Auteur: Koen Edeling

Muzikale euforie kent geen grenzen bij Jasper en friends

Aan de vooravond van wat de koudste 16 september sinds mensenheugenis zou worden, werd op Jazzpodium de Tor bijkans het muzikale kookpunt bereikt en dat terwijl het seizoen nog maar net begonnen was. De aanleiding was dan ook niet mis: deze zomer was de Enschedese jazzpianist Jasper van’t Hof 70 geworden en hij zat ook nog eens een halve eeuw in het vak. Genoeg reden om binnen de kortste keren de deur op slot de doen: het alom gevreesde bordje “er kan geen kip meer bij” viel de laatkomers ten prooi. Wat een feest! Toegegeven: er ging wel eens...

Lees meer

Slotconcert staat Bol(haar) van multitalenten

Vraagje: hoeveel personen behelst de volgende opsomming? Muzikaal leider, contrabassist, basgitarist, trombonist, arrangeur, componist, saxofoniste, klarinettiste, fluitiste, zangeres, trompettist. Juist geraden: drie, allen luisterend naar dezelfde achternaam, te weten Bolhaar en toevallig ook nog eens twee broers en een zus. Andere overeenkomst: deze multitalenten, respectievelijk Joris, Nadya en Gijs, zijn ook nog eens lid van dezelfde BigBand, New Sound Jazz Machine (NSJM). Deze band had de eer om, na de afsluiting van het kalenderjaar 2016 ook het jazzseizoen 2016-2017, inclusief Summertime-concerts, muzikaal af te sluiten. Niet verwonderlijk was, dat de BUMA op deze avond weinig royalties kon toucheren, gezien...

Lees meer

Rietkerk: sterk in eigen werk, standards super

Volgende week vrijdag zal op Jazzpodium de Tor het laatste concert van seizoen 2016-2017 gehouden worden, want dan is ook de koek voor de Summertime- concerten op. Deze vrijdagavond was het nog niet zo ver, want voor het voorlaatste concert was het Kasper Rietkerk kwartet geboekt. Deze uiterst getalenteerde saxofonist liet een voorproefje horen van zijn eindexamenprogramma van ArtEZ Zwolle, dat in Odeon, daar ter stede op 4 juli a.s. zal plaatsvinden. De leiding van deze ArtEZ- vestiging valt weliswaar onbegrijpelijke besluiten te verwijten; het is voor de examenkandidaat te hopen dat de commissie meer wijsheid aan de dag...

Lees meer

Een kwartet met louter eigen composities

Een kwartet met louter eigen composities Als trio aangekondigd, eigenlijk een kwintet, maar op deze avond waren ze met z’n vieren: Tritonus, of -internationaler klinkend-: Tritone Quartet. Niet vaak gebeurt het dat een ensemble uitsluitend eigen materiaal meeneemt, maar op deze avond was dat wel het geval. Er was zelfs een wereldpremière bij: Liedje, een van de vier composities van bassist Joris Bolhaar, net als Astonished, , No panic en Just wandering. Ongetwijfeld zullen de trouwe Tor-fans bij het slotconcert van de Summertime-serie, op 23 juni a.s., enkele van deze composities in bigband- arrangement kunnen beluisteren, wanneer New Sound...

Lees meer

Ode aan dode Powell maakt hem springlevend

Alsof het concert plaatsvond in het sterfjaar van de jazzmusicus die op deze avond centraal stond- Bud Powell-, was het uitvoerend trio gehuld in stemmig zwart, met stropdas en wit overhemd. Contrabassist Bart Tarenskeen was al bijna zeven toen Powell overleed, maar op de geboorte van pianist en naamgever Maarten Voortman moest nog 21 jaren gewacht worden en ook drummer Ruud Voesten stamt uit datzelfde geboortejaar. Leeftijdsverschil bleek geen enkele rol te spelen, want “nestor” Tarenskeen (vandaag 58 jaren jong geworden) speelde als een jonge god, met ongekende energie. Een eerbetoon dus aan deze pianist en wát voor een...

Lees meer

Big Bang! Beter buiten?

Geen saai moment maar oren vragen om buitenspel De eerste van de reeks Summertime-concerten was vrijdagavond voor rekening van Big Bang! De eerste verrassing was de nieuwe dirigente: voor Tor-publiek geen onbekende, namelijk trompettiste Anne-Marie ten Heggeler. De bigband stond garant voor twee sets van elf stukken en begon voorbeeldig op tijd. Op decibellen was niet bezuinigd, maar dat werd al verraden door veelzeggende titels als Adrenaline Attack, Let’s get loud en Brass machine. Wat voor het oor misschien iets teveel van het goede was, werd voor het oog ruimschoots gecompenseerd: aan presentatie was erg veel aandacht besteed. Vrijwel...

Lees meer

Onconventionele afsluiting winterseizoen

Het laatste concert van het winterseizoen van Jazzpodium de Tor (let wel: vanaf 12 mei volgt de coda van de programmering, onder de titel “Summertime”) werd verzorgd door een trio dat het verst verwijderd was van het begrip “dertien-in-een dozijn”. Al vanaf het openingsnummer, Chrysalism, een van de stukken die ook op de cd New Amsterdam te beluisteren zijn, was duidelijk dat met name de drummer en naamgever van het trio, Philippe Lemm, er een wel erg avontuurlijke manier van musiceren op na houdt. Zo schroefde hij al spelend de hi-hat uit elkaar en legde deze op het vel van de snaredrum. Menige -geniale- drumsolo werkte Lemm overigens af met zijn blote handen. Hioj had ook nog een eigen compositie meegebracht: Arya (geïnspireerd door het Amerikaanse tv-serie Game of Thrones Arya- karakter Arya Stark). De meeste contrabassisten hebben iets hypo-motorisch over zich, maar Jeff Koch danste bijkans met zijn instrument en trok daarbij ook nog eens de meest bizarre grimassen. Regelmatig ruilde deze begenadigde bassist zijn akoestische instrument in voor een basgitaar. De Amerikaanse pianist met Italiaanse voorouders Angelo di Loreto maakte het trio compleet met zijn weergaloze spel. Hij was ook verantwoordelijk voor composities als Christalysm, Castle Rock, Quando ti svegli (When you wake up) en Emerge. Afgezien van de eigen composities was de repertoirekeuze tamelijk conventioneel: voorbij kwamen overbekende stukken als Night and day, Scarborough fair, If...

Lees meer

Docentenconcert met een hoog “overdwars” gehalte

Deze bezetting zou perfect geweest zijn voor een overdwars-opstelling: een trio, bestaande uit trombone, gitaar en contrabas, ware het niet dat er ook publiek verwacht werd van een belendend pand: het Vestzaktheater, waar een andere trombonist -Paul Woesthuis- vanaf acht uur met zijn kwintet musiceerde. “Dan maar frontaal”, zal het trio gedacht hebben en “dan maar iets later beginnen”, teneinde op het Vestzak-publiek te wachten, maar toen werd het dan ook tijd voor After you’re gone. Vanaf dit openingsnummer werd het een glijbaan van heerlijk toegankelijke muziek, dat voluit het predicaat “midnight jazz” zou verdienen. Net als een paar weken daarvoor (toen uit Bremen) stonden hier weer oud-studiegenoten van en met Ruud Ouwehand te spelen, nu allen docerend aan het Amsterdamse conservatorium. Clichés als “gepokt en gemazeld” zou ik op deze drie muzikale keien kunnen loslaten, maar anders gezegd was het gewoon ronduit muzikaal genot van de bovenste plank. De feestvreugde werd nog eens verhoogd toen Bert Boeren zijn schuiftrombone verwisselde voor een ventieltrombone, in Ruuds compositie de Wals No. 1. Dezelfde man liet zijn (nu weer schuif)trombone praten, gorgelen en kwaken in een wel erg plastische versie van Makin’ whoopee (Ruud vertaalde nog: Wuppi machen). Ook de soli van Ruud en gitarist Maarten van der Grinten logen er niet om, maar dat is bijna een understatement, of -zo u wilt- een open deur. Heerlijk,...

Lees meer

Aandachtig publiek voor lerares én leerlingen

De aanleiding van dit bijzondere concert was de op handen zijnde pensionering van zangeres en zangdocente Adriënne West, maar het zij haar publiek gegund dat we hier met een loepzuiver “Heintje Davids- effect” te doen hebben, want deze stem móet live blijven klinken. Dat het wel goed zat met haar muzikale “dream team” (haar wenscombo), was vanaf de eerste maten duidelijk: de instrumental The best things in live are free stond als een huis, maar wat wil je dan ook met routiniers als tenorsaxofonist Sjoerd Dijkhuizen, pianist Sebastian Altekamp, bassist Uli Wentzlaff-Eggebert en drummer Yonga Sun? Na een korte introductie van haar echtgenoot, was het de beurt aan de gevierde zangeres zélf en dat deed ze met Cole Porter’s It’s allright with me, lekker uitgelaten. Tijdens Abby Lincolns ballad They call it jazz was ik al helemaal onder de indruk van haar perfecte dictie en geweldige stembeheersing, de nauwgezette timing en haar bijzondere uitstraling. De lekker volle zaal, gevuld met aandachtig publiek stond nog heel wat te wachten, want het vijftal (later viertal: Sjoerd Dijkhuizen moest met de trein mee) musiceerde non-stop tot ruim na half elf en de koek was nog niet op! Na de elf stukken voor de pauze brachten leerlingen van het Zwolse ArtEZ conservatorium ook nog eens een programma van een compositie of acht. Pure Bossa Nova van de bovenste plank was te genieten van...

Lees meer

Bugel, brushes, bas en briljant gitaarspel

Net als vorige week trad er een Niels op en net als vorige week was de bühne “overdwars” geplaatst. Vorige week hoorden wij saxofonist Niels Bijl, deze week was het de beurt aan trompettist Niels Tausk. De muzikale kapstok was de film Wizard of Oz en natuurlijk mocht de beroemdste song uit deze rolprent niet ontbreken: Somewhere over the rainbow, hier in een opzwepend uptempo. Andere standards waren Tea for two, It ain’t necessarily so en Love for sale. Opvallend was het veelvuldige gebruik van brushes door drummer Joan Terol Amigo en deze subtiele aanpak drukte een aangename stempel op de avond. Dezelfde man gebruikte ook regelmatig zijn handen, alsof hij bongo’s of conga’s bespeelde: een originele keuze. Gitarist Durk Hijma (onlangs alhier nog in gezelschap van zijn Zwolse ArtEZ collega’s) speelde de sterren van de hemel: ronduit boeiende soli en ook niet vies van een vondst: even de versterker uitdraaien tijdens de begeleiding van een solo van contrabassist Ruud Ouwehand. Deze man had zijn instrument nog eens extra opgepoetst: vanwege zijn verjaardag die aanstaande was? In elk geval trakteerde hij het publiek wel op een eigen compositie: Rhythm I Read. De naamgever van het ensemble, Niels Tausk, leek een voorliefde te hebben voor de bugel, zo u wilt flügelhorn. In het merendeel van de stukken bediende hij zich van dit instrument, dat een fluwelen klank voortbrengt. In Durk...

Lees meer

Oorstrelende kamerjazz

Moet jazz altijd geïmproviseerd zijn? Al vele jaren heb ik een dubbel-cd in mijn bezit met voor het vocale ensemble L.A. Voices uitgeschreven improvisaties van Charlie Parker en als dát geen jazz is? Op deze avond, gelijk al sfeervol door de “overdwars” opstelling werd deze vraag als bijna retorisch met “nee” beantwoord. Ironisch genoeg was de enige niet-strijker (lees: houtblazer) saxofonist Niels Bijl klassiek geschoold en waren juist de strijkers -het ensemble Quinetique- uit de jazzscene afkomstig. Denken in hokjesgeest werd genadeloos afgestraft, want hier werd gewoonweg beregoed muziek gemaakt. Muzieknotatie hoeft geen wissel te trekken op spontaniteit, zo werd hier in twee sets glashelder bewezen. Niet alleen alle musici waren van een zeer hoog plan, ook alle gespeelde composities stonden kwalitatief op een bijzonder hoog niveau. Hofleverancier van deze avond was Katharina (voor vrienden Tini) Thomsen, die maar liefst vier composities had aangeleverd: Jo’s world, Last minute blues, Tangorelia (geschreven voor het Aurelia saxofoonkwartet) en Boothing out. Elk stuk had een eigen karakter, met telkens weer verrassende muzikale elementen. In Angel of insanity, van violiste Vera van der Bie, viel ineens op hoe de tenorsax en de cello in elkaars verlengde liggen. Ditzelfde effect ervoer ik later bij Niles Smiles, een welhaast neo-impressionistische compositie van oud-Enschedëer Jan Menu, waarbij de tenorsax en de altviool zo mooi naar elkaar toe kleurden. Over regiogenoten gesproken: de in de zaal aanwezige...

Lees meer

Oude en nieuwe Focus-leden trekken van leer

Van de all-starband die vrijdagavond een letterlijk spetterend concert gaf was maar liefst drie-vijfde lid geweest van de legendarische 70-jaren band Focus. Natuurlijk frontman Thijs van Leer, maar ook drummer Pierre van der Linden en ons aller Eef Albers, door Van Leer terecht aangeprezen als “de beste gitarist van de wereld”. Het was een feestavond van herkenning, want oude Focus-krakers als House of the King, Sylvia en Hocus Pocus mochten eenvoudigweg niet ontbreken. Ook Van Leers andere muzikale avontuur, Introspection, kwam aan de orde. Aan decibellen geen gebrek, want de mannen trokken stevig van leer, met name drummer Pierre van der Linden. Een drummer uit de jazzwereld is van een ander kaliber dan zijn vakgenoot uit de popwereld, zo werd hier oorverdovend aangetoond. Meer van dit soort avonden en het meenemen van oorbescherming wordt geen overbodige luxe, maar op deze vrijdagavond mocht het een keer. Zelden heb ik zo genoten van een drumsolo als van deze “grootmeester” (een andere typering van Van Leer, die ik met volle overtuiging citeer). Koos Wiltenburg was prima op zijn plek als de ideale bassist voor dit soort formaties en ook zijn solomomenten mochten er zijn. Het “jonkie” van de avond Thomas Zoetelief -hij moest nog geboren worden toen Focus al furore maakte- toonde zich als een begenadigd gitarist en solist, die zich prima staande hield naast zijn veel ervarener collega, Eef Albers. Het...

Lees meer

Sneltrein Hilversum-Enschede-Bremen dendert voort

Drie weken geleden speelde docenten van het Zwols conservatorium op dit podium, vrijdagavond was het de beurt aan de jazzdocenten van de muziekvakopleiding uit Bremen. De link met deze noord Duitse stad was overduidelijk: huisbassist Ruud Ouwehand doceert sinds dit studiejaar aldaar, sterker nog: hij kent zijn muzikale collega’s nog uit hun Hilversumse periode. De Betuwelijn wil maar niet echt vlotten, noch de gedroomde Zuiderzeelijn Amsterdam-Groningen-Hamburg, maar deze vijf mannen zaten stevig op de rails met hún muzikale verbinding. Het is altijd goed, wanneer docenten niet slechts doceren, maar ook nog eens met hun voeten in de muzikale klei staan, lees: op de bühne. Soms hoeven ze niet eens regelmatig met elkaar gespeeld te hebben om er een succes van te maken, zoals ook op deze avond weer eens werd bewezen. Het samenspel van trompet en saxofoon levert altijd een aangename klankkeurmelange op en voeg daarbij nog eens de meer dan interessante, veelzeggende soli van Martin Classen en Ralf Hesse (volgens Ruud Ouwehand Herman Finkers’ tweelingbroer) aan toe. Met de ritmesectie was ook niets mis: een prima meevoelende drummer Christian Schoenefeldt, het boeiende pianospel van Oliver Poppe en natuurlijk het onvolprezen spel van de levende baslegende Ruud Ouwehand zélf. Bescheiden als hij is, hij had toch nog een paar eigen composities meegenomen, waarvan er zelfs een bij was die niet een getal in de titel had: Call for the...

Lees meer

Sympathiek muzikaal gebaar uit Zwolle

Amper twee jaren geleden werd op ditzelfde podium nog de leuze gescandeerd: “Jazz moet blijven”. Deze zwarte zondag mocht niet het beoogde effect hebben gesorteerd, want de vakopleiding jazz werd, tegen de wil van menigeen, verbannen uit Enschede en naar Zwolle verplaatst, een van de andere poten van ArtEZ. Als pleister op de -nog immer open- wonde werd vrijdagavond een concert gegeven door docenten die uiteraard niet af te rekenen zijn op deze voor Enschede onzalige beslissing. Natuurlijk had de “Trump van Zwolle”, directeur Willem Fiselier (om de beeldspraak van Ronald Douglas te citeren), niet de moeite genomen om naar zijn vroegere woonplaats af te reizen, maar vijf andere afgevaardigden uit Zwolle, allen docenten, lieten de “taal” van de muziek spreken, en hóe! Het was een genot om deze mannen aan het werk te horen. Het aandeel van zanger Ronald Douglas was bescheiden te noemen: slechts in vijf van de veertien stukken was hij te horen, maar hij maakte er dan ook met zijn geweldige timing telkens weer een feestje van. Pianist en Hoofd van de Jazz- en popafdeling van ArtEZ Zwolle Tilmar Junius stond slechts bij één stuk een de zijlijn: When lights are low. Zijn toelichtingen waren helder en duidelijk te verstaan. Voor koperblazer Jan Wessels en gitarist Durk Hijma (componist van de ballad Dusk) was het bijna een thuiswedstrijd: deze mannen hebben nog gedoceerd in Enschede....

Lees meer

Trommelvliezentartend met subtiel gitaarspel

Het was jongstleden vrijdag weer eens de beurt aan de huis-band Dual City Concert Band om haar opwachting te maken op Jazzpodium de Tor. Ook nu weer was dirigent Rini Swinkels van de partij en hij liet zijn manschappen op volle oorlogssterkte blazen. Deze manier van spelen tart menig trommelvlies van de toehoorders, dus het is af te vragen hoe het de muzikanten zelf vergaat. Natuurlijk konden de Thad Jones- composities als Don’t git sassy en Big Dipper niet ontbreken, al hadden ze nu een ander plekje op de setlist gekregen, maar ook standards als All the things you are en Stella by starlight stonden geprogrammeerd. We hebben het hier inmiddels over combostukken met de gastsolist van de avond, gitarist Martijn van Iterson, en nu sloeg de fictieve decibelmeter aanmerkelijk minder uit. Er was -bij het eerstgenoemde stuk- gekozen voor een bossa-ritme, waardoor een zwoel sfeertje ontstond. In zijn eigen compositie Swarms was al te horen hoe subtiel, maar tegelijkertijd avontuurlijk en vertellend deze gitarist te werk gaat. De uitvoering werd helaas wreed onderbroken door een stroomstoring, maar met TL-verlichting konden de muzikanten noodgedwongen het stuk tot een einde brengen. Ook Short cut (Gerlo: short circuit is kortsluiting!) verliep zonder dirigent en er werd lekker virtuoos gesoleerd door leden van diverse instrumentengroepen. Na de pauze stond Rini Swinkels weer voor de band en opende met een van zijn favoriete...

Lees meer

Vingervlugheid op vele fronten

Liefhebbers van het genre gipsyjazz of manouche worden dezer dagen in Enschede rijkelijk op hun wenken bediend, want zondag jl. speelde het Rosenberg trio in het Muziekcentrum en amper vijf dagen later was Hot Club d’ Europe te bewonderen op Jazzpodium de Tor. Niets ten nadele van de veel grotere cultuurtempel of het genoemde trio, maar voor de ware sfeer moet je toch zijn op Jazzpodium de Tor en diep in mijn hart verwacht ik bij Hot-club-de-france-muziek eigenlijk een viool a la Grappelli. Hot Club d’ Europe maakte dit ideaalplaatje compleet. Gitaristen als Fapy Lafertin en Paulus Schäfer gaan met hun tempo al net zo schier door de geluidsbarrière als welk Rosenberg-broertje dan ook, maar de intimiteit zoals in de Tor zal in geen enkel groter theater ooit benaderd kunnen worden. Gouwe ouwe als Claire de lune, Autumn leaves en Minor swing ( als “het volkslied van de Gipsy jazz” betiteld) mochten natuurlijk niet ontbreken, maar er waren ook talloze verrassingen als het Sinti-nummer “Zeg me mama” en het duet van Lafertin en Kliphuis in Souvenir of Toronto. Meesterviolist Tim Kliphuis kan zijn klassieke leerschool moeilijk verhullen, want regelmatig deelde hij een knipoog naar polyfonisten als Bach uit. Een van de stuwende krachten was zeker ook contrabassist Arnoud van den Berg, die diverse bloedstollend mooie soli ten beste gaf. De Tor was vrijdagavond weer eens ouderwets vol en dat...

Lees meer

Stemhebbend eerbetoon aan groot jazzmusicus

Waar waren al die jazzliefhebbers? Slechts een handjevol bezoekers viel vrijdagavond het kwintet The Voice of Monk ten deel en dat nog wel aan de vooravond van de 35e sterfdag (en de 100e geboortedag) van deze jazzicoon. Het was een muzikaal avontuur, dat wel. Er werd volop geïmproviseerd, maar daar is toch niets mis mee, zeker als het zorgvuldig gebeurt, zoals op deze avond. Zanger Pepijn van der Sande beschikt over een heel toegankelijke manier van zingen: zelfs als hij melodieën zingt, is het alsof hij parlando bezig is: de stemtechniek vibrato komt kennelijk niet in zijn vocabulaire voor en dat zou ook niet gepast zijn. Het klonk net als Chet Baker, maar dan hardop. Daarnaast reciteerde hij ook nog eens teksten en dat stond omschreven als spoken word. Het meest beroemde citaat klonk tijdens Played twice: ‘A note can be small as a pin or as big as the world, it depends on your imagination’. Genoeg plek voor deze verbeelding, dank zij de puike instrumentale bijdragen, op gitaar (Guillermo Celano), tenorsax en klarinet (Iman Spaargaren, ook nog eens verantwoordelijk voor enkele eigen stukken), contrabas (Stijn de Wit) en drums (Jurjen Bakker). Ieder had zijn eigen bijdrage aan het muzikale avontuur, waarin verbeelding een belangrijke rol speelde. Er was ook ruimte voor onvervalst swingend repertoire: Just you, just me en In walked Bud, aan weerskanten van de pauze. Heerlijk...

Lees meer

Puik triospel

Het feit dat verkeersdeelnemers tamelijk overspannen reageren op de huidige winterse omstandigheden, wordt regelmatig breed uitgemeten in diverse nieuwsmedia. Jazzliefhebbers zouden echter beter moeten weten: de gang naar Jazzpodium de Tor is verre van je op glad ijs begeven. Een andere reden kan ik echter niet bedenken voor het magere bezoekersaantal afgelopen vrijdag, want aan het trio lag het niet en zeker niet aan de bekendheid van haar leden. De ware liefhebbers hadden zich niet laten weerhouden door eindelijk eens fatsoenlijk winterweer en konden genieten van de gedroomde drummer die “gewoon” uit Boekelo afkomstig is: Hans Dekker, topbassist (elke gelijkenis met een geestelijke gaat mank: hij is hooguit geestig) Hans Mantel en de “witte Oscar Peterson” Johan Clement. Deze toetsentovenaar had ook een paar eigen composities meegenomen: V.S.O.P., waarmee het concert werd geopend en een stuk met de onmogelijke titel Dab-Die-Dabiedoedab-Die. Voor de rest werd er geput uit het oeuvre van mannen als Ray Brown, Monty Alexander, Luis Bonfá, Horace Silver en Van Heusen. Stuk voor stuk pareltjes die uiterst uitgebalanceerd werden uitgevoerd door dit drietal, nu eens als gevoelige ballad, dan weer in boogie-woogie-stijl of als een pittige samba. Een sympathiek gebaar was het uitlenen van de contrabas aan Mantels collega Ruud Ouwehand: het werd een onvervalst Twents feestje (hoewel Dekker al vele jaren in Duitsland werkt en de Tor’s huisbassist ook sinds kort in Bremen doceert). Kon...

Lees meer

All-star nieuwjaarsconcert

Het eerste concert van Jazzpodium de Tor in 2017, zeg maar: nieuwjaarsconcert viel dit jaar niet -zoals in 2016- op de eerste dag van het jaar maar op Driekoningen en had dus nu een ander feestelijk tintje. Naast de bijzondere “overdwars”-plaasting van het podium was de line-up zeker feestelijk, zo niet all-star te noemen, want Ruud Ouwehand had stuk voor stuk giganten-op-hun-terrein geïnviteerd: begenadigd begeleider op piano Karel Boehlee, zijn vocale maatje, de sterzanger Humphrey Campbell en -alsof ze drie weken in Twente was gebleven- de Nederlandse mondharmonica-speelster van wereldformaat Hermine Deurloo. De eerste drie stukken werden louter instrumentaal uitgevoerd: standards als Days of whine and roses, Always and forever en Ruuds eigen La Waltz 2,3 (beslist een toekomstige standard). Contrabassist Ruud liet zich ontvallen dat hij het een eer vond met hen te mogen spelen, maar vergat in al zijn bescheidenheid even dat dit wederzijds is: ook op de c.v.’s van de andere drie kan prijken dat ze met deze all-round bassist gemusiceerd hebben. Zanger Humphrey Campbell liet het niet na te vermelden dat Ruud en hij in begin jaren (19)80 studiegenoten waren geweest en dat hij zich al ongeveer sinds die tijd laat begeleiden door zijn favoriete pianist Karel Boehlee. De timing, het timbre, het grote stembereik en zijn directe contact met het publiek maken het tot een feestje om deze man aan het werk te zien,...

Lees meer

Spetterende muzikale apotheose

Volgende maand zal de band New Sound Jazz Machine slechts drie jaren bestaan en nu al ziet hun eerste cd het daglicht, simpelweg getiteld “New Sound Jazz Machine” (hoe kóm je erop?). De cd werd meermalen aangeprezen, duurt ruim een uur en bevat alles behalve kerstmuziek. Dat gold ook (bijna) voor het eerste gedeelte van het als Kerstconcert aangekondigde laatste concert op Jazzpodium de Tor van het jaar 2016: slechts het openingsnummer, The first Noël, kan tot dit repertoire gerekend worden. Hoe anders was het na de pauze. Met het ene na het andere sfeervolle en vindingrijke arrangement werd het talrijke publiek om de oren geslingerd. In een uptempo versie klonk It’s beginning to look a lot like Christmas, met superswingende zang van des dirigenten Joris Bolhaar zus Nadya. Wat heeft deze dame de afgelopen jaren een ontwikkeling doorgemaakt! Ooit begonnnen als timide zangeresje en nu blies ze bijkans de band omver. Na December dance, een mooie jazzwaltz, klonk een verrassende latin- versie van Have yourself a merry little Christmas, ook weer met de begenadigde zangeres en nog enkele instrumentale solisten, die er mochten zijn. Weinig jolly kwam de zingende kopersectie over in Deck the halls, maar het werkte wel komisch. Fusion line viel een beetje buitende Kerst-boot, maar daarom zeker niet minder luisterwaardig, gevolgd door The Chistmas-song (Chestnuts roasting…) in kleine bezetting en met klarinet en basklarinet. Je...

Lees meer

Welkom in de Tor

Welkom in de Tor

Binnenkort in De Tor:

Jazz in de regio:

De TOR op TV

De Tor op Radio

All That Jazzz: Iedere dinsdag van 22:00 – 24:00 uur op radio Enschede FM

Tango in De Tor

Tor- Hotelarrangement

Jazzkroniek de Tor

Jazzkroniek de Tor

De on-line database met informatie over 45 jaar Jazzpodium de Tor. Klik hier>>

Tor-International

Tor i-Cal

Tor i-Cal

De agenda van Jazzpodium de Tor automatisch in je agenda op je computer, tablet of smartphone.

Tor Talk Archief

RSS Jazznieuws.nl

  • Bert’s Swing Express, 30 september 16 september 2017
    Zaterdag 30 september 2017 Bert’s Swing Express Jazzclub Perdido opent zaterdag 30 september de deuren voor het twintigste seizoen van de jazzconcerten in het gebouw van de Kulturele Raad te Hillegom. De avond wordt gevuld met Bert’s Swing Expres. Trompettist Lees verder Bert’s Swing Express, 30 september→
  • THE PIANOLA SINGER SESSIONS, 29 september 13 september 2017
    VRIJDAG 29 september om 20.30 uur: THE PIANOLA SINGER SESSIONS Kan je jammen met een pianola? Dat ontdekt u bij The Pianola Singer Sessions, een wervelende jazzavond met pianola en topmuzikanten vol scats, solo’s en improvisaties. U hoort moderne jazzstandards, Lees verder THE PIANOLA SINGER SESSIONS, 29 september→
  • 13 September: Wednesday Night Jazz 7 september 2017
    Drummer Jean-Clair de Ruwe nodigt iedere woensdag nationaal én internationaal toptalent uit voor een te gekke sessie in het Utrechtse café Back&Fourth (Loeff Berchmakerstraat 4). Elke woensdagavond (vanaf 21.00u) een verrassing: nieuwe vibes, chille muzikanten, maar altijd kwaliteit! Voor de Lees verder 13 September: Wednesday Night Jazz→
  • Back To The Blues 2 7 september 2017
    Back To The Blues 2 Workshop o.l.v. Marzio Scholten Beste improvisatie-vrienden, Na het daverende succes van de workshop Back To The Blues in februari vorig jaar, komt gitarist Marzio Scholten in oktober van dit najaar met het tweede deel van Lees verder Back To The Blues 2→
  • Eric Boeren, 21 september 5 september 2017
    donderdag 21 september 2017 Eric Boeren – All Ellington  Eric Boeren is een gekende en gewaardeerde naam in de Nederlandse impro-scene. Sinds 1983 is de kornettist een belangrijke schakel in Available Jelly, waarvoor hij ook componeert. In de jaren die Lees verder Eric Boeren, 21 september→

TorSocial

TorSocial

Volg Jazzpodium de Tor op Facebook en Twitter

Beheer