee up tempo stukken waren beslist onderhoudend, maar verder bleef het voor mij wel wat braaf en voorspelbaar. Een volgende keer wat meer power, mannen.
O ja, toch nog een primeur. Om beter te kunnen performen in de digitale media werd er met twee heuse filmcamera’s geregistreerd. Als ze die paar leuke stukjes gebruiken was dat wellicht niet echt representatief voor de avond maar het zijn vast prima visitekaartjes.
Al met al: het was een beetje als de zonsverduistering op deze vrijdag 20 maart. Wat zo bijzonder had kunnen zijn bleef hier helaas een beetje verscholen.
