Een mooi affiche: Yuri Honing onderscheiden met de VPRO/Boy Edgarprijs 2012. En dan hebben we hem pal daarop met zijn Acoustic Quartet in De Tor. Om acht uur ’s avonds stonden er al gasten voor de poort. Om zeker te zijn van een behoorlijke zitplaats.  Leuk, maar nu ook weer niet echt nodig. Het concert was zeker goed bezocht: Full House, maar het bordje “vol” (lees: er mag echt niemand meer bij) kon in de kast blijven. Mensen komen toch vaak af op de voor hen vertrouwde namen. Voor wie vaker in De Tor komt weet dat dit lang niet altijd de beste strategie is. Kwaliteit, bevlogenheid, passie, een ‘echte boodschap’ komen niet zelden uit de meest onverwachte hoeken. Het zijn juist de onverwachte uitvoeringen die concerten spannend maken. En dat is niet aan bekende namen voorbehouden. 

Hoe zit het met Honing? Zo’n toegekende jazzonderscheiding is geen voorpaginanieuws in de kranten. Ook al betreft het de meest prestigieuze (en lucratieve) die we in ons land kennen. En wat De Tor betreft: daar was hij in mensenheugenis ook al niet meer geweest. Dat we de Jan Wolkers-vleugel hebben was zelfs nieuw voor hem. Er scheen dus wel ‘een goeie’  te komen, maar hoe en wat precies, dat moest nog maar afgewacht worden. Inderdaad, laat u blij verrassen.

Want zo ging het. Op ons jazzpodium stond een kwartet zeer bedreven muzikanten die de hele avond werkelijk geen maat traditionele jazz-swing (zo van torre-tor, torre-tor, torre-tor) ten gehore brachten. Daarentegen produceerden ze samen weldegelijk een bende swing, groove en bovenal spanning en avontuur. 

Allemaal eigen stukken, althans van Honing, vaste pianist (maar niet vanavond) Wolfert Bredero en een latijns uitstapje met een werkje van Milton Mascimento. Een enkel stuk werd zelfs volledig ter plekke ontworpen. Dit klinkt te veel alsof er een hele reeks nummers langs kwam. Integendeel, twee voor ons Tor-doen tamelijk korte sets met enkele steeds aardig contrasterende stukken. Is dit alles al wat minder gangbaar, wat ook opviel was dat de mannen een dermate intensiteit in hun werkstukken legden dat tussentijds applaus na een solo volstrekt ongepast was. Ook al leverden

Om te beginnen Yuri: speelde alleen tenorsaxofoon. De sopraan bleef onaangeroerd in de open koffer. Mooie sound. Zette letterlijk en figuurlijk meteen de toon. Geen etalage van technisch kunnen (al was dat zeker vereist), maar geconcentreerd het avontuur zoekend. Veder ontbrak elke hinderlijke dominantie: hij participeerde in alle stukken zoals de andere drie dat, elk vanuit zijn eigen rol, evenzeer deden. Kortom: er werd opvallend samen gespeeld. 

Wie dat natuurlijk als geen ander kan is pianist Karel Boehlee. Eerder dit seizoen nog met Toon Roos op ons podium. Wonderschone ondersteuning en dito solowerk.

De bassist en drummer waren vermaak apart – in de beste zin des woords. Bijvoorbeeld de ook al met prijzen gelauwerde bassist Rubin Samama. Woont thans in NYC. Ik verbeeld me dat te kunnen zien en horen. Ander baswerk. Heel ritmisch, heel secuur trouwens. Qua notenkeus bijna minimalistisch, maar o zo ondersteunend. Bijzonder ook in zijn bewegelijkheid achter de bas. Blijmoedig, bijna rond zijn instrument dansend. Kan me niet voorstellen dat dit onderwezen wordt. Maar je werd er op zich al vrolijk van. Verder bediende hij zich van enige bijzondere elektriek: voegde hij geluiden (zang, gefluit, en wat al niet meer) al dan niet vervormd, met of zonder echo, toe aan het geheel. Klinkt me nu achteraf wat would be, maar integendeel, het was een interessante aanvulling op het geheel. 

Dat gold ook voor slagwerker Joost Lijbaart. Had hij voor de jazzfreaks op zich al een overcomplete Gretsch-kit meegenomen, die was nog rijkelijk aangevuld met belletjes en ander gesnuister. Bediende zich ook van een heuse strijkstok langs de randen van zijn bekkens. Maakte van dat alles heel smaakvol gebruik, soms ook heel geestig. Eigenlijk zat al dat serieuze gedoe ook vol humor.  Maar Lijbaart was er in dienst van het totaal en speelde bijvoorbeeld ook een nummer volledig op een nog eens apart staande bass- en snaredrum. Heel sober, heel secuur, heel geconcentreerd. Leek zo simpel, maar o wee, probeer zo iets maar eens een minuut of tien strak te houden. In enkele andere nummers toonde hij andere kanten van zijn technisch en muzikaal kunnen. Strakke beats met hele mooie variaties. Genieten van zo’n slagwerker.  Ook hier was alle belletjes-gefriemel het luisteren en aanschouwen meer dan waard.

Wat valt er nog meer te zeggen? Een mooi en heel muzikaal avontuur. Een ontmoeting met de wondere wereld van het Yuri Honing Acoustic Quartet. 16 mei krijgt hij zijn prijs in het BIMhuis. Heel de moeite waard om het reisje naar Amsterdam te maken! We wensen ze dat daar zelfs maar iets van de sfeer van deze vrijdag in De Tor ontstaat. Want top was het!