door Hans Arnoldy

Twee jaartjes heb ik de voorzittershamer van De Tor mogen beheren. Een mooie tijd. Tuurlijk, ik schoof al een jaar of zeven bijna elke vrijdag aan om een jazzconcertje mee te pakken. Meestal van meer dan bovengemiddeld niveau. Een leven lang jazzclubs bezocht, soms ook op de podia mogen staan als slagwerker of pianist bij locale bandjes. In Amsterdam, Haarlem, Zaandam, Zandvoort, Utrecht, Rotterdam, Apeldoorn, Arnhem, Deventer en waar ook niet meer. Ik heb er dus best wat van gezien en meegemaakt.

Maar al die tijd was er al De Tor. Op vrijdag. In de Walstraat in Enschede. Geen van de clubs waar ik kwam bestaat nog in die oorspronkelijke staat. Wel De Tor.

We hebben hier een monument van de jazz in Twente zonder weerga. Gek dat ik er trots op was daar voorzitter van te zijn?!

Toffe gasten, toffe vrijwilligers, toffe bestuursleden, toffe muzikanten. God, wat was het mooi daartussen te vertoeven. En een rol te mogen hebben. Wij kozen voor het optimisme. De slag vooruit. Geen somberheid over economie, politiek en/of subsidies.  Wij geloven in onze eigen kracht. Met als doelstelling een groeiend aantal jaarkaarthouders en veel extra entree-opbrengsten. Dus ook meer aandacht voor marketing, voor positieve contactmomenten, voor de aankleding van onze concerten met een expliciet welkomstwoord en een afscheidsgroet: tot de volgende keer.

Dat werkt. Meerdere malen het afgelopen seizoen een full house gehad. Jammer voor de laatkomers – ik was er toch steeds stiekem een beetje trots op dat er “vol=vol” op de voordeur stond!

Het gaat super met jazzpodium De Tor. De weg die we hebben ingeslagen werkt. 

Persoonlijk vind ik het verschrikkelijk jammer daar nu weer uit te moeten stappen. Past niet bij me. Ik genoot van alle contacten, van de aankondigingen, te dollen met de muzikanten, oude bekenden weer terug te zien. Na 45 jaar weer oog in oog met vrouwen van vroeger zoals Rita Reys, Josée Koning of Greetje Kaufeld en mannen als Ferdinand Povel, Eric Ineke of Eric van Lier. Zo leuk om weer terug te zijn in die scene.

Maar dingen kunnen anders gaan.  Privé en werk moesten mij doen vaststellen dat het voorzitterschap van De Tor daarnaast niet meer te doen viel. Heel jammer. Too sad.

Uiteraard blijf ik wel komen. Hoop ook nog wel eens met een column op de website bij te kunnen dragen, maar officiële taken en functies kan ik nu niet meer waarmaken.

Bestuur en de vele vrijwilligers: alle succes bij het vervolg. De Tor zal blijven, ik zal daar graag getuige van blijven zijn! Heb een mooi lustrum: 40 jaar Jazzpodium De Tor!