Diepbedroefd hebben wij kennis genomen van het overlijden van Humphrey Campbell op 25 maart 2024. Humprey was een geweldige zanger, componist, arrangeur en een fantastisch fijn mens. Humphrey was een enorm veelzijdig en bevlogen musicus. Als docent droeg hij met grote bezieling zijn kennis en ervaring over aan nieuwe generaties vocalisten.
Van zijn concert in De Tor in december 2017 is een videoregistratie gemaakt. Humphrey wordt hier begeleid door Karel Boehlee op piano, Hermine Deurloo op chromatische mondharmonica en Ruud Ouwehand op bas.
“Humphrey Campbell, geboren op 26 februari 1958 in Moengo, Suriname, studeerde cum laude af aan het Hilversums Conservatorium, waar hij in 1982 als autodidact begon. Het was de opmaat tot een rijke en veelzijdige carrière, waarin hij met talloze grote namen uit de Nederlandse muziekscene samenwerkte. Zo vertolkte hij in 1984 Seth Gaaikema’s vertaling van For Once In My Life, (Eens In Je Leven) in diens oudejaarsconference, en nam hij in 1985 samen met Karin Bloemen en Astrid Marz deel aan het Knokke Festival.
Hij was vaste vocalist van het Dutch Jazz Orchestra en was te gast bij orkesten als The Skymasters, het Metropole Orkest, het BRT Orkest, WDR Big Band, Köln Big Band en het VARA Dansorkest. Als gastmusicus werkte hij mee aan cd’s van Jerry van Rooyen, Rob de Nijs, Paul de Leeuw, Greetje Kauffeld, Rocq-e Harrell, Peter Koelewijn, Anita Meijer, Helmut Lotti, Ruth Jacott en Henk Westbroek. Ook speelde hij een van de hoofdrollen in de musical A Night At The Cotton Club.”
Het “meester-leerling”-concept is een beproefd fenomeen. “Zo vader, zo zoon”, was niet alleen een bijna uitgemolken TV-spelletje in de jaren ’70, in mijn herinnering heeft ook een bekende Twentse brouwer ooit twee opeenvolgende generaties uitgenodigd. Ditmaal was er geen familieverband tussen de leraren en leerlingen, maar de vorige (en ook deze) week aanwezige Jan Wessels heeft wel degelijk bijgedragen aan de muzikale groei van Rémi Keupink. Jazzkroniek- “koning” Ab Gellekink vertaalde het gemis aan de aangekondigde groepsnaam VLOT naar: The Young Maestro’s en dat neem ik graag over.
De leerlingen zijn gegroeid en inmiddels uitgevlogen (lees verder:)
Vanaf noot 1 was vrijdagavond duidelijk dat hier vakmensen aan het werk waren. Niet voor niets was Jazzpodium de Tor helemaal volgeboekt, met een groot aandeel aan jeugdig ogend publiek. In een bonte verzameling van composities van Blakey tot Parker en van Ouwehand tot Manders werd het publiek aangenaam onderhouden met ijzersterke jazz, op voortreffelijke wijze vertolkt door een vijftal (lees verder:)
De meest minimale bezetting (een duo) vraagt uiteraard om een “overdwars”- opstelling. De laatste keer dat dit tweetal op dit jazzpodium te bewonderen was, was de bezetting dubbel zo groot: in februari 2016 speelde een kwartet. Dat ze het ook met z’n tweeën konden, bewezen ze al tijdens een tournee in Canada, maar vrijdagavond (lees verder:)
Voor een groep die Latijnsamerikaanse muziek speelt is een Spaanstalige naam een vanzelfsprekende keuze. Aangezien niet iedereen deze taal (overigens voertaal van zes van de zeven leden) machtig is, vertaalde de enige Nederlander, trompettist Loet van der Lee, dit woord als: ontlading, uitbarsting (het woordenboek vermeldt tevens “download”, maar dat was hier niet aan de orde). Om bij de beeldspraak van het begrip “uitbarsting” aan te sluiten: de muzikanten speelden, alsof het publiek aan de rand van een (muzikale) vulkaan stond.
Een vliegende start was de aanvang van het concert: amper (zie verder:)
