Heerlijke zomeravond, vrijdag 9 mei. Wellicht de oorzaak van een niet echt volle Tor. Jammer, die lege stoelen deden wat afbreuk aan een concert vol romantiek en nostalgie. Dat laatste was wat zangeres Simone Honijk bracht tot het concept ‘a touch of cinema and jazz’: de romantiek die zij zo herkende in de muziek van componist/arrangeur Johnny Mandel. 
Onder die titel maakte ze een CD met 11 Mandel-composities – in hoofdzaak songs uit speelfilms. Zie hier meteen ook de play list voor deze avond.
Johnny Mandel, die dit jaar trouwens 100 zou zijn geworden, speelde als trompetist/trombonist onder andere bij Jimmy Dorsey en Buddy Rich, maar legde zich gaandeweg meer toe op arrangeren en componeren. Bekendheid kreeg hij vooral door zijn muziek voor meer dan 30 speelfilms.
Honijk had voor het concert een aantal filmposters meegebracht die zeker hielpen met teruggaan naar de sfeer van de jaren ’60 en ’70. Die filmposters waren stuk voor stuk al het bestuderen waard. Verleidelijke foto’s, opgewonden teksten, de namen van filmsterren van weleer, ze geven prachtig uitdrukking aan de tijd van toen. Best leuke verzamelobjecten eigenlijk ook, al moet je er natuurlijk wel wat muurruimte voor hebben. In haar aankondigingen van de te spelen stukken hoorde steeds ook wat informatie over film waar de muziek verband mee hield. Leuk!
In elk geval waren dat alle stukken van de CD, zij het in een andere volgorde. Een beetje jammer dat ze begon met een van de toppers uit het Mandel-oeuvre, Close enough for love. Vooral gekend als prachtige ballad, destijds onder andere voorbeeldig gezongen door Shirley Horn. Nu wat sneller uitgevoerd. Terwijl de oren (de mijne althans) nog hadden te wennen aan het klankbeeld van het orkest en zijn onderscheiden leden. Te veel om meteen te kunnen wegdromen in de schoonheid van dat nummer.
Daarna het ook al zo mooie ‘Emely’, een driekwarts die instrumentaal een paar keer schitterend op de plaat werd gezet door Paul Desmond. Over instrumentaal gesproken: deze avond genoten van het werk van trompetist Ellister van der Molen. En van haar collega Natalio Sued op tenorsaxofoon (en 1x op klarinet). Samen klonken ze, aangevuld met gitarist Durk Hijma als veel meer dan die drie instrumenten. Ongetwijfeld waren de geraffineerde arrangementjes van bassist Thomas Winther Andersen daar debet aan. Hun solowerk hoorde voor mij tot de feestjes van de avond. Als Mandel wordt gespeeld dan komen natuurlijk ‘The Shadow of your smile’ (feature voor drummer Joost Kesselaar) en ‘Suicide is Painless’ (Theme from MASH) voorbij. Daarnaast minder bekende stukken maar minstens zo interessant. Zie voor een volledige vermelding de onvolprezen “Jazzkroniek van de Tor”.
Zo waar ook een instrumentaaltje en niet van de CD, direct na de pauze, ‘Not really the blues’, lekker ding, beetje bebopperig, eind jaren ’40 en bij mijn weten niet uit een film. Meteen weer terug bij de les. En wederom: toffe blazers op het podium.
Het programma werd afgesloten met de heerlijke bossa ‘Cinnamon & cloves’. Ik moest het even opzoeken: het staat voor kaneel en kruidnagel. Zo’n aanstekelijke oor-klever die teruggaat naar de onbekommerde tijd van Sergio Mendes Brasil ’66 met hun LP Equinox.
Nou, afgesloten…, er volgde nog een heel rappe ‘The song is you’. Uitgerekend die laatste was geen Mandel-song maar wel filmmuziek. Van Kern & Hammerstein. Grote stappen, snel op hoes an, zullen we maar zeggen.
Al die kapstokken en verwijzingen maakten het tot een vermakelijke avond, goed gevonden, meerwaarde voor een concert van een zangeres met een goed plan en fijne solisten. Zo kun je goed de Twentse nacht weer in. En het was nog steeds summer in the city!
