Op de een of andere manier plegen we de muziek die we horen meteen in een hokje te stoppen. Nodig om ordening in ons oordeel te krijgen. Vanavond een band waarbij dat niet zo gemakkelijk ging. Geen uitgesproken bebop, een beetje funk, een beetje soul, 

een snufje latin, een dosis fusion.... Help, geen eenduidig hokje! Is dit wellicht een eigen categorie? Ai... spannend. Vijf mannen en een vrouw die onder de naam Shebop heel gevarieerde jazz ten gehore brengen. 

"Shebop", zo maar gekozen. Ja, een beetje bebop en er doet een vrouw mee. Ook een beetje een knipoog naar de gelijknamige song (1984) van Cindy Lauper. "Maar dat is een ander genre", verontschuldigt de zangeres zich bijna. 

Hoe dan ook, zes uitstekende muzikanten die 8 nummers voor de pauze en even zoveel muziekjes daarna ten gehore brachten, geen moment saai, maar vrolijk, doordacht, verzorgd en bovenal heel afwisselend.

Wat vooral opviel was de aankleding van elk nummer. Tikkeltje eigenwijs, niet het gangbare en steeds gegoten in leuke arrangementen. Er werd geopend met een rijtje standards. Bij de derde, ‘Well, you needn’t’ leek het gezelschap z’n draai wat gevonden te hebben. Leuk opgezet in een soort second line ritme. Prima drumwerk! De gehele ritmesectie van vanavond was trouwens van bovengemiddeld niveau. 

Adderley’s 'Worksong' was al helemaal bijzonder verpakt. Eigenlijk een verademing om die bekende stukken eens op een geheel afwijkende manier gespeeld te horen. Een soort fusion dat zo’n afgekloven titel goed kon gebruiken. Dat was minder noodzakelijk bij de drie Chick Corea composities, maar daar lieten de spelers wel hun visitekaartjes achter. Goed verzorgd uitgevoerde stukken zoals 'Spain' en 'Christal Silence' (tekst Linda Westera) maakten duidelijk dat deze lui niet voor het eerst samenspeelden. Sinds 1996, om precies te zijn. 

Zangeres Westera, samen met drummer Adriaan Stam wonend in Kampen, maakt niet alleen muziek, maar is ook nog eens beeldend kunstenaar ("vanmiddag nog aan het schilderen geweest, ik heb m'n handen niet helemaal schoon gekregen"). Een veelzijdige vrouw. Op het Tor-podium gaf zij blijk van een uitstekende stem, bewegelijk, veelzijdig, goeie beheersing van uiteenlopende genres en tempi. Vrolijk mens, vlotte presentatie, lekker opgaand in haar eigen voorstelling. Regelmatig haar broek ophijsend, haar kapsel een nog wat wilder aanblik gevend en veel meer dan collegiaal beleefd luisterend naar haar medemuzikanten als ze niet aan het zingen was. Leuk om allemaal te aanschouwen. En bovenal de moeite van het beluisteren meer dan waard.

Na de pauze opende het clubje met een nummertje soul, het eerste van vier eigen stukken van de zangeres. Aansluitend vier nummers van Abbey Lincoln (1930-2010). Kennelijk een repertoire dat haar goed ligt, want in deze nummers liet ze eigenlijk pas echt horen wat ze in haar mars heeft. Echt goed.

Vergaten we bijna de blazers: saxenman Harmen Jan Teule en trombonist Hein Jan van Vilsteren. De tenor en de trombone mengden mooi samen en zeker de saxsoli waren telkens kort maar de moeite waard. Verfrissend: dat korte solowerk, niet van de ontelbaar aan elkaar geregen chorussen. 

Noemden wij al de geslaagde arrangementen en de prima ritmesectie, dan kunnen we concluderen dat Shebop het niet zo talrijke publiek een lekker avondje Tor heeft bezorgd. Een lekkere band, die zijn gehoor passend bedankte met twee toegiften. 

Geen vakje voor Shebop? Ze maken iets, van alles wat zonder dat het ooit gezocht wordt. Of theatraal. Complimenten aan de bedenkers, aan de arrangeurs, met name aan Van Vilsteren. Kortom: een leuk eigen hokje voor Shebop! Kan het mooier?