Wie zich -zoals ondergetekende- had ingesteld op een rustig avondje, met muziek in de stijl van Modern Jazz Quartet (met Milt Jackson), kwam bedrogen uit. Al vrij snel werd duidelijk dat Miro Herak zich ontpopte als vierstokkig monster, die achteroverleunen niet zou dulden. Zijn stijl was moderner van idioom dan het eerdergenoemde kwartet zou vermoeden en dat was aanvankelijk even wennen. Wanneer was überhaupt dit instrument te horen geweest op dit jazzpodium in het afgelopen decennium? De meest recente bespeler was Helmut ten Have, tijdens de voorlaatste WAK-avond. Een jaar daarvoor hoorden we -bij wijze van verrassing- Mees Siderius, in 2020 Hein de Jong en Hans Kerkhoff zelfs tweemaal: in 2018 en 2015. In datzelfde jaar was ook nog eens Frits Landesbergen te gast, met toen twee jazzreuzen die we volgende week mogen verwelkomen: Maarten van der Grinten en Jan Voogd. Dus om nu te beweren, dat het instrument slechts hoog zelden te horen is, strookt niet geheel met de waarheid.
Toch smaakte (lees verder:)
