Auteur: Koen Edeling

Muzikale oerknal dreunt nog lang door

Het eerste concert in het staartje van het jubelseizoen 2015-2016, onder de noemer “Summertime in de Tor” werd verzorgd door Big Band Big Bang! van de Muziekschool Hengelo. Hoezeer dit enthousiaste orkest aan de weg timmert, blijkt wel uit het feit dat er nog elfmaal geconcerteerd gaat worden voorafgaand aan de zomervakantie en dat er van dezelfde vakantie amper sprake is: vanaf 13 juli vertoeft Big Bang! In Oostenrijk. Aldaar zullen in Schladming nog eens zeven optredens verzorgd worden, in gezelschap van 38 orkesten uit alle delen van de wereld, met als kers op de taart een concert in Mirabelle Garten te Salzburg, bij filmfans bekend van The sound of music. Vrijdagavond trakteerde Big Bang! het publiek op niet minder dan twintig stukken, uit jazz- en poprepertoire. Kenmerkend was de zeer stevige sound. Ik kon de spelers amper betrappen op enige vorm van subtiliteit of nuancering, maar solistisch talent was er des te meer. Soms verdrongen de solisten elkaar bijna voor de microfoon. Zelfs de “lage jongens” als baritonsaxofoon en bastrombone traden in de lichtbundel van de schijnwerpers. Ook aan de choreografie was gedacht, want niet alleen stonden de diverse blazerssecties regelmatig op en bewogen op de cadans van de muziek, er werd zelfs in parade rondgelopen. De onverminderd geestdriftige dirigent Bert Fransen vuurde vlak voor de pauze het publiek aan tot community singing (en clapping) bij Quincy Jones’...

Lees meer

Muzikale intimiteit zonder weerga

Een betere aansluiting met de tropische weersgesteldheid was amper mogelijk, want het publiek van Jazzpodium de Tor liet zich onderdompelen in zwoele Braziliaanse klanken, vertolkt door de Nederlandse keizerin van de Bossa Nova: Josee Koning. Al jarenlang zingt zij zo accentloos in de Portugees als haar voornaam geschreven dient te worden en daarvan gaf zij nog eens blijk aan een ademloos luisterend publiek. Het enige geroezemoes kwam deze keer niet van achter uit de zaal, maar van buiten, want gezien de zomerse temperaturen was de buitendeur open gelaten. De ingetogen stembeheersing waarover Koning beschikt droeg sterk bij aan een intiem sfeertje: het klinkt als stembanden op kousenvoeten. Niet voor niets had zij afgezien van een slagwerker en een bassist, waardoor de subtiliteit alleen nog maar versterkt werd. De melancholieke en vaak lyrische speeltrant van cellist Daniël Pezzotti vormde een perfect passende aanvulling en natuurlijk mocht de gitaar niet ontbreken in dit repertoire. Nelson Faria nam niet alleen deze rol op uitstekende wijze op zich, hij was ook nog eens verantwoordelijk voor enkele composities als Chôro en Child of the sun. Pianist Hans Vroomans maakte het kwartet compleet en ook van zijn begeleiding, maar ook van zijn solobijdragen was het volop genieten geblazen. Uiteraard ontbraken enkele bijdragen van de grootste Bossa Nova componist aller tijden, Antino Carlos (Tom) Jobim niet: Desafinado (met verse) en Samba de uma nota só, met...

Lees meer

Uitgelaten en ingetogen op dezelfde avond

Voor de derde maal tijdens dit jubelseizoen was Dual City Concert Band van de partij, nu geleid door voormalig bandlid en oud-dirigent Rob Horstink: de man van de minieme maar veel effect sorterende gebaren. Voor de tweede maal in ditzelfde seizoen was er ruimte gemaakt voor een gastsolist op trombone. Weliswaar speelde de Belg Phil Abraham in oktober j.l. met een combo, maar minstens zo goed was de solist van deze avond: Ilja Reijngoud. Volgens traditie werd geopend met de snelle blues Big Dipper, dat lekker uitgelaten spetterde. Dat ook de Band over een prima solotrombonist beschikt, bewees Matthias Konrad met zijn bijdrage in Sticks, harmonisch duidelijk minder traditioneel van opzet. Al tijdens No Substitute, met een bossa-feel, kwam Ilja Reijngoud erbij. De man blijkt ook nog eens componist en arrangeur te zijn, naast een toptrombonist. Hij zette een mooi ingetogen sfeer neer met het combostuk Body and Soul en boeide met zijn melodieus en vertellend spel. Erg veel lawaai werd er so wie so niet gemaakt door de luisteraars, want vele vaste bezoekers ontbraken door de meivakantie of mogelijk het concurrerende Jazzfest in Gronau. Ook na de pauze was er te genieten van een zeer gemotiveerd spelende Band, met puike solistische momenten. Zo was er zelfs een heuse battle waar te nemen tussen sopraan- en altsax in Central Park North. Ook de pianist was goed op dreef: ingetogen...

Lees meer

Pierre Courbois’ QWINTETT: regelmatig onregelmatig

Het intellectuele niveau van de concerten op Jazzpodium de Tor blijft onverminderd hoog. Werd het publiek vorige week nog getrakteerd op een college middeleeuwse muziek, deze week stonden de onregelmatige maatsoorten centraal. Zonder dat Pierre Courbois academische jazz nastreefde, leek het wel zijn sport om de geijkte paden van de drie- en vierkwartsmaat te omzeilen. Alleen al de titels hadden iets mystieks. Wat te denken van Raofadt, Atnep, Belia of PAO? Toch was Courbois niet te kinderachtig om het geheim achter deze titels, in vlekkeloos verstaanbare taal, te onthullen. PAO zijn gewoon de voorletters van zijn doopnamen, Atnep is het spiegelbeeld van Penta, oftewel: vijf in het Grieks en dat was dan ook het aantal tellen in de maat, onregelmatig dus. Tot zover de theorie, al werd daar later nog een element aan toegevoegd: de titel Hexa staat voor een ander Grieks telwoord, namelijk zes. Verdeel het oktaaf in zes tonen en er blijven slechts hele toonsafstanden over. In dit meest vrije stuk van de avond bewogen de instrumentalisten zich binnen de hele-toonstoonladder. Opvallend zuiver was de gestreken contrabas van Egon Kracht. De twee blazers Ilja Reijngoudt (trombone) en Jan Menu (baritonsaxofoon) wisselen elkaar in deze tournee af. Op deze avond trof Jan Menu het lot. Fijn dat deze man er nu wel was, want de laatste keer (bij het jubileumconcert met Greetje Kauffeld, in februari 2015) had hij...

Lees meer

Middeleeuwse jazz voor geoefende oren

Het leek bijna een 1 april-grap: jazz dateert niet uit het begin van de 20e eeuw, maar kent z’n roots in de middeleeuwen. Dat er wel degelijk mogelijkheden zijn om deze twee muzieksoorten met elkaar te mengen, demonstreerde het Jasper Blom quartet, dat zich bovendien liet versterken door de Antwerpse trompettist Bert Joris. Door deze bezetting was de titel ook nog eens gedekt, want beide lage landen waren hiermee vertegenwoordigd. Geheel buiten de middeleeuwen vallend was het openingsstuk, want Albert Einstein en Marilyn Monroe, aan wier denkbeeldige kind het stuk Your beauty and my brains was opgedragen, leefden beide in de eeuw waarin de jazz is ontstaan. Het publiek maakte gelijk kennis met de musiceertrant van dit kwartet, want al vormde de bossa de ritmische basis, er werd regelmatig uitgeweid naar een wat chaotisch overkomend samenspel. Het was alsof het vijftal duidelijk wilde maken: dit is muziek voor geoefende oren, wij spelen vrijere jazz, die zich heeft losgemaakt van het geijkte keurslijf. De tweede laag die werd aangebracht was de geschiedenisles die Jasper Blom op niet te strenge wijze doceerde. Hij liet het publiek kennis maken met componisten uit de middeleeuwen, als de monnik Guido van Arezzo († 1050) en Johannes Ciconia (1335- 1411), maar ook met Johannes Ockeghem (rond 1425) en Guillaume Dufay (15e eeuws) en strikt genomen zitten we dan al in de renaissance. Op heel geraffineerde...

Lees meer

Gouden vrijdag voor Ruud Ouwehand

Een Goede, maar ook gouden vrijdag voor de ook nog eens jarige Ruud Ouwehand (van ’58, dus nu 58). Wat gebeurde er, kort voor de pauze? Dochter Marlene van wijlen Greetje Huijts vond het wel passend om het Gouden Torretje (Torrie d’ Or werd er gegrapt) die aan haar moeder had toebehoord te overhandigen aan de grootste regelneef van dit jazzpodium, Ruud Ouwehand. Een zilveren exemplaar had hij al, maar van dit edelmetaal bestaat er maar één en hij mag het minstens tot 2058 trots dragen. Er werd niet alleen maar gespeeched of opgespeld, nee: het publiek komt hier elke vrijdagavond voor de muziek en daaraan was zeker geen gebrek. De Moravische (zeg nooit: Tjechische) pianist Emil Viklický gaf de luisteraar een kijkje in de keuken van zijn rijke arrangementen van volksmuziek en jazz. Zijn rustige speeltrant was een lust voor het oor, maar kon zich ook laten omschrijven als avontuurlijk, melodieus, met een klassieke inslag en altijd voorzien van een mooie toon en prima timing. Solide als altijd was het spel van contrabassist Ruud Ouwehand. John Engels voorzag de samenklank van smaakvolle ritmische pulsen, nergens opdringerig, maar voldoende duidelijk aanwezig. Alsof er nog niet voldoende verrassingen onthuld werden op deze avond, kwam ook nog eens vocalist en inmiddels goede vriend van Viklický, Martin ter Haar, ten tonele. Hij liet zelfs nog een eigen compositie horen, The rainbow song,...

Lees meer

Funk with a capitol F

Op enkele barkrukken en de banken achterin de zaal na was er op deze avond geen zitplaats te vinden in Jazzpodium de Tor. Het optreden van de tienmans- formatie Get The Funk 2 was dan ook aangekondigd als “staconcert” en daarbij horen statafels en heupwiegende luisteraars. Leadzanger was Jan Tekstra, die zich verontschuldigde voor een aangeslagen stem wegens slaapgebrek, maar toch de sterren van de hemel zong. Alleen al de slow blues You’re still a young man, een van de vele stukken van de Amerikaanse soul-, funk- en rhythm-and-bluesgroep Tower of Power, was een genot om naar te luisteren. Toch was hij niet de enige zanger, want al voor de pauze was gastzanger William Finta (met pet en penetrant hoge stem) te horen geweest en hij kwam later ijzersterk terug met het mooie eerbetoon Diggin’ on James Brown, voorzien van toepasselijke hoge gilletjes en andere vocale capriolen. De rest van de band bestond uit louter muzikale kopstukken: toetsentovenaar Will Maas, virtuoos Frank Stukker op soms huilende gitaar, de stuwende krachten drummer Sietse Huisman en basgitarist Tonnie Telgenhof Oude Koehorst, de spetterende blazers Peter van Soest en Sander Zweerink op trompet, het anaal-knorrende geluid van Bart Bijlevelds baritonsax en natuurlijk zijn sectiegenoten Louis Gerrits en Gerlo Hesselink, topmusici-pur-sang. Niet alleen was het op en top genieten van menige solo, juist de heerlijk stuiterende tutti-klanken zorgden ervoor dat het zachtjes wiegen...

Lees meer

Dual City: spetterender dan voorheen

Het jaar 2016 was al goed begonnen voor de Dual City Concert Band, want deze gerenommeerde bigband mocht het nieuwjaarsconcert verzorgen op Jazzpodium de Tor. Helaas toen zonder dirigent Rini Swinkels, want die kampte op dat moment nog met gehoorproblemen. Niet dat deze geheel zijn verdwenen -er was zelfs zichtbaar een ander lichamelijk ongemak bijgekomen- maar hij was er tóch. Onder zijn leiding klonken de openingsstukken Big Dipper van Thad Jones en Eleven Seven van – meespelende trombonist- Henri Gerrits. Wat een verschil met het nieuwjaarsconcert: het spetterde als vanouds. Gastdirigent en mede-oprichter van de DCCB, Johan Plomp deed er nog een schepje bovenop. Hij bracht de bandleden tot nabij het kookpunt door zijn zeer beweeglijke manier van dirigeren. Hij liep van de ene hoek van de bühne naar de andere en vuurde onderweg afwisselend telkens een andere muzikant aan tot ongekende prestaties. Heel vermakelijk waren ook zijn introducties. Zo werd het publiek deelachtig gemaakt van de aanleiding van zijn eigen composities The rune and the rite: runestenen die tot een huwelijk en drie kinderen hadden geleid. Ook het stuk voor de pauze, I wish you would be like this forever, sloeg op zijn gezin: immers opgedragen aan zijn toen vijfjarige dochtertje. Ook hier stond Plomp de muziek als het ware te boetseren: je kon het struikelen van een kleuter bijna zien, naast horen. Na de pauze stond Rini...

Lees meer

Deborah Carter: tip-top timing

Ook dit concert in Jazzpodium de Tor werd opgeluisterd door een zangeres en niet de eerste de beste: de internationaal vermaarde Deborah Carter. Hoe internationaal ze is, bewees ze door haar aankondigingen in het (zij het Donald Jones-achtige) Nederlands te doen, maar toegegeven: zelden heb ik zo duidelijke toelichtingen mogen waarnemen. Vanaf een verrassend jazzy versie van Fats Donmino’s I’m walkin’ was het al gelijk duidelijk: deze dame is een expert in timing en stembeheersing. Dat ze ook nog eens haar oog had laten vallen op drie rotsen van begeleiders, hoefde niet eens door het publiek vastgesteld te worden, de zangeres deed er nog een schepje bovenop: ‘They can read my mind’. Deze gedachtenlezende grootheden waren pianist Karel Boehlee, bassist Eric Timmermans en de alom bekende drummer (met wie heeft hij niet gespeeld?) Hans van Oosterhout: ik vond in mijn recensie-archief zo al een viertal concerten op dit podium de afgelopen twee jaar. Net toen Deborah Carter had gezegd dat zij het Portugees niet machtig was, zong zij toch een paar zinnen in deze taal in het ver-Engelsde Upside down (Flor de lis van de Braziliaan Djavan). Na de oude kraker Route 66, in een tempo dat de maximum snelheid van deze weg overschreed, was het ineens helemaal stil bij het innige First time I heard Ellington. Nooit geweten dat deze achternaam als rijmwoord fungeerde voor Wellington, waaraan Napoleon...

Lees meer

Vandoorn & Van Vugt: veelzijdig viertal

Het was opvallend rustig vrijdagavond in Jazzpodium de Tor. Zelfs de voorste rij en de achterste twee rijen stoelen bleven onbezet en dat was beslist onverdiend. Op de bühne stond namelijk een ijzersterk kwartet muziek te maken van een hoog gehalte. Het gros van de composities was afkomstig van zangeres en pianiste Ineke Vandoorn en gitarist Marc van Vugt, waarbij de zangeres meest voor de tekst zorgde en de gitarist de muziek invulde. Vandoorn liet een uiterst wendbare stem met een groot bereik horen en van scatten was zij zeker niet vies. Van Vugt leverde mooi avontuurlijk gitaarspel en gebruikte daarbij regelmatig bijzondere geluidseffecten. Slagwerker, zeg maar rustig: percussionist Michael Vatcher speelde bijzonder uitdagend en Paul Berner completeerde de sound met een mooi sonoor zoemend (contra)basgeluid. Bij haar geheel eigen compositie, getiteld Holysloot (vernoemd naar een piepklein Nederlands polderdorpje) nam Ineke Vandoorn voor het eerst plaats achter de vleugel. Eerlijk gezegd was ik meer onder de indruk van haar zang dan haar pianospel, dat ik zou willen omschrijven als: functioneel, maar niet wereldschokkend. Niet uitsluitend eigen composities werden gespeeld, want voor de tweede maal in twee weken klonk Egberto Gismonti’s Lôro, met onvervalste Braziliaanse schwung. In dit nummer was er plek ingeruimd voor een prachtige bas- en drumsolo. Een andere standard was What are you doing the rest of your life? van Michel Legrand, dat een zeer sensuele benadering...

Lees meer

David Linx: fysieke en vocale acrobatiek

Zeer regelmatig betreden zangeressen het jazzpodium de Tor: vorige maand nog Ntjam Rosie en Marjorie Barnes en komende weken Ineke Vandoorn en Deborah Carter. Zeldzamer zijn mannelijke vocalisten: in het verleden Humphrey Campbell en Ronald Douglas, maar veel verder reikt mijn lijstje niet. Des te bijzonderder was het dan ook dat Ruud Ouwehand vocalist David Linx gestrikt had, wetende dat hij een dag later zou optreden in het Muziekcentrum, met het Brussels Jazz Orkest. Linx’ begeleiding vrijdagavond was wat kleinschaliger: piano en bas, meer niet. Linx is met recht een polyglot te noemen, want hij zingt even gemakkelijk in het Engels als Frans of Portugees. Van de laatstgenoemde taal waren Medida na Paixao, Ivan Lins’ All Waltz, Lôro en Começar de novo voorbeelden. Met name bij de compositie van Ivan Lins, die de zanger onbegeleid begon, was het opvallend stil in de zaal, tot er iets omviel. Linx pauzeerde even en ging toen onverstoord verder. Bij menige compositie ging het er echter wilder aan toe, want niet alleen hadden we hier te maken met een ware stemacrobaat, die het scatten tot een ware kunst weet te verheffen, maar Linx bewoog zich ook voortdurend heen en weer over het podium, in soms onverwachte houdingen. De zanger trof het wel met zijn begeleiders, want natuurlijk kent het Tor-publiek Ruud Ouwehand als een van de meest betrouwbare bassisten, maar ook de -invallende-...

Lees meer

Dijk van een stem met all-star band

Het is alweer twee jaren geleden dat de van oorsprong New Yorkse en tegenwoordig in Voorburg woonachtige zangeres Marjorie Barnes het jazzpodium de Tor op z’n kop zette. Vrijdag deed ze dit nog even dunnetjes over: toen nog met twee begeleiders, nu met een heus kwintet. Alleen al de enthousiaste wijze waarop deze jazzdiva haar band aankondigde en een pleit bezorgde voor het blijven zingen van standards, sprak boekdelen. Het publiek werd om de oren geslagen met het ene na het andere pareltje, in een steeds weer verrassende uitvoering: The shadow of your smile, Abby Lincolns Throw it away, de prachtige ballad Too late now, het bloedstollend snelle What a little moonlight can do en Lady be good, waarbij de bassist en de drummer elkaar leken uit te dagen. In haar enthousiaste manier van de band voorstellen, had de zangeres zeker niet overdreven: Equinox is zonder twijfel een all-star band. Tenorsaxofonist Simon Rigter is een meester in het bedenken van melodieën en nam zelfs regelmatig Barnes’ stem ‘over’ in het zelfde timbre. Slagwerker Marcel Serierse is al legendarisch en onderstreepte met zijn subtiele spel ook op deze avond zijn reputatie. Pianist Bob Wijnen wist de juiste toets te raken en schitterde helemaal in het duet Here’s to life, dat ook nog te horen was geweest op Greetje Huijts’ uitvaart. Zelfs de lawaaierigste individuen onder het publiek werd even de...

Lees meer

Heerlijk rustig genieten van vier H’s

Je hebt de drie J’s, The three Jacksons, K3, maar ook “H3 en De Hilster”. Als je het lidwoord van de drummer weglaat, kom je zelfs op vier namen met dezelfde medeklinker, maar “H4” ging het jazzkwartet kennelijk iets te ver. Vrijdagavond stonden de vier jazzmusici te spelen op het Jazzpodium De Tor en kennelijk was dit muziek voor de echte liefhebber, want ik heb wel eens meer publiek gezien in deze zaal. Steekwoorden voor dit optreden waren “rustig”, “relaxed” en “klassiek”. Heel sfeervol was bijvoorbeeld Retrato branco e preto van de keizer van de Bossa nova, Antonio Carlos (Tom) Jobim: een compositie om zo bij weg te dromen. Ook Mal Waldrons Soul eyes werd gekenmerkt door rust en bezinning. Avontuurlijker ging het eraan toe bij Inner urge van Joe Henderson, maar dat was dan ook een van de zeldzame momenten van vrijere omgang met de tonaliteit. Niet voortdurend werd er gespeeld in volledige bezetting: Blues to Bechet en Inner urge waren triostukken en Wild flower werd zelfs door alleen piano en contrabas gespeeld en later klonk er nog eens een duet van baritonsax en piano. Harumi Oka legde overigens wel een erg fraaie toon aan de dag op de vleugel en de veelzijdigheid van saxofonist Henri de Vries sprak ook boekdelen. Uniek vond ik het echter dat contrabassiste Henriet van Rossum een solo van bladmuziek speelde. Niets ten...

Lees meer

‘Homeland’ van Artvark & Ntjam Rosie: lust voor oor en oog

Door omstandigheden zijn er geen posters verspreid met het programma van de Tor voor de maand januari 2016. Desondanks mocht dit jazzpodium zich verheugen op een volle bak tijdens het nieuwjaarsconcert, vorige week, maar ook deze vrijdag leverde een goedgevulde zaal op. Geprogrammeerd stond ook niet de eerste de beste: het gerenommeerde saxofoonkwartet Artvark, dat zich dit seizoen laat vergezellen door de van oorsprong uit Kameroen afkomstige zangeres Ntjam Rosie. Het concert, getiteld Homelands, begon heel ingetogen met het vijftal in zittende positie, met het stuk In between the homelands. Daarna pakte Rosie de beatring en ventileerde een vleugje heimwee in Cameroon, tu me manque (Kameroen, ik mis je). Ook bediende de zangeres zich meermalen op subtiele wijze van een gitaar. Alle stukken in dit concert waren geschreven door de leden van Artvark en het saxofoonspel stond als een huis. In Greetings to Idris waren de vier heren zelfs alleen aan het spelen. Naast dit vijftal was er nog sprake van een zesde ‘stem’: de live tekenaar Sven Meijers, die ambachtelijk tekenen koppelde aan moderne computertechnieken. Naast een lust voor het oor was dit een lust voor het oog. De veelzijdigheid was niet alleen terug te vinden in een brede schakering van het muzikale idioom, maar ook in de talen: Engels, Frans en Bulu (een inheemse taal). Ook het wisselen van positie van de instrumentalisten leverde een heel levendig...

Lees meer

Dual City pas later op dreef

In de tijd dat Rusland nog de Sovjet Republiek werd genoemd, vereiste het communisme dat er geen standsverschil mocht bestaan. Ook in de muziek wilde men dit laten gelden: een dirigent werd beschouwd als een verwerpelijk hiërarchisch element, dat immers teveel deed denken aan het gehate kapitalisme. Experimenten van orkesten zonder dirigent mislukten echter jammerlijk, omdat de totaalklank als weinig spannend en tamelijk mat werd ervaren. Het kan suggestie zijn of niet, maar dit historische gegeven schoot door mij hoofd bij het beluisteren van de Dual City Concert Band dat vrijdagavond zonder dirigent speelde. Noodgedwongen, want Rini Swinkels was verhinderd wegens gehoorproblemen. Het orkest speelde braaf en toegewijd als altijd de noten, maar de echte brille ontbrak: ik miste gewoonweg de gebruikelijke muzikale uitroeptekens. Het was overigens wel een gedenkwaardige avond, want precies op deze nieuwjaarsdag vierde het orkest haar zilveren jubileum en het was -gerekend vanaf het oprichtingsjaar 1970- de eerste keer sinds zes vrijdagen-de-eerste-januari dat Jazzpodium de Tor een concert gaf op nieuwjaarsdag. Geopend werd uiteraard met Big Dipper, al werd juist niet afgesloten met Foot: de uitsmijter was nu de onvervalste blues Alone at last. Wellicht had dit te maken met de feature van deze avond: trompettist Bert Joris. Niet alleen bleek deze man een uitstekend trompettist, maar ook nog eens een onvervalste droogkomiek in zijn aankondigingen. In drie van de vijf stukken voor de pauze speelde...

Lees meer

Chopin of Peterson: bij Beets swingt het steeds

Beets zit in de maand. Was het vorige week nog bassist Marius, nu concerteerde pianist Peter in Jazzpodium De Tor. Wat Jacques Loussier met Bach deed, Eugen Cicero met diverse componisten, deed Peter Beets vrijdagavond met Chopin: overgieten met een uitgebalanceerde jazzy saus. Het gedeelte voor de pauze althans, want na de pauze was gereserveerd voor Beets’ instrumentale wijlen collega Canadese Oscar Peterson, vlak voor Kerst 2007 overleden. Een wals , een prelude en twee nocturnes van Chopin werden in het eerste gedeelte van het concert op subtiele wijze geparafraseerd. Het thema was dan wel van de Pools- Franse componist, maar gaandeweg ontstond er een eigen, nieuwe compositie, dank zij de rijke fantasie van Beets en de zijnen. Het weergaloos transparante spel van de pianist stelde het gefascineerde publiek in staat elk nootje te volgen, maar ook de bijdragen van contrabassist Thomas Rolff en drummer Gijs Dijkhuizen waren niet te onderschatten. Op subtiele wijze ondersteunden zij het spel van Beets, op een enkele zeer extraverte drumsolo na. Opvallend was overigens de bijna 60-er jaren achtige stijlvolle outfit van de heren: compleet met stropdassen, colbert dan wel gillet. Na de pauze klonk een postuum eerbetoon aan ook al zo’n groot jazzpianist: Oscar Peterson. Vijf stukken en een toegift deden de avond pas na kwart voor twaalf eindigen. Met Nigerian Marketplace werd de bassist nog even in het zonnetje gezet: aan...

Lees meer

JazzXpress: verfijnd samenspel

“Wij vormen misschien wel het laatste bolwerk van hardbop”, liet drummer en naamgever van het kwintet Eric Ineke’s JazzXpress zich ontvallen. Duidelijk werd in elk geval dat hier een stel heel goede muzikanten stonden te spelen. Ruud Breuls had te elfder ure de visite naar huis gestuurd en vierde als vervangend trompettist zijn verjaardag op dit jazzpodium. Een meer dan waardig vervanger, dat bleek eens te meer tijdens de vele prachtige duetten die hij speelde met tenorsaxofonist Sjoerd Dijkhuizen. Wat smolten die twee blaasinstrumenten prachtig samen. De naam van ‘grand old man’ Eric Ineke was al gevallen, maar wat moet er nog meer verteld worden over deze routinier? Een drummer die weet wat zijn rol behelst: dienstbaar te zijn als deel van de ritmesectie en op de voorgrond treden indien daar aanleiding voor is. Bassist Marius Beets is weliswaar een generatie jonger, maar heeft zijn strepen al ruimschoots verdiend op het jazztoneel. Niet alleen hebben we hier te maken met een meer dan voortreffelijke bassist, de man kan ook nog eens zeer pakkende composities schrijven. Van zijn hand waren Seven on the Rigter scale (met een vette knopoog naar saxofonist Simon Rigter, ook al kind-aan-huis bij de Tor), Dextro Energy, The end of the affair en What is this. De stukken stonden recht overeind naast de standards van Dexter Gordon en Jimmy Griffin. Bijna twee jaren geleden speelde pianist Rob...

Lees meer

Landesbergen prijst knusse sfeer

Eerlijk gezegd had ik het wel wat drukker verwacht bij het optreden dat vibrafonist Frits Landesbergen vrijdagavond met zijn kwartet in Jazzpodium de Tor gaf. Zo vaak komt deze man niet ‘helemaal’ naar Enschede: naar eigen zeggen was de laatste keer alweer tien jaar geleden. Een niet zo propvolle zaal zag hij echter eerder als een voordeel, want hij roemde nog eens de knusse sfeer van dit unieke podium (of was het omdat het licht wel erg gedempt was op deze avond?). Door diverse omstandigheden was de helft van het kwartet anders dan stond aangekondigd: geen Dré Pallemaerts op drums, noch bassist Erik Robaart. Oud-Enschedëer Jan Voogd bleek een meer dan uitstekende vervanger. Het was heerlijk om deze man, even terug bij zijn roots, te horen spelen op zijn contrabas. Joost Kesselaar bleek een drummer van de soort ‘niet te opdringerig, maar aanwezig op de juiste momenten’. Gitarist Maarten van der Grinten stond van meet af aan in de line-up en deze man had zelfs een tweetal eigen composities meegenomen: Als, dan en Magere brug, een heuse jazz-waltz. Zijn solo’s waren een lust voor het oor. En dan de naamdrager van het kwartet zélf: Frits Landesbergen. Wát een geweldenaar op de vibrafoon. Hij kwam ook nog eens regelmatig zeer geestig uit de hoek, een sympathieke aanvulling op de uitgevoerde muziek. Zo vertelde hij met de nodige zelfspot over Coltrane’s...

Lees meer

Ploctones: muzikaal perpetuum mobile

Het funkjazz-kwartet The Ploctones bestaat dit jaar elf jaar. Alleen een carnavalsvereniging zou dit feit aangrijpen om feest te vieren, maar kennelijk ook The Ploctones. Ze zien hierin zelfs aanleiding tot een heuse tournee, getiteld ‘StoerToer’. Alleen al dit tegendraadse besluit is kenmerkend voor het wars zijn van conventies van dit viertal. The Ploctones brengen muziek, die zich door z’n originele aanpak niet en een hokje laat vangen. De grootste gemene deler heet dan weliswaar ‘funkjazz’, maar wat moet je dan met een nummer als Ernesto, een van de elf (toeval?) gespeelde composities van Anton Goudsmit? Deze toegift, een duet voor sax en gitaar (met terloopse zang van de gitarist) was het toonbeeld van subtiliteit. Subtiliteit was niet echt van toepassing op titels als Kont en Droplul, evenmin op de manier van musiceren. Soms leek het op complete chaos, maar telkens was er weer die onaflatende drive, die tsunami van noten, oftewel: muziek vol adrenaline. Deze speelwijze werd nog eens ondersteund door muzikaal vakmanschap van grootmeesters als gitarist Anton Goudsmit (“Hebben jullie er nog een beetje zin in?”) en saxofonist Efraïm Trujillo, maar ook de ritmesectie van contrabassist/ basgitarist Jeroen Vierdag en drummer Martijn Vink loog er niet om. Het grote aantal decibellen leek de achterste rij toehoorders uit te nodigen luidkeels door de muziek heen te praten, vandaar dat de oase van rust die Desberato heette zo welkom...

Lees meer

Lang leve de Belgen

It did mean a thing! Precies drie weken geleden was op dit podium de Belgische gitarist Philip Catherine te bewonderen. Vrijdagavond was er andermaal ruimte gemaakt op de bühne voor een Franstalige Belg: de trombonist Phil Abraham. Ook hij liet horen dat de Belgen niet alleen goed zijn in de spelling van de Nederlandse taal, maar ook uitstekend jazz kunnen vertolken. Abraham en het Johan Clement trio speelden samen, in het kader van het Münsterland Festival, dat van 18 september tot 24 oktober in de Euregio wordt gehouden. Het was een feestje zonder weerga. Ook al waren de namen van de bassist en de drummer verkeerd vermeld in het programmaboekje, de ‘echte’ aanwezigen logen er niet om. Zo zou de kwalificatie ‘drummer’ een understatement blijken voor Luc Vanden Bosch, want deze zeer veelzijdige man beschikte over een compleet arsenaal aan percussie-instrumenten en gebruikte zelfs zijn handen, alsof hij conga’s bespeelde. Bassist Christophe Devisscher hield menigmaal het publiek aan zijn snaren gekluisterd, zoals tijdens de inleiding op Dégustation, een van de vijf gespeelde composities van Phil Abraham. Dan nu enkele wapenfeiten van de trombonist, wiens naam al enkele malen genoemd is. Hij bleek een begenadigd blazer -met en zonder demper-, een prima scatter en hij kweet zich ook nog eens uitstekend van zijn taak om de composities toe te lichten. Last but not least is natuurlijk de vermelding van pianist...

Lees meer

Welkom in de Tor

Welkom in de Tor

Binnenkort in De Tor:

Jazz in de regio:

De TOR op TV

De Tor op Radio

All That Jazzz: Iedere dinsdag van 22:00 – 24:00 uur op radio Enschede FM

Tango in De Tor

Tor- Hotelarrangement

Jazzkroniek de Tor

Jazzkroniek de Tor

De on-line database met informatie over 45 jaar Jazzpodium de Tor. Klik hier>>

Tor-International

Tor i-Cal

Tor i-Cal

De agenda van Jazzpodium de Tor automatisch in je agenda op je computer, tablet of smartphone.

Tor Talk Archief

TorSocial

TorSocial

Volg Jazzpodium de Tor op Facebook en Twitter

Beheer