Het concert van vrijdagavond had een hoog “wij-hebben-ze-nog-gezien”- gehalte: twee bijna-tachtigers als pianist Hod ‘O Brien en bassist Chuck Israels hebben immers niet het eeuwige leven, ook al zou je ze dat graag toewensen. Het “jonkie” dat met deze ouwe rotten mocht meespelen was de binnenkort 50-jarige gitarist Axel Hagen.
Het was het tweede achtereenvolgende concert zonder slagwerk en je zou bijna denkendat dit feit het publiek aandachtig doet zijn. Het was voor de vele aanwezigen een avond boordevol kristalhelder doorzichtig spel, gedistingeerd afgebakende soli, het geheel verlopend in uiterst boeiend en uitgebalanceerde muzikale broederschap. Super subtiele uitvoeringen waren er te beleven van standards als “Bye bye blackbird”, “How deep is the ocean” en “Lover man”.
Na zo een prachtig optreden zou je op z’n minst een toegift verwachten, maar die bleef uit omdat de bassist steeds meer last kreeg van een groeiende blaar op een van zijn vingers. Een van The Beatles had ooit uitgeroepen “I got blisters on my fingers”, maar Israel hield het bij een nuchtere mededeling.
