Deze maand toert de band als een soort verjaardagspartijtje voor de per 1 april pensioengenietende drummer door Nederland, België en Duitsland. De Tor had de primeur in deze reeks. Zijn vaste kwintet bestaat, naast Eric Ineke zelf op slagwerk, uit Rodolfo Ferreira Neves (tp/bg), Sjoerd Dijkhuizen (ts), Rob van Bavel (p) en Marius Beets (b). De band, vanaf 2006 in vaste samenstelling bijeen – zij het dat Neves later toetrad – speelt het genre “hardbop”, de sinds de jaren 60 doorontwikkelde bebop met een ritmesectie van pi/b/dr en een front line van 2 of 3 blazers.  Collectief geblazen thema, soli, thema en uit. Lekker strak en stoer. De jazz is sinds de bebop uiteraard meer kanten uit ontwikkeld. Richtingen trouwens die dikwijls wat meer avontuur bieden dan dit recht toe/recht aan werk. Maar de mannen van de JazzXpress beheersen het metier en zetten dus een stijlvast avondje jazzvertier neer. Het repertoire bevatte veel eigen werk waarbij Beets een behoorlijk stempel drukt, met zowel eigen composities als met arrangementen. Ook Rob van Bavel droeg op dit vlak het nodige bij. 

De leider toont zich een uitstekend gastheer. Neemt de tijd voor de aankondiging van het te spelen werk en zet de medespelers op passende wijze in het zonnetje. Prettig, zo krijgt hetgeen waarnaar je zit te luisteren wat context mee. En wordt het echt een voorstelling, een optreden van vijf in stemmig pak geklede heren. Voor een dit keer matig gevulde zaal trouwens. Goede vrijdag, het mooie weer, de naderende paasdagen, of wat het ook was, maar er was nog wel een enkel zitplaatsje over. 

Wat op het podium stond was in elk geval heel professioneel en er op uit een fijn stukje vakwerk neer te zetten. Dat is gelukt. Je kreeg nimmer het gevoel dat een routineklus moest worden geklaard. 

De jarige hoort tot het type stevige begeleiders. Niet alleen qua volume, maar ook in zijn spelopvatting. De medemuzikanten aanvuren, een “schop onder de kont geven”  is zijn credo. In meerdere opzichten zou je dan denken aan Art Blakey als voorbeeld, maar Ineke liet zich eerder inspireren door slagwerkers als Elvin Jones, Tony Williams en Max Roach. Hoor je niet direct meer terug, maar de drummer heeft in zo’n vijftig jaar tijd natuurlijk ook wel een eigen taal ontwikkeld. Hoe dan ook, stuwend, met een zeer strakke rechter hand en ferme accenten. Het swingt de pannen van het dak en het duwt de medemusici op zonder dat het gaat jagen.

Na zijn voorstelling vorige maand in De Tor met Benjamin Herman was het spannend nog wat brushes-werk te horen, dat deed hij toen wel bijzonder. Maar dat gereedschap bleef deze avond bijna ongebruikt in de stokkentas. Eén bossa, gespeeld met een stok en een brush en de ballad ‘Round Midnight’ met alleen het thema gebrushed, waren te weinig om zijn aparte aanpak van toen nog eens terug te horen.

De band nam er deze Goede Vrijdag royaal de tijd voor, iedereen had het dik naar zijn zin, zong de jarige rond middernacht spontaan toe en met de vette Griffin-tune ‘The Jamf’s are Coming’ als toegift (een ideaal toegift-nummer!) was het een heel best verjaardagsfeestje.

Deze JazzXpress mag nog wel een tijdje doordenderen!