Zoals vrijdagavond te verwachten was met de komst van Rein de Graaff: het werd een ouderwets avondje Bebop. Er had beslist meer publiek toegelaten kunnen worden, dus wellicht kwam de waarschuwing de tent zit in no-time bomvol toch iets te afschrikwekkend over.
De heren waren keurig gekleed: (op een enkele uitzondering na) jasje-dasje en ze speelden ook het repertoire waarop menige bezoeker zat te hopen: stukken als Au Privave, A night in Tunesia en Embraceable you. Ook het spel van grand old man Rein de Graaff (*1942) leverde geen echte verrassingen op: nog steeds zijn parelende pianospel, gekoppeld aan weergaloze timing en akkoorden op de goede momenten. De andere levende legende was natuurlijk Erik Ineke (nog net geen 71), die na al die jaren nog steeds zijn mannetje slaat.
De echte verrassingen kwamen van de jeugd: Steve Zwanink (* 1984), de contrabassist die Marius Beets op voortreffelijke wijze verving en Gideon Tazelaar, die zelfs nog 20 moet worden en nu al nagenoeg het gehele melkwegstelsel van de hemel speelt. In levenservaring dichter bij de pianist en drummer was de andere gastsolist, John Marshall (*1952), die naast voortreffelijk spel op trompet en bugel ook nog vocale bijdragen afleverde, al hadden de toonsoorten handiger gekozen kunnen worden. Zo kwamen de partijen in de ballads It’s easy to remember en Just friends te laag uit voor zijn vrij lichte stem. Wel was het volop genieten van de subtiele begeleiding van de drummer, die zich toepasselijk bewapende met brushes.
Een toegift was onvermijdelijk: de blues CC Rider. Daarbij vergeleken zijn zelfs de heren uit de jaren 40 ‘snotneusjes’: de song dateert al uit 1924…
Met de muzikale deur in huis vallen, dat was wat baritonsaxofoniste Tini Thomsen deed, vanaf het openingsstuk MaxSax (tevens de titel van haar album uit 2013). Een wervelstorm van heftig swingende energie zou er nog over het publiek worden uitgestort. Het brutale, scheurende en soms anale geluid van de bijna laagste telg van de saxofoonfamilie (een bassaxofoon wordt slechts zelden bespeeld) werd op weergaloze wijze gespeeld door deze van oorsprong Hamburgse spring-in-het-veld, die zich uitstekend redt met de Nederlandse taal.
Zichtbaar lol had zij in het samenspel met de Britse altsaxofonist Nigel Hitchcock, een eveneens begenadigd muzikant, met wie zij menig muzikaal duel “uitvocht”. De groove werd compleet gemaakt dank zij het uitstekende werk van basgitarist Mark Haanstra en drummer Joost Kroon. Laatstgenoemde liet zich verre van dynamisch onbetuigd en ook menige solo klonk als een (luide) klok.
Dan was er natuurlijk ook nog eens de zeer beweeglijke en muzikaal uiterst avontuurlijke Amerikaanse gitarist Tom Trapp, die garant stond voor vier van de veertien gespeelde stukken. De andere tien waren van de hand van de andere TT: Tini Thomsen. De “achterhoede” onderscheidde zich op deze avond eens door -in plaats van luid te praten- danspasjes te wagen en eerlijk gezegd nodigde de muziek daar ook beslist toe uit.
Zij ook nog opgemerkt dat Thomsen nog een extra dimensie toevoegde aan haar spel: de techniek van looping: het simultaan mee laten spelen van een “live” geluidsopname. Zo hoorden wij haar regelmatig een duet spelen met zichzelf en wat is mooier dan één keizerin (het predicaat koningin zou haar te kort doen) van de baritonsax…. Juist: twee!
Bij de eerste klanken van Jasper Bloms compositie The Macedonian Candidate was duidelijk dat we een avond tegemoet zouden gaan met het beluisteren van muziek die niet in een geijkt hokje past. Maar liefst elf stukken (de toegift meegerekend) van de hand van saxofonist en naamgever van het kwartet, Jasper Blom, zouden de revue passeren en het ene was nog origineler dat het andere.
Voeg daarbij nog de all-star-opstelling met klinkende namen als, naast Jasper Blom, Jesse van Ruller op gitaar, Martijn Vink als drummer en Frans van der Hoeven op contrabas en deze vrijdagavond was succesverzekerd, net als bijna twee jaren daarvoor. Om het geheel nog een extra glans te geven, was voor dit deel van de tournee trombonist Nils Wogram meegereisd. Deze man had ook muzikaal veel te vertellen en haalde zo’n beetje alle mogelijk denkbare klanken uit zijn instrument.
Het waren vooral de onverwachte momenten van muzikale ‘gesprekken’ tussen saxofoon en trombone, tussen trombone, drums en contrabas en tussen gitaar en contrabas die extra aandacht opeisten, naast natuurlijk de gloedvolle solistische momenten van alle vijf musici. Jasper Blom bleek ook uiterst communicatief vaardig, want hij voorzag zijn composities van vaak amusante toelichtingen. Zo vertelde hij dat het bedenken van een titel voor een compositie net zo moeilijk is als het verzinnen van een naam van een gerecht door een top-kok en zo ontstond de titel Monkfish Cleopatra , vrij naar een Baskisch visgerecht: “lauwwarm geserveerd”, werd er nog aan toegevoegd. Ook deinsde de saxofonist/ componist er niet voor terug om het publiek tot stilte te manen bij de ballade Nancy in the sky (“ssst! Thank you!”), waarna de gitarist en bassist in alle rust hun gang konden gaan: dat zouden musici vaker moeten doen, al zou het eigenlijk niet nodig hoeven zijn, jazzliefhebbers….
Als disco echt zo leuk geweest zou zijn als Bloms vette knipoog Candy , zou ik deze muziekstijl ook omarmd hebben!
Bijna een jaar geleden, op 10 februari 2017 om precies te zijn, begon iets wat misschien wel een traditie zou gaan worden: het eerste concert van docenten van het ArtEZ Zwolle. Nu vrijdagavond het tweede concert een feit was, lijkt het woord “traditie” inmiddels niet misplaatst te zijn.
Bindende factor was contrabassist Henk de Ligt, die voor de tweede keer meespeelde. Hij stal regelmatig de show, door flitsend snelle tremoli met zijn strijkstok te spelen. Opvallend was verder de ebbenhout-donkerbruine klank van zijn instrument. Hij had ook enkele composities (en cd’s) meegenomen: The Myth of Osiris en I never knew . Imre Kruis was het type drummer dat er is, wanneer hij er moet zijn en zich bescheiden optelt, wanneer daar om gevraagd wordt. Natuurlijk waren enkele spetterende soli niet van de lucht.
Pianist Daan Herweg was verantwoordelijk voor Change of Plans en Song for C (een opgewekt deuntje voor een leerling met luduvudu), maar meer dan dat voor voortreffelijk en uiterst origineel pianospel: wat een genot om die man te horen soleren! In de aankondiging stond nog de naam van Jan Wessels; die was er niet-in tegenstelling tot de vorige editie-, maar wél vocalist Henk Kraaijeveld. Heel in het begin moest ik nog even wennen aan zijn manier van zingen, die zelfs een beetje saai overkwam. Toen de man echter eenmaal begon te scatten en vocale acrobatische salto’s in het falset-register ten beste gaf, was ik om. Ook deze man had eigen composities meegebracht: Passengers (tevens de titel van de debuutcd die komende dinsdag in Zutphen het levenslicht gaat zien), Tomorrow’s Voice en (Imagination of a) Painter. Verder zong hij wonderschone versies van standards als All Or Nothing At All , Blue Monk (in ‘dialoog’ met de contrabas) , Just Friends en de toegift Moanin’.
Op naar de derde editie, in februari 2019, hoewel nu al bekend is dat in elk geval vocalist en pianist van deze avond op 5 oktober in dit jaar weer terug zijn op deze bühne.
