Daar hing-ie weer: het briefje met de mededeling “Sorry folks, we zitten helemaal vol. Er kan geen kip meer bij”. Dit duidde op een vol huis met zeker honderd jazzliefhebbers. Volop verdiende interesse voor ‘huispianist’ (en drager van het Zilveren Torretje) Rein de Graaff met, naast zijn bekende trio ook twee topsaxofonisten: de Amerikaan AbrahamBurton en landgenoot Benjamin Herman. Het kwintet speelde standards als ‘Au privave’, ‘Dear old Stockholm’, Good bait’ en enkele ballads: ‘Darn that dream’ en ‘You’ve changed’.
Hier stond een bandje te spelen dat swingde als een trein, met als motoren de ambachtelijk spelende grand old men pianist Rein de Graaff en drummer Eric Ineke en –inmiddels ook al oude rot- contrabassist Marius Beets. Deze ritmesectie zweepte de twee saxofonisten op tot ongekende hoogte.
Het tweetal was behoorlijk aan elkaar gewaagd en menige battle werd gestreden, niet zelden eindigend in een onbedaarlijk ‘scheuren’ op de blaasinstrumenten. Als je zoveel hoogtepunten heb laten horen, kan het publiek het zelfs billijken dat er van een toegift wordt afgezien: het was dan ook al ruim half twaalf geworden…
