Coming up…

Funky finale

zaterdag 28 april 2012 – 00:00 uur
Vrijdag 27 april: laatste avond van seizoen 2011/2012: Caroline Goudswaard en haar crew. Een mooi slot.

door Hans Arnoldy
Om maar meteen duidelijk te stellen: met de titel van deze terugblik doe je zangeres Caroline Caroline_Goudswaard.jpgGoudswaard zeer te kort. Die vrouw kan namelijk ontstellend goed zingen. Veelzijdig, heel mooi in het laag en met serieus repertoir. Met stukken van stemkunstenaars als Al Jarreau en Rachelle Ferrell kies je niet voor de gemakkelijkste weg. Haar voorstelling hield ze kort bij zich zelf, ze zong stukken die ze merkbaar zelf mooi vond. En kennelijk haar moeder ook, want mam die naar dit optreden was meegekomen, werd uitdrukkelijk in de voorstelling van haar dochter betrokken.  Caroline zette in twee heel gevarieerde sets de goed gevulde zaal een heel onderhoudend programma voor.

Maar het was eigenlijk een voorstelling met twee gezichten. De band die Caroline had meegenomen bestond uit Gerlo Hesselink (ss/as/fl), Peter Tiehuis (g), Will Maas (p), Tonnie Telgenhof Oude Koehorst (b) en Roy Dackus (dr). Als de mannen maar even alleen aan de gang gingen hoorde je een onversneden funk-band. Het vroege Spyro Giro-geluid. Mede door de altsax Peter_Tiehuis.jpgvan Gerlo Hesselink en het rake gitaarspel van de onvolprezen Peter Tiehuis. Die gitarist mogen we vaker op het Tor-podium hebben (Gerlo zien we als leider van de saxsectie van de Dual City Concert Band immers al wel vaker). Wie zeker ook nog eens moet terugkomen is slagwerker Dackus. Wat zette die man een groove neer! De begeleiding in een nummer als 'I've got the world on a string' was zo ontstellend pushy. Dat nummer - ik begreep dat de band alles heeft opgenomen - moeten ze gauw terugluisteren. En mij a.u.b. een kopietje sturen. Als ik ooit een band moest formeren zou ik snel Dackus bellen. 
Telgenhof deed op de bas wat er moest gebeuren. Stevig, maar niet overheersend. Jammer trouwens dat zijn vette blauwe bas op de foto bij dit stukje wat minder toont. Had wel wat. Caroline__Gerlo_Will.jpgIlse de Lange-sideman Will Maas schoof heen en weer tussen de vleugel en zijn keyboards. Met name de orgelsoundjes deden het lekker. 

Kortom, een heel gevarieerde - en dus passende ! - afsluiting van deze Tor-jaargang. Vakkundig en integer zangwerk, een niet zo'n platgespeelde playing list, ondersteund door een zeer bekwaam groovende band. In mijn oren klinkt dat opgewekte werk nog heerlijk na. Een mooi slot van een prachtig jazzseizoen in de Tor. Dank aan de vele muzikanten die we te gast hadden. Dank aan het vele publiek dat zo'n veertig vrijdagavonden de weg naar de Walstraat wist te vinden. Graag zien we u in september terug. Voor de veertigste jaargang trouwens!