Auteur: Koen Edeling

Cubaanse passie door Music Machine

Alweer het tweede concert van 2014 vond vrijdagavond plaats in Jazzpodium de Tor. Lucas van Merwijk had met zijn Music Machine deze keer voor Cubaanse sferen gezorgd met een prima kwartet, dat verder bestond uit Ramon Valle (piano), Ilja Reijngoud (trombone) en Adinda Meertins (contrabas). In twee sets van elk zes stukken gaf het kwartet in vogelvlucht een overzicht van bekend en minder bekend Cubaans repertoire. Krakers als ‘Perfidia’, ‘Besame mucho’, ‘Chan chan’ en ‘Cumbanchero’ mochten natuurlijk niet ontbreken, maar ook minder bekende stukken als ‘Tres lindas cubanans’ (met een arrangement van de vrouwelijke bassist Adinda Meertins en ‘Gadinga Modongo y Sandunga’ kregen een spetterende uitvoering op deze avond. We hadden duidelijk te maken met stuk voor stuk geweldenaren op hun instrument, al zette Van Merwijk dit geweld regelmatig te letterlijk om in decibellen. Hoe gedreven Van Merwijk ook is op zijn drumstel, ik bleef de timbales wel missen. Het is alsof Argentijnse tango wordt gespeeld op een accordeon in plaats van een bandoneón. De spectaculaire acrobatiek in Chan chan deed dit even vergeten: dat red je niet op timbales. Heel fraai waren ook de geluidseffecten die Ilja Reijngoud toepaste met zijn trombone. Pianist Ramon Valle verraste kort voor het einde van de gulle lange tweede set met een wel heel bijzondere...

Lees meer

De kop is eraf: jazzy new year!

Geen Weense walsen van vader en zoons Strauss op dit nieuwjaarsconcert. De scène van handeling was dan ook niet de Wiener Musikverein, maar het Enschedese Jazzpodium de Tor. Hi er speelde, na een kort kerstreces, vrijdagavond de Dual City Concert Band o.l.v. Rini Swinkels. Voordat de gastsolist, drummer Cees Kranenburg, de –invallende- drummer Erik Poorterman van zijn kruk zou verdrijven, waren er al zes zinderende stukken uitgevoerd, als ‘Blues for Red’, ‘It never entered my mind’ en ‘Don’t git sassy’. Als vanouds probeerde dit huisorkest het dak van de Tor enkele centimeters op te tillen met lekker vette tutti: een geluidsmuur waar je tegenaan kon hangen. Maar ook aan solomomenten ontbrak het niet. Zo hoorden we een glansrol van Pascal Haverkate op ‘muted’ trompet, bassolo’s van Uli Wentzlaff-Eggebert en natuurlijk Gerlo Hesselink die met ‘Little big man’ een postuum eerbetoon aan Willy van Diepen bracht. Na de pauze stonden er nogmaals zes stukken op de lessenaars. De vlam in de pan werd extra aangewakkerd door een oude rot op het slagwerk: Cees Kraneburg jr. Er was onder anderen een fraai arrangement van Jan Wessels te horen van ‘The touch of your lips’ en in ‘I’m old fashioned’ schitterde (lead)trombonist Matthias Konrad. Na Caravan, met een sfeervolle baritonsaxsolo (Kees van Dooremalen), volgde nog een toegift: ‘Foot’ van bassist John Clayton. De kop is ervan af, maar voor de zomer van...

Lees meer

Jazz tot aan het gaatje

Op de dag waarop de hele wereld rouwde om het heengaan van de grootste bestrijder van apartheid, werd in Jazzpodium de Tor bewezen dat deze verfoeilijke staatsvorm zeker niet thuis hoort in de jazz. Er was vrijdag dan ook een evenredige verdeling van diverse huidtinten. Dit Twentse podium had de eer de afsluiting te mogen verzorgen van de Europese tournee van het Sonny Fortune Quintet. Zo’n optreden lokt zelfs illustere bezoekers uit de regio Den Haag, zij het dat deze jazzgigant toevallig zelf in Enschede moest optreden: Michiel Borstlap. Het werd weer eens een gedenkwaardige avond, niet alleen vanwege de kwaliteit, maar ook vanwege de kwantiteit. Wanneer is voor het laatst de vrijdag in een zaterdag overgegaan terwijl de muzikanten nog op de bühne stonden? Dat gebeurde nog wel eens een enkele keer toen de concerten een half uur later begonnen. Sonny Fortune presteerde het met de overige vier om rond tien over twaalf nog aan een toegift te beginnen: dan ga je toch echt tot het gaatje. Daarvóór was er al te genieten van diverse composities van Miles Davis, Charlie Mingus, Wayne Shorter en van Fortune zelf: A tribute to a Holiday. Dit was, naast In a sentimental mood, een uitzondering op doorgaans uiterst virtuoos spel: twee zwoele en gevoelvolle ballads. Het gezelschap bestond uit louter zeer begaafde en uiterst boeiende muzikanten, met wat grappige uiterlijkheden. Zo was...

Lees meer

Identikit blaast stof uit plafond

Na een paar weken mainstream was het vrijdagavond de beurt aan wat eigentijdsere klanken. Hiervoor stond het kwintet van Marzio Scholten garant. Maar zelden zie je een bezetting met twee saxofoons, hier bespeeld door Lars Dietrich en Jasper Blom; laatstgenoemde had wel een logeerbed kunnen meenemen, want volgende week is hij andermaal op hetzelfde podium te bewonderen. De overige leden waren gitarist en naamgever Marzio Scholten en verder bassist Sean Fasciani en drummer Kristijan Krajncan. De gemiddelde leeftijd van het publiek lag beduidend lager dan in de afgelopen weken, het geluidsniveau echter aanzienlijk hoger. Over smaak valt niet te twisten, maar duidelijk was dat hier vakmensen aan het werk waren, die pal achter hun muzikale boodschap stonden. De extraverte muzikale momenten overheersten en dit deed bijkans het stof uit het plafond van De Tor komen, maar juist die onverwachte verstilde momenten werkten bijzonder magisch. Scholten promootte onomwonden zijn meest recente cd “Garage moi” door het spelen van niet minder dan zes stukken van deze...

Lees meer

Wij hebben ze nog gezien…

Het concert van vrijdagavond had een hoog “wij-hebben-ze-nog-gezien”- gehalte: twee bijna-tachtigers als pianist Hod ‘O Brien en bassist Chuck Israels hebben immers niet het eeuwige leven, ook al zou je ze dat graag toewensen. Het “jonkie” dat met deze ouwe rotten mocht meespelen was de binnenkort 50-jarige gitarist Axel Hagen. Het was het tweede achtereenvolgende concert zonder slagwerk en je zou bijna denkendat dit feit het publiek aandachtig doet zijn. Het was voor de vele aanwezigen een avond boordevol kristalhelder doorzichtig spel, gedistingeerd afgebakende soli, het geheel verlopend in uiterst boeiend en uitgebalanceerde muzikale broederschap. Super subtiele uitvoeringen waren er te beleven van standards als “Bye bye blackbird”, “How deep is the ocean” en “Lover man”. Na zo een prachtig optreden zou je op z’n minst een toegift verwachten, maar die bleef uit omdat de bassist steeds meer last kreeg van een groeiende blaar op een van zijn vingers. Een van The Beatles had ooit uitgeroepen “I got blisters on my fingers”, maar Israel hield het bij een nuchtere...

Lees meer

Kraaijeveld op het rechte pad

Hoe juristen toch nog op het rechte pad van de muziek terecht kunnen komen, had Paolo Conte al jaren geleden bewezen, maar vrijdagavond hadden we met nog een voorbeeld te maken: Henk Kraayeveld. Samen met een drietal puike instrumentalisten bezorgde hij het publiek een onvergetelijk avondje met luisterjazz, waarbij zelfs de bierkoeler teveel lawaai bleek te produceren. Er ontstond een heel intiem sfeertje, omdat er op pantoffels, “tiptoe” werd gemusiceerd. Een mooi voorbeeld hiervan was de prachtig dromerige versie van “For no one” van The Beatles, bijna mooier dan… (nee, die zin maak ik niet af als rechtgeaarde Beatles-fan). Zelden heb ik een saxofonist gehoord die zoveel noten in een chorus stopt als Paul van der Feen en het dan ook nog boeiend houdt. Een stevig fundament vormde de meest uitgebalanceerde ritmesectie van een wel heel wijde omtrek: gitarist Peter Nieuwerf en bassist Ruud Ouwehand. Hun gevoel voor humor werd nog een onderstreept met een citaat van “Splanky”, ooit de tune van Brandpunt. Kraayeveld zingt niet alleen mooi en trefzeker, hij redt zich ook meer dan aardig met het Portugees, getuige “Louisa” van Jobim –het meest kwetsbare duet van de avond van de zanger en de gitarist- en laat hem maar scatten… Wie miste er een drummer? Wie miste overigens “Ome Willem” Edwin Rutten? Laat deze vragen maar retorisch...

Lees meer

Kump good? Is (al) good!

Nooit geweten dat het Limburgs en Twents overeenkomsten kenden. Dit bleek in elk geval wel uit een van de titels (“Kump good”) van de laatst verschenen cd van het Ad Colen Quartet, dat vrijdagavond speelde. Al sinds de opening van het seizoen had menigeen zich misschien afgevraagd: wie is toch die man die op de voorpagina prijkt van de eerste-helft- seizoensbrochure van Jazzpodium de Tor: dát is dus de saxofonist Ad Colen, regelecht geciteerd van de cd(cover) Spark. Samen met zijn drie kwartetgenoten Gé Bijvoet (piano), Wiro Mahieu (contrabas) en Yonga Sun (slagwerk) zette hij een puik stukje muziek neer. Stuk voor stuk waren het eigen composities, de meeste van de saxofonist en enkele van de pianist, aangevuld met een onvervalste Franse chanson van Léo Ferré (“Avec le temps”). De originele aanpak, waarbij met name de ongebreidelde vindingrijkheid van percussionist Yonga Sun opviel, maakte het een avond om in te lijsten. Niet alleen deze man legde veel expressiviteit aan de dag, dat gold voor de overige kwartetleden in gelijke mate. De stuwende kracht (in bijna elke bespreking betiteld als “groove”) deed de aanwezigen slechts met moeite aan de stoel kleven: de meeste Tor-gangers zijn immers geen dansers. Koen...

Lees meer

Levende legende lokt lawaai

Vorige week stond in Jazzpodium nog een “oude rot” te zingen: Soesja Citroen. Toch viel haar 35- jarige ervaring haast in het niet bij de ruim 100 jaren jazzgeschiedenis die pianist Cees Schrama en vibrafonist Lodewijk Bouwens op hun naam hebben staan. Samen met drummer Wim Kegel en bassist Hans Mantel vulden de heren deze week een avond met muzikale jazz-evergreens als Autum leaves, Stella by starlight, Besame mucho (als jazzwaltz) en Satin doll. Misschien is de stem van Cees Schrama nog beroemder dan zijn puike pianospel, want vele jaren was hij de presentator van de live jazzuitzending TROS Sesjun. Des te jammerder was het dan ook dat zijn aankondigingen verdrongen werden door het geroezemoes van achter uit de zaal. Het is altijd een feestje, wanneer de bezetting een vibrafoon vermeldt. Het spel van Lodewijk Bouwens, maar ook van de overige drie giganten, had echter absoluut meer aandacht verdiend. Koen...

Lees meer

Subtiel, breekbaar en intiem: puur Citroen

Voor het tweede concert van het nog verse jazzseizoen was een oude bekende gecontracteerd: zangeres Soesja Citroen, die memoreerde dat zij al in 1981 ooit in de Tor had opgetreden. Haar voorliefde voor blues, ballads en bossa (met als snellere variant de samba) stak zij ook op deze avond niet onder stoelen of banken. Citroen heeft geen slagwerk nodig: haar ritmesectie ontbeert snare drums, maar daarvoor in de plaats des te meer andere snaren, aangeslagen, getokkeld en gestreken door pianist Berend v.d. Berg, bassist Ruud Ouwehand en in enkele stukken verrijkt met het cellospel van Miriam Kroeze. Ze liet standards horen, maar ook eigen composities, waarbij als rode draad de van haar bekende subtiliteit geweven werd. Het publiek leek regelmatig de adem in te houden en durfde soms bijna niet te applaudisseren voor een solo, maar kreeg er gekscherend nog even van langs in de toegift, “Angel eyes”: drink up, you happy people! Koen...

Lees meer

Spetterend begin nieuw jazzseizoen

Het was een feest der herkenning van vaste Tor-stamgasten afgelopen vrijdagavond bij de opening van het jazzseizoen 2013-2014. Gelukkig dat de Dual City Concert Band stond geprogrammeerd, want de sound, waar je tegenaan kon leunen, overstemde ruimschoots het enthousiaste gekwebbel van de talrijke aanwezigen, achterin de ruimte. Jammer dat bij de combo-stukken het rumoer wat hinderlijker was. Uiteraard stonden de soli van de Band weer stuk voor stuk garant voor muzikale pareltjes. Gastsolist Ruud Breuls toonde zich heel blij met Jazzpodium De Tor, maar De Tor mag zich ook gelukkig prijzen met de aanwezigheid van deze gigant, die zich onderscheidde door opvallend helder en ongekunsteld spel. Hopelijk is de titel van het laatste stuk symbolisch voor een volgende keer: ” I`ll be seing you”. Koen...

Lees meer

Zapp 4 imponeert

ZAPP 4 liet met veel perfectie muziek horen die stilte afdwong, met af en toe een knipoog naar wereldmuziek, doorspekt met muzikale humor en zelfs nog even driestemmige zang. Wanneer in Jazzpodium de Tor de bezoekersstoelen een kwart slag gedraaid zijn, kun je er staat op maken dat er iets bijzonders in huis gehaald is. Dat was vrijdagavond ook het geval, want in plaats van een vette bigband- sound, scheurende saxofoons of een virtuose pianist, nee: er was zelfs geen extraverte drummer te bekennen, maar … een strijkkwartet. Alleen de bezetting van ZAPP 4 was klassiek te noemen –twee violen, een altviool en een cello-, want het repertoire was gewijd aan de lichtere muze. Zo klonken er vele composities van Radiohead, terug te vinden op de meest recente cd We Suck Young Blood. Bijster origineel, zonder opsmuk, laat staan versterking (op de cello na) en bijna voortdurend onbedaarlijk swingend. ZAPP 4 liet met veel perfectie muziek horen die stilte afdwong, met af en toe een knipoog naar wereldmuziek, doorspekt met muzikale humor en zelfs nog even driestemmige zang.  Koen...

Lees meer

Welkom in de Tor

Welkom in de Tor

Binnenkort in De Tor:

Jazz in de regio:

De TOR op TV

De Tor op Radio

All That Jazzz: Iedere dinsdag van 22:00 – 24:00 uur op radio Enschede FM

Tango in De Tor

Tor- Hotelarrangement

Jazzkroniek de Tor

Jazzkroniek de Tor

De on-line database met informatie over 45 jaar Jazzpodium de Tor. Klik hier>>

Tor-International

Tor i-Cal

Tor i-Cal

De agenda van Jazzpodium de Tor automatisch in je agenda op je computer, tablet of smartphone.

Tor Talk Archief

TorSocial

TorSocial

Volg Jazzpodium de Tor op Facebook en Twitter

Beheer