Susanne Alt is saxofonist, componist, DJ en producer, gevestigd in Amsterdam. Ze werd geboren in 1978 in Würzburg, Duitsland, in een muzikaal ouderlijk huis. Na haar studie klassieke saxofoon aan het Meistersinger-Konservatorium Neurenberg (1993-1996) en het winnen van de Siemens-prijs voor jong talent in 1996, verhuisde zij op 18-jarige leeftijd naar Nederland om jazzsaxofoon te studeren aan het conservatorium van Hilversum en later in Amsterdam (1996-2000). Haaropleiding zette zij voort aan de Universität der Künste Berlin (2000-2003), waar zij cum laude afstudeerde.
Sinds 1999 is Susanne Alt actief als saxofonist in diverse bezettingen. Zij leidt haar eigen jazzband en is daarnaast een van de pioniers die live-instrumenten combineren met DJ’s in het nachtleven. In 2004 debuteerde zij als producer met het album Nocturne, uitgebracht op haar eigen label Venus Tunes. Hierna heeft zij meerdere albums uitgebracht. Sinds 2015 treedt zij ook zelfstandig op als DJ en verwierf zij bekendheid door haar soulvolle, diepe en funky sound. Haar ervaring in de dance-muziek vormde de inspiratie voor Venus Tunes Live, een volledig vrouwelijke live-act bestaande uit muzikanten die tevens als DJ actief zijn. Vanaf 2016 richt zij zich bovendien steeds meer op dance-releases via haar label.
Sinds het uitbrengen van het album Royalty For Real in 2024 is zij weer regelmatig actief met haar akoestische band, afgewisseld met haar werk in de dance.
Naast haar eigen projecten is Susanne Alt een veelgevraagd gast- en sessiemusicus. Zij werkte samen met artiesten als Fred Wesley, DJ Spinna, Opolopo, Hardsoul, DJ Maestro en Wicked Jazz Sounds. Sinds 2024 is zij verbonden als docent hoofdvak saxofoon en bandcoach aan de ArtEZ University of the Arts Jazz & Pop in Arnhem.
The live line-up for this project in the Netherlands is:
Susanne Alt (alto saxophone),
Matthijs Geerts or Ike van Bergen (keys),
Thomas Pol (bass),
Yoran Vroom (drums) and Helene Jank (percussion).
The line-up can change due to availibilty of the musicians.
De creme-de-la-creme van de Twense Jazz en meer: Gerlo Hesselink, Jan Wessels, Bert Pfeiffer, Sebastian Altekamp, Sebastian Netta en Ruud Ouwehand.
Ze kennen elkaar al jaren, onder andere uit De Tor, maar ook van het roemruchte Hilversumse conservatorium (tegenwoordig Conservatorium Amsterdam) en hebben allemaal wel eens in verschillende samenstelling met elkaar gemusiceerd, maar voor zover wij -en zij- hebben kunnen nagaan nog nooit in deze bezetting. Een wereldpremiere dus, in Jazzpodium de Tor (waar anders….?)
Bert Pfeiffer – trombone
Trombonist Bert Pfeiffer studeerde trombone klassiek en jazz aan het ArtEZ Conservatorium in Zwolle bij o.a. Cees Smal, Eric van Lier en Paul Woesthuis. Nog tijdens zijn studie toerde hij tien jaar lang met het beroemde Glenn Miller Orchestra door Europa. Inmiddels is Bert al ruim tien jaar een vaste kracht binnen het Prins Claus Conservatorium en Groningen, waar hij onder andere Trombone en Ensemble doceert en masterstudenten begeleidt.
Na zijn tijd bij het Glenn Miller Orchestra speelde Pfeiffer onder meer in het Jazz Orchestra of the Concertgebouw en het Metropole Orkest en met vele nationale en internationale musici en artiesten. Daarnaast werkte hij mee aan musicals en theatervoorstellingen. Het is slechts een kleine greep uit de brede speel-, arrangeer- en dirigeerervaring die hij opdeed als musicus.
Naast Trombone en Ensemble geeft Bert op het PCC les in HeartMath, waarbij studenten via ademhalingstechnieken leren hun emoties te reguleren. Dankzij deze methode kunnen muzikanten beter omgaan met spanning en meer focus houden tijdens het spelen, wat het zelfvertrouwen vergroot en de speelprestaties verbetert. Kort gezegd: minder stress, meer controle en vrijer musiceren.
Gerlo Hesselink – saxofoon (alt, tenor, sopraan) fluit en nog zo wat meer….
Gerlo’s muzikale carrière begon toen hij tien jaar oud was, met klarinetlessen. Op zijn zestiende stapte hij over op de altsaxofoon en raakte hij geïnteresseerd in jazz- en popmuziek. Tijdens zijn studie in Enschede speelde hij in uiteenlopende bands, waaronder diverse lokale bigbands. Samen met bassist Johan Plomp richtte hij de Dual City Concert Band op, een formatie die nog steeds regelmatig optreedt. Gerlo kreeg les van bekende saxofonisten zoals Ferdinand Povel en Dick Oatts.
Momenteel is hij zeer actief als (jazz)saxofonist. Dankzij zijn ruime ervaring met bigbands wordt hij regelmatig gevraagd als invaller bij diverse orkesten in binnen- en buitenland (waaronder het Metropole Orkest en orkesten in Duitsland). Naast saxofoon speelt Gerlo ook fluit en klarinet. Hij heeft inmiddels vele internationaal bekende artiesten begeleid, zoals Toots Thielemans, Benny Golson, Randy Brecker en Deborah Brown. Als solist in deze formaties won hij prijzen op het Big Band Festival 2008 in Hoofddorp en, een jaar later, tijdens de Dutch Big Band Contest 2009 in Enschede.
Daarnaast speelt hij in kleinere bezettingen met muzikanten als Peter Tiehuis, Hod O’Brian en Johan Plomp. Ook is hij te horen als invaller bij musicals en andere theaterproducties, zoals “Songs from the Heart” van Simone Kleinsma en “La Cage Aux Folles”. Op dit moment maakt Hesselink deel uit van Get The Funk, de Dual City Concert Band, het Millennium Jazz Orchestra, The Ramblers, het Noordpool Orkest, de Guus Tangelder Bigband, Rootbrain en uiteraard zijn eigen kwartet.
Jan Wessels – trompet, flugelhorn, arrangeur
Jan is geboren op 4 februari 1964. Hij studeerde trompet bij Ack van Rooijen en Willem van der Vliet en arrangeren bij Kenny Napper aan het Conservatorium in Hilversum, waar hij in 1990 zijn diploma’s behaalde. Hij is (freelance) trompettist, componist en arrangeur. Jan wordt veel gevraagd als studio – en sessiemuzikant. Hij speelde onder andere bij: Glenn Miller Orchestra, Orkest van het Oosten, Concertgebouw Orchestra, The Jazz Orchestra of the Concertgebouw, The Dutch Jazz Orchestra, The Millennium Jazz Orchestra, The Ramblers en het Metropole Orkest.
Als arrangeur heeft hij geschreven voor o.a. het Metropole Orkest, Skymasters, Mariniers Kapel, Luchtmacht Kapel, Orkest van het Oosten, Big Band van de Hessische Rundfunk en The Dual City Concert Band, Big Band of the Concertgebouw. In 1992 won Jan met zijn arrangement van The Touch Of Your Lips de 1e prijs op het Polaroid Big Band Festival. Als trompet- en theoriedocent is hij verbonden aan de conservatoria van Amsterdam (Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten) Zwolle en Enschede (Artez Hogeschool voor de Kunsten).
Sebastian Altekamp – piano
Sebastian Altekamp studeerde jazzpiano aan het Conservatorium van Hilversum in Nederland, waar hij les kreeg van onder anderen Henk Elkerbout en Rob Madna. In 1992 behaalde hij zowel zijn diploma instrumentale pedagogiek als zijn artistiek diploma, beide met onderscheiding. De pianist is sinds 1989 actief in het Europese club- en festivalcircuit – zowel als sideman als met eigen projecten – en heeft zich daarnaast steeds meer geprofileerd op het gebied van kamermuziek. Zo bereikte hij in Amsterdam de finale van de “Pall Mall Award 1991” als onderdeel van een duo met zangeres Lydia van Dam. Samen met saxofonist Wolfgang Bleibel won hij de “Westfalen-Jazzpreis 1999” tijdens het 19e Internationale Jazzfestival van Münster, als lid van het piano-saxofoonduo “Songlines”.
Altekamp heeft een sterke reputatie opgebouwd als begeleider van vocalisten; in die hoedanigheid is hij ook werkzaam geweest als muzikaal leider. Hij heeft samengewerkt met jazzvocalisten als Deborah Brown, Adrienne West, Silvia Droste, Lis Harting, Romy Camerun, Greetje Kauffeld, Humphrey Campbell, Stephanie K. en Maria de Fatima. Met De Fatima won hij de “BMW Vocal Jazz Award 2010”. Zijn werk als pianist, componist en arrangeur is vastgelegd in radio-opnames en op talloze cd’s.
Momenteel doceert Altekamp jazzpiano aan ArtEZ University of the Arts in Nederland en aan de Hochschule für Musik Detmold.
Ruud Ouwehand – bas
Ruud Ouwehand (Amsterdam, 1958) is een Nederlandse jazzcontrabassist, docent, muziekprogrammeur en componist. Al meer dan veertig jaar is hij actief in de jazz in Nederland en daarbuiten. Hij staat bekend als een bassist die het muzikale geheel overziet en snel reageert op wat er gebeurt. In zijn spel kiest hij voor traditie, humor, helderheid en samenhang.
Ouwehand studeerde contrabas en lichte muziek aan het Hilversums Conservatorium en studeerde daar in 1985 af. Spelen op gehoor en gevoel voor harmonie vormen de basis van zijn muzikale werk.Na zijn studie gaf Ouwehand les aan verschillende conservatoria. Hij was onder meer verbonden aan het Conservatorium van Amsterdam, ArtEZ in Enschede en de Hochschule für Künste in Bremen. Tot zijn pensionering in 2025 gaf hij les in contrabas, basgitaar, solfège, harmonieleer, ensemble-spel en methodiek. In zijn onderwijs staat spelen op gehoor centraal. Studenten leren muzikale verbanden herkennen en toepassen, ongeacht toonsoort of stijl.
Vanaf 1985 werkte Ouwehand als sideman en ensemble-speler in uiteenlopende bezettingen. Hij was jarenlang een veelgevraagd sessiemuzikant in de Nederlandse jazzwereld en daarbuiten. Van 1994 tot 2003 was hij lid van het Armando Kwartet. Ouwehand trad op tijdens concerten en festivals in binnen en buitenland, waaronder het North Sea Jazz Festival, Jazz at the Bouwmeester, het Hoffestival en de Kiel Jazz-Tage. Hij speelde concerten in onder meer Berlijn, Lissabon, Parijs, Antwerpen en op verschillende locaties in Indonesië. Ruud is inmiddels al jaren bassist van de Masha Bijlsma Band, met tournees en concerten in binnen- en buitenland. En natuurlijk al jaren de onvolprezen programmeur van Jazzpodium de Tor in Enschede.
Sebastian Netta – drums
Drummer Sebastian Netta is al meer dan 35 jaar actief als muzikant; hij treedt op in diverse projecten, bands en bigbands en organiseert en presenteert concertreeksen en tournees, zowel in binnen- als buitenland. Met het in 1992 opgerichte “Sebastian Netta Trio” heeft hij met succes in vrijwel elke Duitse jazzclub opgetreden, vaak in samenwerking met gastmuzikanten. Sinds 2006 is Sebastian Netta werkzaam als docent aan diverse scholen en muziekscholen en leidt hij projecten op basisscholen en scholen voor speciaal onderwijs; het succes van deze initiatieven blijkt uit de opname van zijn concepten in het deelstaatprogramma “Kultur und Schule” (Cultuur en School).
In 2017 startte hij de concertreeks “Mein wunderbarer Klangsalon” in Münster en sinds 2018 leidt hij ook het veelgeprezen evenementen- en concertproject “Wald- und Wiesenkonzerte”.
Een bonte verzameling van nieuwe opnames en ‘oud spul’ in deze TORcast. Gewoon omdat ‘t lekker is….
Sonny Rollins: Just Once;
Marcus Miller, Miles Davis: Claire / Lost in Madrid;
Michel Legrand, Miles Davis: Django;
Dubbelaar:
The King’s Singers: Bewitched, Bothered and Bewildered;
Jeff Goldblum & the Mildred Snitzer Orchestra, Charly Puth: Bewitched, Bothered and Bewildered;
Harry Allen, Mike Karn: Quater Past Blue;
Joshua Redman: The Folks Who Live On The Hill;
Harry Connick Jr.: One Fine Thing;
Thelonious Monk: Nutty;
Sonny Rollins, Thelonious Monk: The Way You Look Tonight;
Johnny Hodges, Duke Ellington: Stompy Jones;
Ben Webster, Oscar Peterson: The Touch Of Your Lips.
Een TORcast geheel gewijd aan de muziek van Miles Davis. Miles werd honderd jaar geleden (op 26 mei 1926) geboren en ontwikkelde zich tot één van de belangrijkste musici, niet alleen in de geschiedenis van de jazz maar in die van hele hedendaagse muziek. In deze TORcast laat Willem Habers een selectie van zijn favoriete Davis-opnames horen. Geen uitputtende opsomming, geen verantwoord chronologisch overzicht, geen doorwrocht spectrum van ‘s mans invloeden en werk maar een heel persoonlijke keuze uit het gigantische oeuvre van deze jazzgigant.
Playlist (deel 1):
So What
Miles Davis (trompet), Bill Evans (piano), Cannonball Adderly (altsax), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums)
Move
met Gerry Mulligan, Max Roach, Lee Konitz, Karl Winding en John Barber (tuba)
If I Were A Bell
Miles Davis (tp), Red Garland (piano), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums)
Someday My Prince Will Come
Miles Davis (tp), John Coltrane (sax), Hank Mobley (sax), Wynton Kelly (piano), Psul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums)
My Funny Valentine
Miles Davis (trompet), Herbie Hancock (piano), Wayne Shorter (tenorsax), Ron Carter (bas), Tony Williams (drums)
Générique – Ascenseur pour l’echafaud
Miles Davis (trompet), Barney Wilen (sax), René Urtreger (piano), Pierre Michelot (bas) en Kenny Clarke (drums)
Concierto de Aranjuez: Adagio
Miles Davis (trompet), orkest onder leiding van Gil Evans
Playlist (deel 2):
Seven Steps to Heaven
Miles Davis (trompet), Ron Carter (bas), Anthony Williams, Frank Butler (drums), Herbie Hancock, Victor Feldman (piano), George Coleman (tenorsax),
Nefertiti
Miles Davis (trompet), Wayne Shorter (tenorsax), Tony Williams (drums), Ron Carter (bas), Herbie Hancock (piano)
Boplicity
Miles Davi (trompet), Lee Konitz (altsax), Gerry Mulligan (baritonsax), John Lewis (piano), Kenny Clark (drums), Nelson Boyd (bas), J.J. Johnson (trombone), Bill Barber (tuba)
Milestones
Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums)
Tutu
Miles Davis (trompet), Marcus Miller (producer, instruments), George Duke (keyboards), Paulhinho da Costa (percussie)
Amandla
Miles Davis (trompet), Kenny Garrett (altsax), Marcus Miller (bas), Omar Hakim (drums), Joe Sample (keyboards)
Human Nature
Miles Davis (trompet), Darryll Jones (bas), Vince Wilburn jr. (drums), John Scofield (gitaar), Robert Irving III (keyboards),
Round Midnight
Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums)
Jam Session
Miles Davis (trompet), Michel Legrand (piano), Jimmy Cleveland (trombone), Kenny Garrett (sax), Mark Rivett (gitaar), Alphonse Mouzon, Harvey Mason (drums), Benny Reitveld (bas)
Een paar bespiegelingen…
De muziek van Miles Davis is niet slechts een hoofdstuk in de geschiedenis van de jazz; zij is een voortdurend herlezing van wat muziek kan zijn. Wie naar Davis luistert, hoort niet alleen noten, maar ook een bepaalde houding ten opzichte van tijd, stilte en vernieuwing. Zijn oeuvre lijkt zich steeds te onttrekken aan elke definitie die men erop loslaat. Dat maakt zijn betekenis filosofisch relevant: Davis laat zien dat identiteit niet iets statisch is, maar een proces van voortdurende transformatie.
Een van de opvallendste kenmerken van zijn muziek is het gebruik van ruimte. In albums als *Kind of Blue* wordt stilte niet als leegte ervaren, maar als een actief element. Deze benadering roept vragen op over de aard van expressie zelf. Moet muziek altijd gevuld zijn, of kan juist het weglaten een diepere vorm van communicatie zijn? Davis’ antwoord lijkt te zijn dat betekenis ontstaat in de spanning tussen klank en stilte. Daarmee sluit hij aan bij een bredere existentiële intuïtie: dat wat niet gezegd wordt, vaak even belangrijk is als wat wel wordt uitgesproken.
Daarnaast belichaamt Davis het idee van artistieke vrijheid als morele houding. Hij weigerde zich te conformeren aan de verwachtingen van zijn publiek of de industrie. Telkens wanneer hij succes bereikte—of het nu ging om bebop, modal jazz of fusion—koos hij ervoor om een nieuwe richting in te slaan. In die zin is zijn carrière een praktijk van wat de filosoof Nietzsche “zelfoverwinning” noemde: het voortdurend achterlaten van het oude zelf om ruimte te maken voor het nieuwe. Deze radicale trouw aan vernieuwing maakt hem tot een bron van inspiratie voor hedendaagse musici.
De invloed van Miles Davis op huidige jazzmuzikanten ligt dan ook niet alleen in specifieke harmonieën of technieken, maar in een manier van denken. Moderne jazz kenmerkt zich door hybriditeit: invloeden van hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek vloeien samen tot nieuwe vormen. Deze openheid is rechtstreeks schatplichtig aan Davis’ grensverleggende experimenten, vooral in zijn latere werk zoals *Bitches Brew*. Hij legitimeerde het idee dat jazz geen afgesloten traditie is, maar een permeabel veld waarin alles kan worden opgenomen.
Ten slotte blijft Davis relevant omdat hij de luisteraar actief betrekt. Zijn muziek vraagt om aandacht, om interpretatie, om een zekere existentiële inzet. Zij is nooit volledig transparant; er blijft altijd iets ongrijpbaars. In een tijd waarin muziek vaak als achtergrondconsumptie fungeert, herinnert Davis ons eraan dat luisteren een vorm van denken is.
Zo bezien is Miles Davis niet alleen een muzikant, maar een filosoof in klank. Zijn erfenis leeft voort in elke muzikant die durft te experimenteren, te twijfelen en opnieuw te beginnen—en in elke luisteraar die bereid is om in die zoektocht mee te gaan.
ENSCHEDE, Jazzpodium de Tor, vrijdagavond 15 mei 2026. Concert door het Michael Moore Universe Quartet met Michael Moore (altsax en klarinet), Guillermo Celano (gitaar), Omer Govreen (contrabas) en Onno Govaert (drums). Programma: ‘Ballads & Dedications’.
In januari ging het concert niet door vanwege de weersomstandigheden, maar vrijdag konden we dan toch genieten van het Michael Moore Universe Quartet. Uit de Tor-kroniek blijkt dat Michael Moore (altsax en klarinet) acht keer eerder in De Tor optrad, steeds in formaties met wisselende samenstellingen. De eerste was in december 1980 met de gelegenheidsformatie Meeting Nine, de negatieve recensie in De Telegraaf was zeker niet aan het spel van Michael te wijten. De laatste keer met Wild Man Conspiracy in 2019 was Guillermo Celano (gitaar) er ook al bij. Een memorabel concert was met de formatie SOSA (met Ernst Glerum, Evert Hekkema, Misha Mengelberg en Harry Piller) op 4 november 1994: het concert waarbij Jan Wolkers spontaan 1000 gulden op de bar legde voor een nieuwe piano. Misha Mengelberg en de Instant Composers Pool (ICP) zijn ook de rode draad in de carrière van Michael Moore (1954). Hij komt eind jaren zeventig vanuit de VS naar Nederland met de band Available Jelly, en vestigt zich in 1982 definitief in Amsterdam om in het ICP Orchestra te spelen. Zijn stilistische wendbaarheid, zijn alom bejubelde toon op altsax en (vooral) klarinet, en zijn leesvaardigheid maken hem tot een veelgevraagd ‘sideman’ in de Nederlandse improvisatie-scene. In december 2025 zagen we hem nog in het Muziekcentrum in Enschede met Ab Baars als gastsolist bij de Misha Mengelberg-tribute van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw.
In het Michael Moore Universe Quartet heeft hij de ruimte om zijn eigen weg te gaan, die hij soms mist in het ICP Orchestra (zie de serie Jazzportretten). De muzikanten behoren tot de avant-garde van de jazz in Amsterdam, maar komen uit verschillende windstreken: Michael Moore uit Californië, Guillermo Celano uit Buenos Aires, Omer Govreen uit Tel Aviv, Onno Govaert uit Tilburg. De titel ‘Ballads & Dedications’ geeft al een indruk van de veelzijdigheid van het programma dat ze brachten. Ik zou het willen omschrijven als “avontuurlijke jazz voor gevorderden”.
Het eerste nummer Listen! was toegewijd aan de saxofonist Sean Bergin (de Grote Vriendelijke Reus, afkomstig uit Zuid-Afrika). Het liet meteen de grote variatie in klankkleuren en het goed op elkaar afgestemde spel van de muzikanten zien, die we de rest van de avond konden verwachten. Het nummer begon heel rustig, maar het kreeg later meer ‘schwung’. Naast het spel van Michael Moore (afwisselend op altsax en klarinet) was daarbij een bepalende rol voor Guillermo Celano op de gitaar, maar ook contrabas en drums waren voor de specifieke sound onmisbaar. Het programma bevatte stukken die Moore de afgelopen 45 jaar veel heeft gespeeld op het Leidseplein en leverde een prachtige reis op langs een scala aan muziekgenres (wals, bolero, folk, rock, funk) en landen (Verenigde Staten, Griekenland, Italië). Ook de voor het ICP-gedachtegoed kenmerkende ‘springerigheid’ en experimentele karakter van de jazzmuziek ontbrak niet. Wie de nieuwe CD en het boek met alle songs van Michael wil bemachtigen, kan op donderdag 28 mei terecht in het Bimhuis in Amsterdam.
De term ‘universe’ in de naam van het kwartet verwijst natuurlijk naar het universum. Nu kennen we uiteraard in het natuurlijke universum de beroemde formule van Albert Einstein E=mc2 (in de jazz al eens door Count Basie gebruikt als subtitel van zijn The Atomic Mr. Basie). Is het mogelijk ook voor het jazzuniversum (de impact van de jazz) een vergelijkbare eigen formule te ontwikkelen? Ik denk dat dit kan op basis van de vier kwaliteiten die ik in mijn eerdere recensies heb genoemd. Deze formule luidt: Zeggingskracht is een functie van Techniek, Verbeeldingskracht en Improvisatievermogen (Z=fTVI). De menselijke factor is het verschil tussen het natuurlijke universum en het jazzuniversum. Die komt naar voren in de ‘f’ in de formule die staat voor de interactie op twee niveaus waarin de impact van de jazz tot stand komt: tussen de jazzmusici onderling en tussen de jazzmusici en het publiek. Soms zijn er momenten in een concert waarin alles klopt en de musici en het publiek in elkaar op lijken te gaan. Dat zijn de magische momenten in de jazz – misschien zijn dit wel de Stolen Moments waar Oliver Nelson het over had – die je alleen kunt beleven en voelen als je er zelf bij bent.
Het gaat volgens mij meer om ‘het publiek zit op het puntje van z’n stoel-momenten’ dan ‘het publiek gaat helemaal uit z’n dak-momenten’, dat laatste kan altijd nog bij het welverdiende applaus. Deze momenten zijn (gelukkig) niet in een formule of een algoritme te vatten. Voor de (gevorderde) jazzliefhebber waren er vrijdag veel van dat soort ‘pareltjes’ te ontdekken.
