Auteur: Koen Edeling

Oude en nieuwe Focus-leden trekken van leer

Van de all-starband die vrijdagavond een letterlijk spetterend concert gaf was maar liefst drie-vijfde lid geweest van de legendarische 70-jaren band Focus. Natuurlijk frontman Thijs van Leer, maar ook drummer Pierre van der Linden en ons aller Eef Albers, door Van Leer terecht aangeprezen als “de beste gitarist van de wereld”. Het was een feestavond van herkenning, want oude Focus-krakers als House of the King, Sylvia en Hocus Pocus mochten eenvoudigweg niet ontbreken. Ook Van Leers andere muzikale avontuur, Introspection, kwam aan de orde. Aan decibellen geen gebrek, want de mannen trokken stevig van leer, met name drummer Pierre van der Linden. Een drummer uit de jazzwereld is van een ander kaliber dan zijn vakgenoot uit de popwereld, zo werd hier oorverdovend aangetoond. Meer van dit soort avonden en het meenemen van oorbescherming wordt geen overbodige luxe, maar op deze vrijdagavond mocht het een keer. Zelden heb ik zo genoten van een drumsolo als van deze “grootmeester” (een andere typering van Van Leer, die ik met volle overtuiging citeer). Koos Wiltenburg was prima op zijn plek als de ideale bassist voor dit soort formaties en ook zijn solomomenten mochten er zijn. Het “jonkie” van de avond Thomas Zoetelief -hij moest nog geboren worden toen Focus al furore maakte- toonde zich als een begenadigd gitarist en solist, die zich prima staande hield naast zijn veel ervarener collega, Eef Albers. Het...

Lees meer

Sneltrein Hilversum-Enschede-Bremen dendert voort

Drie weken geleden speelde docenten van het Zwols conservatorium op dit podium, vrijdagavond was het de beurt aan de jazzdocenten van de muziekvakopleiding uit Bremen. De link met deze noord Duitse stad was overduidelijk: huisbassist Ruud Ouwehand doceert sinds dit studiejaar aldaar, sterker nog: hij kent zijn muzikale collega’s nog uit hun Hilversumse periode. De Betuwelijn wil maar niet echt vlotten, noch de gedroomde Zuiderzeelijn Amsterdam-Groningen-Hamburg, maar deze vijf mannen zaten stevig op de rails met hún muzikale verbinding. Het is altijd goed, wanneer docenten niet slechts doceren, maar ook nog eens met hun voeten in de muzikale klei staan, lees: op de bühne. Soms hoeven ze niet eens regelmatig met elkaar gespeeld te hebben om er een succes van te maken, zoals ook op deze avond weer eens werd bewezen. Het samenspel van trompet en saxofoon levert altijd een aangename klankkeurmelange op en voeg daarbij nog eens de meer dan interessante, veelzeggende soli van Martin Classen en Ralf Hesse (volgens Ruud Ouwehand Herman Finkers’ tweelingbroer) aan toe. Met de ritmesectie was ook niets mis: een prima meevoelende drummer Christian Schoenefeldt, het boeiende pianospel van Oliver Poppe en natuurlijk het onvolprezen spel van de levende baslegende Ruud Ouwehand zélf. Bescheiden als hij is, hij had toch nog een paar eigen composities meegenomen, waarvan er zelfs een bij was die niet een getal in de titel had: Call for the...

Lees meer

Sympathiek muzikaal gebaar uit Zwolle

Amper twee jaren geleden werd op ditzelfde podium nog de leuze gescandeerd: “Jazz moet blijven”. Deze zwarte zondag mocht niet het beoogde effect hebben gesorteerd, want de vakopleiding jazz werd, tegen de wil van menigeen, verbannen uit Enschede en naar Zwolle verplaatst, een van de andere poten van ArtEZ. Als pleister op de -nog immer open- wonde werd vrijdagavond een concert gegeven door docenten die uiteraard niet af te rekenen zijn op deze voor Enschede onzalige beslissing. Natuurlijk had de “Trump van Zwolle”, directeur Willem Fiselier (om de beeldspraak van Ronald Douglas te citeren), niet de moeite genomen om naar zijn vroegere woonplaats af te reizen, maar vijf andere afgevaardigden uit Zwolle, allen docenten, lieten de “taal” van de muziek spreken, en hóe! Het was een genot om deze mannen aan het werk te horen. Het aandeel van zanger Ronald Douglas was bescheiden te noemen: slechts in vijf van de veertien stukken was hij te horen, maar hij maakte er dan ook met zijn geweldige timing telkens weer een feestje van. Pianist en Hoofd van de Jazz- en popafdeling van ArtEZ Zwolle Tilmar Junius stond slechts bij één stuk een de zijlijn: When lights are low. Zijn toelichtingen waren helder en duidelijk te verstaan. Voor koperblazer Jan Wessels en gitarist Durk Hijma (componist van de ballad Dusk) was het bijna een thuiswedstrijd: deze mannen hebben nog gedoceerd in Enschede....

Lees meer

Trommelvliezentartend met subtiel gitaarspel

Het was jongstleden vrijdag weer eens de beurt aan de huis-band Dual City Concert Band om haar opwachting te maken op Jazzpodium de Tor. Ook nu weer was dirigent Rini Swinkels van de partij en hij liet zijn manschappen op volle oorlogssterkte blazen. Deze manier van spelen tart menig trommelvlies van de toehoorders, dus het is af te vragen hoe het de muzikanten zelf vergaat. Natuurlijk konden de Thad Jones- composities als Don’t git sassy en Big Dipper niet ontbreken, al hadden ze nu een ander plekje op de setlist gekregen, maar ook standards als All the things you are en Stella by starlight stonden geprogrammeerd. We hebben het hier inmiddels over combostukken met de gastsolist van de avond, gitarist Martijn van Iterson, en nu sloeg de fictieve decibelmeter aanmerkelijk minder uit. Er was -bij het eerstgenoemde stuk- gekozen voor een bossa-ritme, waardoor een zwoel sfeertje ontstond. In zijn eigen compositie Swarms was al te horen hoe subtiel, maar tegelijkertijd avontuurlijk en vertellend deze gitarist te werk gaat. De uitvoering werd helaas wreed onderbroken door een stroomstoring, maar met TL-verlichting konden de muzikanten noodgedwongen het stuk tot een einde brengen. Ook Short cut (Gerlo: short circuit is kortsluiting!) verliep zonder dirigent en er werd lekker virtuoos gesoleerd door leden van diverse instrumentengroepen. Na de pauze stond Rini Swinkels weer voor de band en opende met een van zijn favoriete...

Lees meer

Vingervlugheid op vele fronten

Liefhebbers van het genre gipsyjazz of manouche worden dezer dagen in Enschede rijkelijk op hun wenken bediend, want zondag jl. speelde het Rosenberg trio in het Muziekcentrum en amper vijf dagen later was Hot Club d’ Europe te bewonderen op Jazzpodium de Tor. Niets ten nadele van de veel grotere cultuurtempel of het genoemde trio, maar voor de ware sfeer moet je toch zijn op Jazzpodium de Tor en diep in mijn hart verwacht ik bij Hot-club-de-france-muziek eigenlijk een viool a la Grappelli. Hot Club d’ Europe maakte dit ideaalplaatje compleet. Gitaristen als Fapy Lafertin en Paulus Schäfer gaan met hun tempo al net zo schier door de geluidsbarrière als welk Rosenberg-broertje dan ook, maar de intimiteit zoals in de Tor zal in geen enkel groter theater ooit benaderd kunnen worden. Gouwe ouwe als Claire de lune, Autumn leaves en Minor swing ( als “het volkslied van de Gipsy jazz” betiteld) mochten natuurlijk niet ontbreken, maar er waren ook talloze verrassingen als het Sinti-nummer “Zeg me mama” en het duet van Lafertin en Kliphuis in Souvenir of Toronto. Meesterviolist Tim Kliphuis kan zijn klassieke leerschool moeilijk verhullen, want regelmatig deelde hij een knipoog naar polyfonisten als Bach uit. Een van de stuwende krachten was zeker ook contrabassist Arnoud van den Berg, die diverse bloedstollend mooie soli ten beste gaf. De Tor was vrijdagavond weer eens ouderwets vol en dat...

Lees meer

Stemhebbend eerbetoon aan groot jazzmusicus

Waar waren al die jazzliefhebbers? Slechts een handjevol bezoekers viel vrijdagavond het kwintet The Voice of Monk ten deel en dat nog wel aan de vooravond van de 35e sterfdag (en de 100e geboortedag) van deze jazzicoon. Het was een muzikaal avontuur, dat wel. Er werd volop geïmproviseerd, maar daar is toch niets mis mee, zeker als het zorgvuldig gebeurt, zoals op deze avond. Zanger Pepijn van der Sande beschikt over een heel toegankelijke manier van zingen: zelfs als hij melodieën zingt, is het alsof hij parlando bezig is: de stemtechniek vibrato komt kennelijk niet in zijn vocabulaire voor en dat zou ook niet gepast zijn. Het klonk net als Chet Baker, maar dan hardop. Daarnaast reciteerde hij ook nog eens teksten en dat stond omschreven als spoken word. Het meest beroemde citaat klonk tijdens Played twice: ‘A note can be small as a pin or as big as the world, it depends on your imagination’. Genoeg plek voor deze verbeelding, dank zij de puike instrumentale bijdragen, op gitaar (Guillermo Celano), tenorsax en klarinet (Iman Spaargaren, ook nog eens verantwoordelijk voor enkele eigen stukken), contrabas (Stijn de Wit) en drums (Jurjen Bakker). Ieder had zijn eigen bijdrage aan het muzikale avontuur, waarin verbeelding een belangrijke rol speelde. Er was ook ruimte voor onvervalst swingend repertoire: Just you, just me en In walked Bud, aan weerskanten van de pauze. Heerlijk...

Lees meer

Puik triospel

Het feit dat verkeersdeelnemers tamelijk overspannen reageren op de huidige winterse omstandigheden, wordt regelmatig breed uitgemeten in diverse nieuwsmedia. Jazzliefhebbers zouden echter beter moeten weten: de gang naar Jazzpodium de Tor is verre van je op glad ijs begeven. Een andere reden kan ik echter niet bedenken voor het magere bezoekersaantal afgelopen vrijdag, want aan het trio lag het niet en zeker niet aan de bekendheid van haar leden. De ware liefhebbers hadden zich niet laten weerhouden door eindelijk eens fatsoenlijk winterweer en konden genieten van de gedroomde drummer die “gewoon” uit Boekelo afkomstig is: Hans Dekker, topbassist (elke gelijkenis met een geestelijke gaat mank: hij is hooguit geestig) Hans Mantel en de “witte Oscar Peterson” Johan Clement. Deze toetsentovenaar had ook een paar eigen composities meegenomen: V.S.O.P., waarmee het concert werd geopend en een stuk met de onmogelijke titel Dab-Die-Dabiedoedab-Die. Voor de rest werd er geput uit het oeuvre van mannen als Ray Brown, Monty Alexander, Luis Bonfá, Horace Silver en Van Heusen. Stuk voor stuk pareltjes die uiterst uitgebalanceerd werden uitgevoerd door dit drietal, nu eens als gevoelige ballad, dan weer in boogie-woogie-stijl of als een pittige samba. Een sympathiek gebaar was het uitlenen van de contrabas aan Mantels collega Ruud Ouwehand: het werd een onvervalst Twents feestje (hoewel Dekker al vele jaren in Duitsland werkt en de Tor’s huisbassist ook sinds kort in Bremen doceert). Kon...

Lees meer

All-star nieuwjaarsconcert

Het eerste concert van Jazzpodium de Tor in 2017, zeg maar: nieuwjaarsconcert viel dit jaar niet -zoals in 2016- op de eerste dag van het jaar maar op Driekoningen en had dus nu een ander feestelijk tintje. Naast de bijzondere “overdwars”-plaasting van het podium was de line-up zeker feestelijk, zo niet all-star te noemen, want Ruud Ouwehand had stuk voor stuk giganten-op-hun-terrein geïnviteerd: begenadigd begeleider op piano Karel Boehlee, zijn vocale maatje, de sterzanger Humphrey Campbell en -alsof ze drie weken in Twente was gebleven- de Nederlandse mondharmonica-speelster van wereldformaat Hermine Deurloo. De eerste drie stukken werden louter instrumentaal uitgevoerd: standards als Days of whine and roses, Always and forever en Ruuds eigen La Waltz 2,3 (beslist een toekomstige standard). Contrabassist Ruud liet zich ontvallen dat hij het een eer vond met hen te mogen spelen, maar vergat in al zijn bescheidenheid even dat dit wederzijds is: ook op de c.v.’s van de andere drie kan prijken dat ze met deze all-round bassist gemusiceerd hebben. Zanger Humphrey Campbell liet het niet na te vermelden dat Ruud en hij in begin jaren (19)80 studiegenoten waren geweest en dat hij zich al ongeveer sinds die tijd laat begeleiden door zijn favoriete pianist Karel Boehlee. De timing, het timbre, het grote stembereik en zijn directe contact met het publiek maken het tot een feestje om deze man aan het werk te zien,...

Lees meer

Spetterende muzikale apotheose

Volgende maand zal de band New Sound Jazz Machine slechts drie jaren bestaan en nu al ziet hun eerste cd het daglicht, simpelweg getiteld “New Sound Jazz Machine” (hoe kóm je erop?). De cd werd meermalen aangeprezen, duurt ruim een uur en bevat alles behalve kerstmuziek. Dat gold ook (bijna) voor het eerste gedeelte van het als Kerstconcert aangekondigde laatste concert op Jazzpodium de Tor van het jaar 2016: slechts het openingsnummer, The first Noël, kan tot dit repertoire gerekend worden. Hoe anders was het na de pauze. Met het ene na het andere sfeervolle en vindingrijke arrangement werd het talrijke publiek om de oren geslingerd. In een uptempo versie klonk It’s beginning to look a lot like Christmas, met superswingende zang van des dirigenten Joris Bolhaar zus Nadya. Wat heeft deze dame de afgelopen jaren een ontwikkeling doorgemaakt! Ooit begonnnen als timide zangeresje en nu blies ze bijkans de band omver. Na December dance, een mooie jazzwaltz, klonk een verrassende latin- versie van Have yourself a merry little Christmas, ook weer met de begenadigde zangeres en nog enkele instrumentale solisten, die er mochten zijn. Weinig jolly kwam de zingende kopersectie over in Deck the halls, maar het werkte wel komisch. Fusion line viel een beetje buitende Kerst-boot, maar daarom zeker niet minder luisterwaardig, gevolgd door The Chistmas-song (Chestnuts roasting…) in kleine bezetting en met klarinet en basklarinet. Je...

Lees meer

Onbedaarlijk funky swingend

De onlangs gereviseerde vleugel moest afgelopen vrijdagavond werkeloos in de hoes blijven staan, want het Bart Wirtz quintet had eigen -elektronische- toetsinstrumenten meegenomen. Emiel van Reithoven toonde zich op de toetsen een ware tovenaar, want telkens wist hij aan zijn instrument weer andere verrassende klanken te ontlokken. De man musiceerde met zijn hele lichaam en leek als het ware uit te beelden wat er klonk. Af en toe greep ook altsaxofonist en naamgever Bart Wirtz in de toetsten en zelfs percussionist Phil Martin had in zijn instrumentenwinkeltje nog ergens een toetsinstrument opgesteld. Wat vanaf het begin echter opviel was de enorme drive die dit vijftal aan de dag legde. Met het openingsstuk, Minor Robots, vielen de vijf mannen onbedaarlijk funky swingend met de deur in huis. Een lekker vette basgitaar-sound van Kasper Kalf deed een extra duit in het zakje. Casser le dos werd aangekondigd als een ballade en klonk inderdaad heel melodieus, waarbij het leek alsof Phil Martin zat mee te neuriën. Over melodie gesproken: tijdens The Machinist was het op en top genieten van het fraaie altsax-spel van Bart Wirtz. Bij “gebrek aan” de zangeressen vingen de mannen zelf de zangstemmen op in het slotstuk voor de pauze, Beta Blocker. In dit stuk ging de saxofonist helemaal los op zijn instrument. Na de pauze volgden er nog een paar stukken van de meest recente cd van het...

Lees meer

Nu al heerlijk avondje

Een van de zeldzame politiek correcte Sinterklaasliedjes waarin de gewraakte kleur zwart niet voorkomt, vermeldt het “heerlijk avondje”. Natuurlijk is dat pas 5 december, maar voor jazzliefhebbers leek dat vrijdagavond al het geval te zijn. Alles klopte: heerlijke muziek, om bij weg te dromen of op te dansen (dat gebeurt toch te weinig in deze club, zoals de Tor nog eens liefkozend werd betiteld), maar zeker niet om doorheen te praten (dat gebeurt helaas nog steeds te veel…). Voeg daarbij een smaakvol spelend combo, met meester-bassist Ruud Ouwehand, de fantasierijke pianist Julian Bohn -op de zojuist gereviseerde vleugel- en de meestentijds subtiel spelende drummer Bobby Bünning en een zangeres om door een ringetje te halen: Judy Niemack. Deze dame componeert ook nog eens en schrijft teksten voor collega-jazzmusici. Zij resideert in Berlijn, waar zij lesgeeft. Haar stem klinkt als een klok, ze scat als iemand met veel meer pigment en beschikt over een timing die alleen de grootsten der aarde gegeven is. Heel informatief waren de mooi korte aankondigende praatjes die prima verstaanbaar waren omdat deze dame wél weet hoe je een microfoon dient te gebruiken. Vlak voor de pauze was er nog een muzikale verrassing: 4e jaars jazzstudente (noodgedwongen verkast naar Arnhem) Frederike Berendsen zong met Niemack een duet. Laatstgenoemde zette in met de Franstalige tekst Les feuilles mortes, door de 21 jarige Frederike voortgezet in uptempo in...

Lees meer

Keurig kwartet

Voor het eerst sinds ruim een maand bleef de vleugel onaangeroerd in de hoek staan. Dat kon ook niet anders, want het instrument schijnt een revisie te ondergaan, dus het kwam goed uit dat de ritmesectie vrijdagavond bestond, naast contrabas en drums, uit een gitaar. Het Brian Levy/Rick Hollander Quartet toert door Europa, om hun nieuwste cd te promoten. Daarbij mag natuurlijk een van Nêerlands meest vermaarde jazzpodia, De Tor, niet overgeslagen worden. Het was jazz met mes-en-vork-en-een-servet, keurige jazz, maar zeker niet academisch. Daarvoor zaten er genoeg rafelige randjes aan: dat wat jazz zo aantrekkelijk maakt als muzieksoort. Voornamelijk speelde het trio eigen werk, composities van drummer Rick Hollander, die schier overstaanbare aankondigingen deed (daarvoor is toch een microfoon uitgevonden?) en saxofonist Brian Levy. De enige covers waren I Didn’t Know What Time it Was, Indian Summer en de bloedstollend mooie versie van Embraceable You van Gershwin, die volgend jaar juli alweer 80 jaar geleden is heengegaan. Een microfoon was er ook niet voor tenorsaxofonist Brian Levy en toch wist hij alle trommelvliezen overtuigend te bereiken met zijn fantasierijke spel. De bescheiden contrabassist Will Woodart trok niet veel solowerk naar zich toe. Pas tijdens de toegift, het al eerder vermelde Embraceable You, ging hij even “los”. Drummer Rick Hollander verhoogde de sfeer door zich regelmatig te wapenen met brushes, dat de muziek kousenvoeten lijkt te geven. De grote...

Lees meer

Onophoudelijke muziek met een verhaal

Het credo “niet lullen maar poetsen” maakte het Tineke Postma Quartet vrijdagavond volledig waar: er werd non-stop gespeeld, dus zonder pauze, er was geen toegift noch een cd-verkoop. Deze no-nonsense aanpak was ook in de muziek waar te nemen. Er werd ambachtelijk gespeeld, zonder al teveel tierlantijnen en op wollige ballades was het viertal ook al niet te betrappen. Net toen de Boy Edgar prijsdraagster Tineke Postma aankondigde dat het “tijd voor iets rustigs” was en haar compositie Before the snow werd ingezet, volgde er toch weer een stroomversnelling. De drummer die de -zojuist vader geworden- Martijn Vink verving, Tristan Renfrow, had hierin een belangrijke rol. Hij wist regelmatig de sfeer tot een kookpunt op te stoken. Niet vaak zie je een drummer met bladmuziek voor zijn neus, maar nu wel. Dit was te verklaren uit het feit dat we hier met muziek te maken hebben, waar over is nagedacht en dus ook muziek die de luisteraar tot nadenken aanzet. Stuk voor stuk waren de muzikanten een verhaal aan het vertellen en daar moest je als luisteraar de aandacht bij houden, dat betekende alwéér geen avondje achterover leunen. Heel lang bleef de sopraansax geduldig in de standaard wachten. Pas bij Marc van Roons compositie In the air werd de altsax ingeruild, maar dit zou het laatste stuk van de avond worden. Tineke Postma musiceert in al haar virtuositeit met...

Lees meer

Ongebreidelde improvisatiekunst

Ook deze week was er weer sprake van een genre uit de jazz, dat niet voor eenieder even gemakkelijk in het gehoor ligt. Wat dat betreft komen de bebop-liefhebbers er een beetje bekaaid af deze maand, het moet toch niet te elitair worden! November begint voor deze groep echter voorbeeldig, met een optreden van “post-bopper” Tineke Postma. De liefhebbers van geïmproviseerde muziek konden hun vingers echter aflikken bij het muzikale gerecht dat trompettist Gerard Kleijn en de zijnen voorschotelden: boordevol originaliteit en humor, uitgevoerd door puike muzikanten. De vaste bezetting bestaat uit Kleijn, Celano en Kesselaar en dit trio heeft ook eerder dit jaar een cd uitgebracht onder de naam Short stories. Op deze avond werden van deze cd zeven van de acht stukken gespeeld, te weten Song in D, Drones, Gollem II, Lili Marleen, Out of the box, Los gauchos en Nobody knows the trouble I’ve seen (de toegift). Als rechtgeaard Beatlesfan had ik graag ook live de track And I love her willen horen, maar ik heb immers de cd nog. Dit concert kende een setlist van nog eens drie andere stukken. Interessant was hoe tenorsaxofonist Chris Cheek nog een vierde dimensie toevoegde aan de composities. Het was fascinerend om naar zijn melodieuze speelwijze te luisteren. Gerard Kleijn toonde zich niet alleen een begenadigd trompettist, hij redde zich ook behoorlijk door geluiden en andere elektronische effecten toe...

Lees meer

Heerlijk chaotische adhd-muziek

Het programma van Jazzpodium onderscheidt zich door grote contrasten. Regelmatig zijn Big Bands te horen, maar ook vocale muziek komt aan bod. Vrijdagavond was het weer prijs voor de geoefende luisteraar en liefhebbers van free-funk jazz. Niet de meest toegankelijke soort, maar wel onbedaarlijk swingend tot bijna dansant, hoewel daaraan de gemiddelde Tor- bezoeker zich amper waagt. Het trio, bestaande uit meester-improvisator en bandleider Maarten Onstein, basgitarist Alex Oele en drummer Eric Hoeke (voor het eerst op zijn “cocktail-drumset”) vergastte het publiek op onvervalst chaotische adhd-muziek. Weldadig voor het oor waren stukken als Low pass heroes, met een herkenbare Caraïbische groove en de slow blues Yanov, geïnspireerd door een amputerende arts in de koudste stad ter wereld: Jakoetsk. Ook de jazzwaltz Skippy was een oase van rust. Juist de afwisseling tussen deze relatief rustige composities en de stormachtige muziek maakte het beluisteren heel boeiend. Technisch is het natuurlijk heel knap hoeveel noten per seconde Maarten Onstein op zijn sopraan- of tenorsax kan laten horen, maar op het laatst ga je er zelfs van houden. Soms begint een nummer langzaam, om aan het eind onvervalst te versnellen, zoals de dubbelcompositie Scipio + Dash off of, na de pauze 369. Dit zijn momenten waarop de cocktail- drummer Eric Hoeke lekker te keer kan gaan. “Bandje DASH! Uit Amsterdam”, zoals Maarten Onstein het trio liefkozend betitelde, zal nooit een genre for the...

Lees meer

Sfeervol ‘blauw’ Braziliaans verjaardagsfeest

Op de dag dat de Braziliaan Milton Nascimento aan de andere kant van de wereld zijn 74e verjaardag vierde, klonk zijn muziek “om de hoek”: waar anders dan op het Enschedese Jazzpodium de Tor? Hiervoor tekende het sextet Azul, met de van oorsprong Braziliaanse zangeres Ana Beck. In mei van dit jaar konden Tor-bezoekers nog genieten van Josee Koning, maar er gaat toch niets boven een native singer. In twee sets van zeven composities, bijna alle van de jarige, werd een zeer sfeervolle staalkaart gepresenteerd van ’s mans compositiekunst. Bassist Henk de Ligt was verantwoordelijk voor de smaakvolle arrangementen. Gekozen was voor een op zijn minst opmerkelijk te noemen bezetting van o.a. viool, flügelhorn (bugel) en percussie, in plaats van een drumstel. Dat bood een mooie melange van klankkleuren. Voeg daarbij het grote stembereik van Beck en de typisch nasale klanken waarover het Portugees (zeker in Braziliaanse uitspraak) beschikt en het feestje is compleet. Heerlijk was het ook om te genieten van het parelende en vindingrijke pianospel van Ed Baatsen, de man die zelfs af en toe de melodica ter hand nam. Verder imponeerde het warme contrabasgeluid van Henk de Ligt en de mooie melodielijnen van violiste Jorien Muste. De meeste verrassingen werden echter uit de hoed getoverd door percussionist Michael de Miranda. Tijdens het walsje A festa stortte iedereen zich op percussie, zelfs met de handen: met recht...

Lees meer

Improvisatie van het hoogste niveau

Dat jazz een van de muziekstromingen is, waarin improvisatie een belangrijke rol speelt, mag als een open deur worden beschouwd. Een avond zoals afgelopen vrijdag, waarin improvisatie het uitgangspunt is, vormt echter een uitzondering. Het concept dat Borboleta heet, werkt namelijk op deze manier. In de afgelopen seizoenen heeft Borboleta opgetreden in de St. Jozefkerk, later in de Jacobuskerk en vanaf dit seizoen zal Theater Concordia plaats van handeling zijn. Borboleta concerteert in telkens wisselende bezettingen. Koormuziek, poëzie en etnisch instrumentarium vormden opvallende muzikale ingrediënten. De bezetting op vrijdagavond was -zoals het Jazzpodium de Tor betaamt- jazz angehaucht, want de helft van de vier leden hebben hun sporen inmiddels ruimschoots verdiend in dit genre. Klarinettist André Kerver is de enige vreemde eend in de bijt, al is hij een dermate grootsheid op zijn instrument, dat hij de taal van de jazz prima meespreekt, maar ook saxofonist Niels Bijl komt uit de klassieke hoek en voelt zich op dit jazzpodium toch als een vis in het water. Het was alsof er muzikale gesprekken werden gevoerd. Je kunt immers niet met z’n vieren tegelijkertijd praten, maar wel musiceren. De “gesprekspartners” voelden elkaar exact aan, lieten de ander aan het “woord” of gingen juist op een onverwacht ineens de “discussie” aan, alsof ze dat alle dagen deden. Soms werd er gekwebbeld, dan weer werd er in lange zinnen langzaam “gesproken”. De enige...

Lees meer

Dual City met een meer dan krasse knar

Vorige week hing het er net tegenaan, maar het tweede concert van het jazzseizoen 2016-17 kon er niet onderuit: het haat/liefde bordje “er kan geen kip meer bij” hing er genadeloos. Buiten gezeten zaten ondergetekende en Willem Habers te mijmeren hoe lang het geleden was dat trompettist Ack van Rooyen zijn 80e verjaardag had gevierd op dit jazzpodium… “een jaartje of drie, vier..”. Zó snel gaan de jaren, want deze man is geboren op nieuwjaarsdag van het jaar 1930 en is dus al bijna 87! “Op 29 januari 2010 vierde Ack van Rooyen zijn tachtigste verjaardag met een prachtig concert in Jazzpodium de Tor in Enschede” kopten de kranten, die toen nog wél iets aan het verslaan van podiumkunsten deden. Buiten gezeten ontstond ook de indruk dat Rini Swinkels (helemaal “back in town”) zijn Dual City Concert Band ook fraai zacht kon laten spelen. Of was dat te danken aan de grand old man Ack van Rooyen, die alleen zijn leeftijd verried door anekdotes op te kunnen halen van vlak na de bevrijding en door plaats te nemen op een barkruk (mag-‘ie?). De band was ouderwets op dreef, met puike solistische bijdragen en kon zich weer lekker uitleven op repertoire van Thad Jones, Bill Holman, maar ook hier aanwezigen als Joris Bolhaar, de dirigent zelf en Van Rooyen hadden een compositorisch aandeel in deze avond. Vast staat dat deze...

Lees meer

Uitgebalanceerd duo met ritmisch raffinement

Voor het openingsconcert van het nieuwe seizoen van Jazzpodium de Tor was een duo gecontracteerd. De laatste keer dat een dergelijk kleine bezetting de bühne vulde, was in mijn herinnering bijna een jaar geleden, toen met Philip Catherine en Jasper van ’t Hof. Ook nu maakte een pianist de helft van het duo uit: Florian Weber en hij deelde het podium met trompettist Eric Vloeimans. De heren hadden kennelijk een zeer grote aantrekkingskracht op jazzliefhebbers, want het was bommetje vol, op de grens van de “er kan geen kip meer bij”- status. Wie ooit het vooroordeel huldigde dat een trompet een schetterend geluid voortbrengt, heeft nog nooit Eric Vloeimans horen spelen: wat kan die man een subtiel geluid aan de dag leggen, bijkans fluisteren door zijn instrument. Voeg daar nog eens een weergaloos goede pianist als Florian Weber bij en je hebt voortdurend een Goed gesprek, waar Zomergasten een puntje aan kan zuigen. Grappig bijverschijnsel is dat Florian Weber het niet kan nalaten om mee te neuriën: heeft hij dat afgekeken van zijn landgenoot en klassiek pianist Alfred Brendel? Ook ontlokte de pianist percussiegeluiden aan zijn instrument, door de binnenkant van de vleugel te bespelen. Er waren de nodige eigen composities van Vloeimans bij en slechts een enkele “cover”. In de pauze was er even paniek, want een van de bezoekers werd onwel en met een ambulance naar het...

Lees meer

Zosja: alles klopte, behalve opkomst

Toegegeven: de lente hangt in de lucht en wie verruilt dan de tuin voor een avondje binnen zitten, maar de massale afwezigheid van jaarkaarthouders was op deze vrijdagavond wel erg misplaatst. De enkele tientallen aanwezigen waren het er ongetwijfeld over eens: dit concert had je niet willen missen. Vanaf de eerste noot was duidelijk dat hier een wel heel bijzondere zangeres aan het werk was: Zosja El Rhazi, met Marokkaanse roots en in het dagelijks leven hoofdvakdocente zang Jazz&Pop bij het ArtEZ concervatorium. Haar heldere timbre, mede hierdoor optimale verstaanbaarheid, een prima timing, een super strakke stem, een geweldige extraverte uitstraling en originele -soms zelfs oriëntaalse- repertoirekeuze maakte dit concert tot een memorabel evenement. Menig stuk was geschreven door drummer Daniel van Dalen, Lidlish door gitarist Lucas Meijers, maar het viertal schuwde zeker niet om standards als Round midnight, Night in Tunesia en Spain ten beste te geven, met een typisch Zosja-sausje. Niet alleen de zangeres was van een uitzonderlijke klasse, zij had zich weten te omringen door een uitstekende gitarist als Lucas Meijers, een puik spelende bassist in de persoon van Pieter Althuis en de regelmatig als percussionist optredende drummer en componist Daniel van Dalen. Hij verraste menigeen met de opvallende klank van zijn kalimba: een duimpiano. Ze zong het wel: It’s over now, let’s close the show down, maar natuurlijk moest er na Well you needn’t nog...

Lees meer

Welkom in de Tor

Welkom in de Tor

Binnenkort in De Tor:

Jazz in de regio:

De TOR op TV

De Tor op Radio

All That Jazzz: Iedere dinsdag van 22:00 – 24:00 uur op radio Enschede FM

Tango in De Tor

Tor- Hotelarrangement

Jazzkroniek de Tor

Jazzkroniek de Tor

De on-line database met informatie over 45 jaar Jazzpodium de Tor. Klik hier>>

Tor-International

Tor i-Cal

Tor i-Cal

De agenda van Jazzpodium de Tor automatisch in je agenda op je computer, tablet of smartphone.

Tor Talk Archief

TorSocial

TorSocial

Volg Jazzpodium de Tor op Facebook en Twitter

Beheer